Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ για την Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στα ξενοδοχεία

Η ζωή μας αρ­χί­ζει  όταν τε­λειώ­νει η δου­λειά.

Δεν θα επι­τρέ­ψου­με να μας πά­ρε­τε τη ζωή μας!

 

Συ­νά­δελ­φοι συ­να­δέλ­φισ­σες

Σε όσους λένε ότι δεν έχει ση­μα­σία αυτό που υπέ­γρα­ψαν κά­ποιοι «Προύν­τζοι», «Κού­κοι», «Χο­τζο­γλαί­οι», «Ευ­φραι­μί­δη­δες», «Ζη­μαί­οι», «Κο­κο­λα­καί­οι» και τα άλλα παι­διά της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΜΕΤΑ, γιατί «αυτό συ­νέ­βαι­νε έτσι κι αλ­λιώς στον κλάδο», τους ρω­τά­με ποιος ερ­γα­ζό­με­νος δεν θα ήθελε τα δυο του ρεπό, αν ο μι­σθός του (για 5θη­με­ρο-8ωρο) αρ­κού­σε για να ζήσει ο ίδιος και η οι­κο­γέ­νειά του; Παρά την προ­σπά­θεια τους να πα­ρου­σιά­σουν τους ερ­γα­ζό­με­νους ότι πα­ρα­κα­λούν για δου­λειά χωρίς ρεπό, η αλή­θεια είναι ότι το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα έχυσε αίμα για να επι­βά­λει ξε­κού­ρα­ση και αν­θρώ­πι­νες συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας, δη­λα­δή 5θή­με­ρο και 8ωρο.

Σε όσους λένε ότι με δου­λειά την έκτη και έβδο­μη μέρα αυ­ξά­νε­ται ο μι­σθός, τους απα­ντά­με ότι δεν ξέ­ρουν από αριθ­μη­τι­κή.

Τον μισθό δεν τον αυ­ξά­νει ούτε η υπε­ρω­ρία, ούτε η δου­λειά σε μέρα ανά­παυ­σης. Τον μισθό τον αυ­ξά­νει ο αγώ­νας να επι­βά­λου­με να πλη­ρω­νό­μα­στε σαν άν­θρω­ποι κι όχι σαν σκλά­βοι. Αλ­λιώς θα ήμα­σταν σή­με­ρα πίσω στον 16^ο και 17^ο αιώνα που δου­λεύ­α­με πάνω από 16 ώρες τη μέρα για ένα πιάτο φαί και ζού­σα­με κατά μέσο όρο 40 χρό­νια.

Σε όσους πα­νη­γυ­ρί­ζουν για μια συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση που δίνει για το 2018 αύ­ξη­ση 38 σεντς την ημέρα, ενώ οι ξε­νο­δό­χοι το 2017 μοι­ρά­στη­καν 41 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ την ημέρα, τους λέμε να κά­νουν παρέα με τον πρό­ε­δρο των ξε­νο­δό­χων κ. Τάσιο, την υπουρ­γό του­ρι­σμού κα Κου­ντου­ρά κι όσους ακόμα μας περ­νά­νε για κου­τούς λέ­γο­ντας ότι «ο διά­λο­γος και η συ­νεν­νό­η­ση μπο­ρούν να δί­νουν λύ­σεις με θε­τι­κό πρό­ση­μο για όλους». Ότι οι ξε­νο­δό­χοι και τα τσι­ρά­κια τους «υπη­ρε­τούν με συ­νέ­πεια τη δια­σφά­λι­ση της συ­νερ­γα­σί­ας και της ερ­γα­σια­κής ει­ρή­νης στον του­ρι­σμό».

Σε όσους υπο­στη­ρί­ζουν ότι «καλώς θε­σμο­θε­τεί­ται αυτό που εφαρ­μό­ζει η αγορά», κι ότι «δεν θα επέλ­θει καμιά επί της ου­σί­ας αλ­λα­γή», τους ρω­τά­με: ποιος είναι ο ξε­νο­δό­χος που θα επα­να­προ­σλά­βει ή θα δια­τη­ρή­σει το προ­σω­πι­κό που είχε, όταν θα μπο­ρεί με λι­γό­τε­ρους να κάνει τη δου­λειά του; Δου­λειά χωρίς ρεπό για 4 μήνες ση­μαί­νει 30% λι­γό­τε­ρους ερ­γα­ζό­με­νους, άρα 30% πε­ρισ­σό­τε­ρους άνερ­γους!

 

Συ­νά­δελ­φοι, συ­να­δέλ­φισ­σες

Οι άθλιοι υπο­νο­μευ­τές  των συμ­φε­ρό­ντων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, με­τα­ξύ άλλων, κα­τη­γο­ρούν τις δυ­νά­μεις του ΠΑΜΕ ότι στα σω­μα­τεία που πλειο­ψη­φού­με δεν υπο­γρά­φου­με συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις. Είναι αλή­θεια. Δεν θα βά­ζα­με ποτέ την τα­φό­πλα­κα στα δι­καιώ­μα­τα που έχουν κα­τα­κτή­σει πολ­λές γε­νιές ερ­γα­ζο­μέ­νων μετά από σκλη­ρούς αγώ­νες. Ρω­τά­με: ποιος ξε­νο­δό­χος θα υπέ­γρα­φε συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση με σω­μα­τεία που πλειο­ψη­φούν αγω­νι­στές του ΠΑΜΕ όταν έχουν εξα­σφα­λί­σει σε πα­νελ­λα­δι­κό επί­πε­δο μι­σθούς πεί­νας και ωρά­ρια θα­νά­του με υπο­γρα­φή των υπο­τα­κτι­κών τους;

 

Να είναι όμως όλοι τους, ξε­νο­δό­χοι, κυ­βέρ­νη­ση, ερ­γο­δο­τι­κοί κυ­βερ­νη­τι­κοί συν­δι­κα­λι­στές σί­γου­ροι για ένα: Το πο­τά­μι έχει μια ροή και πίσω δεν πάει. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι έχουν τη δύ­να­μη να επι­βάλ­λουν όχι μόνο συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις των ανα­γκών τους, αλλά και την κυ­ριαρ­χία τους πάνω στον πλού­το που πα­ρά­γουν. Αυτή τη δύ­να­μη θα την κα­τα­λά­βουν αργά ή γρή­γο­ρα.

Ως τότε, θα συ­νε­χί­σου­με σε κάθε πε­ριο­χή και χωριό, σε κάθε πόλη και χώρο δου­λειάς να ορ­γα­νώ­νου­με δυ­νά­μεις, ικα­νές πο­σο­τι­κά και ποιο­τι­κά για να ανα­τρέ­ψουν το μαύρο μέ­τω­πο πάνω στις ζωές μας.

Να μην γε­λιού­νται από το προ­σω­ρι­νό συ­ντρι­πτι­κό χτύ­πη­μα που πέ­τυ­χαν με τόσο άθλιο τρόπο, κλέ­βο­ντας χρόνο από τα παι­διά μας, από την ξε­κού­ρα­ση και τη δυ­να­τό­τη­τα να ανα­πλη­ρώ­νου­με τη δύ­να­μη που ξο­δεύ­ου­με στη δου­λειά.

Αργά ή γρή­γο­ρα η συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση θα έχει την υπο­γρα­φή των εκα­το­ντά­δων χι­λιά­δων ερ­γα­ζο­μέ­νων και της θέ­λη­σής τους για αξιο­πρε­πή δου­λειά με δι­καιώ­μα­τα.

Κα­λού­με κάθε σω­μα­τείο, κάθε έντι­μο συν­δι­κα­λι­στή όχι μόνο να κα­ταγ­γεί­λει αυτή τη στάση των συμ­βι­βα­σμέ­νων δυ­νά­με­ων στην ομο­σπον­δία πού μας φόρ­τω­σε με πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά, με ατέ­λειω­τα ωρά­ρια, χωρίς ρεπό και λι­γό­τε­ρη ζωή, αλλά να ορ­γα­νώ­σει από σή­με­ρα τον αγώνα για να επι­βάλ­λου­με αυτό που θέ­λουν να μας στε­ρή­σουν:

Να υπο­γρα­φούν συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις που να κα­λύ­πτουν τις απώ­λειες που εί­χα­με τα χρό­νια της κρί­σης σε ει­σό­δη­μα και ερ­γα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Διεκ­δι­κού­με για όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους του κλά­δου ούτε βήμα πίσω από 5θη­με­ρο, 8ωρο, 40ωρο.

Μό­νι­μη, στα­θε­ρή δου­λειά με δι­καιώ­μα­τα.

Κα­τάρ­γη­ση όλων των αντερ­γα­τι­κών νόμων.

ΠΑ­ΝΕΛ­ΛΑ­ΔΙ­ΚΗ ΓΡΑΜ­ΜΑ­ΤΕΙΑ ΠΑΜΕ

ΕΠΙ­ΣΙ­ΤΙ­ΣΜΟΥ ΤΟΥ­ΡΙ­ΣΜΟΥ ΞΕ­ΝΟ­ΔΟ­ΧΕΙΩΝ