Αποκάλυψη της “δ”: Τι έχει αποφασίσει το Σ.τ.Ε. για τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ

Θε­ω­ρή­θη­καν αρ­μο­δί­ως από το γρα­φείο της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, οι 6 απο­φά­σεις του με τις οποί­ες κρί­θη­καν κα­ταρ­γη­θεί­σες ισά­ριθ­μες προ­σφυ­γές για την ακύ­ρω­ση της από 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2015 υπουρ­γι­κής από­φα­σης με την οποί­αν κα­ταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ, με αρχή ισχύ­ος την 11η Οκτω­βρί­ου 2015 εξαι­τί­ας της ψή­φι­σης του άρ­θρου 52 του Νόμου 4389/2016, που ακο­λού­θη­σε.

Όπως απε­κά­λυ­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», μετά την έκ­δο­ση των απο­φά­σε­ων της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, δί­νε­ται η δυ­να­τό­τη­τα νέων και μά­λι­στα μα­ζι­κών προ­σφυ­γών για την ακύ­ρω­ση πλέον του νόμου με τον οποί­ον κα­ταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να οι απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ έχουν ταυ­τό­ση­μο πε­ριε­χό­με­νο:

-Η υπ’ αρίθμ. 1231/2017 από­φα­ση απο­φαί­νε­ται επί της αι­τή­σε­ως του Ελευ­θε­ρί­ου Σι­κι­νιώ­τη του Ιω­άν­νη, κα­τοί­κου Ορνού νήσου Μυ­κό­νου.

-Η υπ’ αρίθμ. 1232/2017 από­φα­ση απο­φαί­νε­ται επί της αι­τή­σε­ως του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, του Εμπο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, του Πα­ραρ­τή­μα­τος Δω­δε­κα­νή­σου του Οι­κο­νο­μι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου, της Ομο­σπον­δί­ας Εμπο­ρί­ου και Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας Δω­δε­κα­νή­σου (Ομο­σπον­δία Εμπο­ρι­κών Συλ­λό­γων Δω­δε­κα­νή­σου), της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου, της Ομο­σπον­δί­ας Επαγ­γελ­μα­τιών – Βιο­τε­χνών – Εμπό­ρων Δω­δε­κα­νή­σου (Ρόδου), της ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας με την επω­νυ­μία «ΙΩ­ΑΝ­ΝΗΣ Γ. ΠΑΠ­ΠΟΥ Α.Ε.» και της εται­ρεί­ας πε­ριο­ρι­σμέ­νης ευ­θύ­νης με την επω­νυ­μία «ΜΠΟ­ΝΗΣ Ε.Π.Ε.».

-Η υπ’ αρίθμ. 1233/2017 από­φα­ση απο­φαί­νε­ται επί της αι­τή­σε­ως της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

-Η υπ’ αρίθμ. 1234/2017 από­φα­ση απο­φαί­νε­ται επί της αι­τή­σε­ως του Δήμου Μυ­κό­νου.

-Η υπ’ αρίθμ. 1235/2017 από­φα­ση απο­φαί­νε­ται επί της αι­τή­σε­ως του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Σύρου.

-Η υπ’ αρίθμ. 1236/2017 από­φα­ση απο­φαί­νε­ται επί της αι­τή­σε­ως του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Νάξου.

Το πε­ριε­χό­με­νο της υπ’ αρίθμ. 1233/2017 απο­φά­σε­ως έχει ως εξής:

«1. Επει­δή, με την υπό κρίση αί­τη­ση ζη­τεί­ται η ακύ­ρω­ση της υπ’ αριθμ. ΥΠΟΙΚ/0010707/ΕΞ2015/29.9.2015 κοι­νής απο­φά­σε­ως των Υπουρ­γών Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης και Οι­κο­νο­μι­κών (ΦΕΚ Β΄ 2115/30.9.2015), με την οποία, εκ­δο­θεί­σα κατ’ επί­κλη­ση της πα­ρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της πα­ρα­γρά­φου Δ του άρ­θρου 2 του ν. 4336/2015,  ορί­σθη­κε ότι στα νησιά του Αι­γαί­ου Θήρα, Μύ­κο­νο, Νάξο, Πάρο, Ρόδο, Σκιά­θο εφαρ­μό­ζε­ται από 1ης Οκτω­βρί­ου 2015 η διά­τα­ξη του άρ­θρου 21 παρ.1 του ν. 2859/2000 (Κώ­δι­κας Φ.Π.Α.), όπως αυτή είχε ήδη αντι­κα­τα­στα­θεί, κα­ταρ­γου­μέ­νων, συ­να­κό­λου­θα, των μειώ­σε­ων των συ­ντε­λε­στών Φ.Π.Α. κατά 30% που ίσχυαν μέχρι τότε στα ανω­τέ­ρω νησιά βάσει των δια­τά­ξε­ων των πα­ρα­γρά­φων 4, 5 και 6 του άρ­θρου 21 του ιδίου Κώ­δι­κα.

2. Επει­δή, η προ­κει­μέ­νη υπό­θε­ση ει­σά­γε­ται προς συ­ζή­τη­ση απ’ ευ­θεί­ας ενώ­πιον της Ολο­με­λεί­ας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, λόγω σπου­δαιό­τητoς, με την από 28.12.2015 πράξη του Προ­έ­δρου του Δι­κα­στη­ρί­ου βάσει του άρ­θρου 14 παρ. 2 στοιχ. α’ του π.δ/τος 18/1989

3. Επει­δή, λόγω κω­λύ­μα­τος κατά την έν­νοια του άρ­θρου 26 του ν. 3719/2008 (ΦΕΚ Α´ 214) της Πα­ρέ­δρου Ε. Σταυ­ρου­λά­κη, τα­κτι­κού μέ­λους της συν­θέ­σε­ως που εκ­δί­κα­σε την ανω­τέ­ρω υπό­θε­ση, στην διά­σκε­ψη έλαβε μέρος αντ’ αυτής, ως τα­κτι­κό μέλος, η Πά­ρε­δρος Τ. Βα­ρου­φά­κη, ανα­πλη­ρω­μα­τι­κό μέχρι τώρα μέλος της συν­θέ­σε­ως (βλ. ΣτΕ 29/2014, 2062/2013 και Πρα­κτι­κό Δια­σκέ­ψε­ως της Ολο­μέ­λειας 25/2013).

4. Επει­δή, για την άσκη­ση της αι­τή­σε­ως αυτής δεν απαι­τεί­ται κατά νόμο κα­τα­βο­λή πα­ρα­βό­λου.

5. Επει­δή, κατά την συ­ζή­τη­ση της υπο­θέ­σε­ως, ως πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος της αι­τού­σας Πε­ρι­φε­ρεί­ας πα­ρέ­στη και ο Αλεξ. Λυ­κου­ρέ­ζος, Ο δι­κη­γό­ρος αυτός ζή­τη­σε προ­θε­σμία για τη νο­μι­μο­ποί­η­σή του, η οποία και του χο­ρη­γή­θη­κε, σύμ­φω­να με την παρ. 3 του άρ­θρου 27 του π.δ. 18/1989, όπως η πα­ρά­γρα­φος αυτή αντι­κα­τα­στά­θη­κε με το άρθρο 1 παρ. 13 του ν. 1968/1991 (ΦΕΚ Α΄ 150). Όμως, εντός της προ­θε­σμί­ας που του χο­ρη­γή­θη­κε (έως τις 30.9.2016) δεν προ­σκο­μί­στη­κε συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κό έγ­γρα­φο που θα του πα­ρεί­χε την ει­δι­κή εντο­λή και πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα για την πα­ρά­στα­σή του στην δίκη αυτή. Συ­νε­πώς, σύμ­φω­να με την πα­ρα­πά­νω διά­τα­ξη, ο δι­κη­γό­ρος αυτός πρέ­πει να θε­ω­ρη­θεί ότι δεν πα­ρέ­στη νο­μί­μως στην προ­κει­μέ­νη δίκη (ΣτΕ 2143/1993 Ολομ.).

6. Επει­δή, με το άρθρο 21 παρ. 4 – 6 του ν. 2859/2000 (ΦΕΚ Α΄ 248), με τον οποίο κυ­ρώ­θη­κε ο Κώ­δι­κας Φόρου Προ­στι­θέ­με­νης Αξίας, κα­θο­ρί­σθη­καν για τα νησιά των νομών Λέ­σβου, Χίου, Σάμου, Δω­δε­κα­νή­σου, Κυ­κλά­δων και τα νησιά του Αι­γαί­ου Θάσο, Σα­μο­θρά­κη, Βό­ρειες Σπο­ρά­δες και Σκύρο συ­ντε­λε­στές Φ.Π.Α. μειω­μέ­νοι κατά 30% ένα­ντι των ισχυό­ντων στην λοιπή χώρα. Με το άρθρο 1 παρ.1 περ. δ΄ του ν. 4334/2015 (ΦΕΚ Α΄ 80/16.7.2015) προ­ε­βλέ­φθη η κα­τάρ­γη­ση των ως άνω μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών Φ.Π.Α. ως εξής: «Οι προ­βλε­πό­με­νες στις πα­ρα­γρά­φους 4, 5 και 6 του άρ­θρου 21 του N. 2859/2000 μειώ­σεις των συ­ντε­λε­στών κα­ταρ­γού­νται στα­δια­κά ως ακο­λού­θως: αα) Από 1.10.2015 στα ανα­πτυγ­μέ­να του­ρι­στι­κά νησιά με το υψη­λό­τε­ρο κατά κε­φα­λήν ει­σό­δη­μα και από 1.6.2016 στα λι­γό­τε­ρο ανα­πτυγ­μέ­να νησιά. Εξαι­ρού­νται της κα­ταρ­γή­σε­ως και πα­ρα­μέ­νουν σε ισχύ έως την 31.12.2016 οι ισχύ­ο­ντες σή­με­ρα συ­ντε­λε­στές Φ.Π.Α. για τα πλέον απο­μα­κρυ­σμέ­να νησιά. Με κοινή από­φα­ση των Υπουρ­γών Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης και Οι­κο­νο­μι­κών ορί­ζο­νται ει­δι­κό­τε­ρα τα υπα­γό­με­να στις πα­ρα­πά­νω ρυθ­μί­σεις νησιά της παρ. 4 του άρ­θρου 21 του N. 2859/2000 (Α΄ 248)». Ακο­λού­θως, σε στενή δια­δο­χή, δη­μο­σιεύ­θη­κε ο ν. 4336/2015 (ΦΕΚ Α΄ 94/14.8.2015), στο άρθρο 2 του οποί­ου και, ει­δι­κό­τε­ρα, στην παρ. 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της παρ. Δ αυτού ορί­σθη­καν τα εξής: «Η πε­ρί­πτω­ση δ΄ της παρ. 1 του άρ­θρου 1 του ν. 4334/2015 (Α΄ 80) τρο­πο­ποιεί­ται ως εξής: «δ) Οι προ­βλε­πό­με­νες στις πα­ρα­γρά­φους 4, 5 και 6 του άρ­θρου 21 του ν. 2859/2000 μειώ­σεις των συ­ντε­λε­στών Φ.Π.Α. κα­ταρ­γού­νται στα­δια­κά ως ακο­λού­θως: Από 1.10.2015 στην πρώτη ομάδα νη­σιών, από 1.6.2016 στη δεύ­τε­ρη ομάδα νη­σιών και από 1.1.2017 στα υπό­λοι­πα νησιά. Με κοινή από­φα­ση των Υπουρ­γών Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης και Οι­κο­νο­μι­κών ορί­ζο­νται ει­δι­κό­τε­ρα τα υπα­γό­με­να στις πα­ρα­πά­νω ρυθ­μί­σεις νησιά της παρ. 4 του άρ­θρου 21 του ν. 2859/2000». Κατ’ επί­κλη­ση της τε­λευ­ταί­ας αυτής δια­τά­ξε­ως εκ­δό­θη­κε η ήδη προ­σβαλ­λο­μέ­νη πράξη, δη­μο­σιευ­θεί­σα στην Εφη­με­ρί­δα της Κυ­βερ­νή­σε­ως στις 30 Σε­πτεμ­βρί­ου 2015, κατά την οποία «Η διά­τα­ξη της πα­ρα­γρά­φου 1 του άρ­θρου 21 του Ν. 2859/2000 (Α΄ 248), όπως ισχύ­ει, από 1ης Οκτω­βρί­ου 2015 εφαρ­μό­ζε­ται στα νησιά του Αι­γαί­ου: Θήρα, Μύ­κο­νος, Νάξος, Πάρος, Ρόδος, Σκιά­θος».

7. Επει­δή, πε­ραι­τέ­ρω, μετά την άσκη­ση της υπό κρίση αι­τή­σε­ως, στις 27.5.2016, δη­μο­σιεύ­θη­κε ο ν. 4389/2016 (ΦΕΚ Α΄ 94) το άρθρο 52 του οποί­ου, με τίτλο «Τρο­πο­ποι­ή­σεις του άρ­θρου 21 του ν. 2859/2000 “Κύ­ρω­ση του Κώ­δι­κα Φόρου Προ­στι­θέ­με­νης Αξίας”», ορί­σθη­καν τα ακό­λου­θα: «1. Το πρώτο εδά­φιο της παρ. 1 του άρ­θρου 21 του ν. 2859/2000 (Α΄ 248) αντι­κα­θί­στα­ται ως εξής: “Ο συ­ντε­λε­στής του φόρου προ­στι­θέ­με­νης αξίας (ΦΠΑ) ορί­ζε­ται σε εί­κο­σι τέσ­σε­ρα τοις εκατό (24%) στη φο­ρο­λο­γη­τέα αξία.” 2. Οι δια­τά­ξεις της προη­γού­με­νης πα­ρα­γρά­φου ισχύ­ουν από 1.6.2016. 3. Μετά την παρ. 6 του άρ­θρου 21 του ν. 2859/2000 προ­στί­θε­ται παρ. 6Α ως εξής: “6Α. Η μεί­ω­ση των συ­ντε­λε­στών των πα­ρα­γρά­φων 4, 5 και 6 δεν ισχύ­ει για τα νησιά Θήρα, Μύ­κο­νο, Νάξο, Πάρο, Ρόδο, Σκιά­θο από 1.10.2015 και για τα νησιά Σύρο, Θάσο, Άνδρο, Τήνο, Κάρ­πα­θο, Μήλο, Σκύρο, Αλόν­νη­σο, Κέα, Αντί­πα­ρο και Σίφνο από 1.6.2016.”».

8. Επει­δή, το άρθρο 32 του του π.δ/τος 18/1989 ορί­ζει, με­τα­ξύ άλλων, τα εξής: «1. Η δίκη κα­ταρ­γεί­ται αν μετά την άσκη­ση του εν­δί­κου μέσου η προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη ή δι­κα­στι­κή από­φα­ση ανα­κλή­θη­κε, ακυ­ρώ­θη­κε ή εξα­φα­νί­σθη­κε. 2. Κα­ταρ­γεί­ται ομοί­ως η δίκη αν μετά την άσκη­ση της αί­τη­σης ακυ­ρώ­σε­ως και έως την πρώτη συ­ζή­τη­ση της υπό­θε­σης η προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη έπαυ­σε για οποιο­δή­πο­τε λόγο να ισχύ­ει, εκτός αν ο αιτών επι­κα­λεί­ται ιδιαί­τε­ρο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον που δι­καιο­λο­γεί τη συ­νέ­χι­ση της δίκης. 3…».

9. Επει­δή, σε πε­ρί­πτω­ση που διά­τα­ξη τυ­πι­κού νόμου επη­ρε­ά­ζει το αντι­κεί­με­νο της δίκης και τί­θε­ται ζή­τη­μα εφαρ­μο­γής των δια­τά­ξε­ων του άρ­θρου 32 πα­ρά­γρα­φοι 1 – 2 του π.δ. 18/1989, το Δι­κα­στή­ριο εξε­τά­ζει το ζή­τη­μα αυτό χωρίς, κατ’ αρχήν, να ερευ­νά την συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα της νε­ώ­τε­ρης αυτής δια­τά­ξε­ως νόμου. Εξ άλλου, η συμ­φω­νία της τε­λευ­ταί­ας προς τα άρθρα 4 παρ.1, 20 παρ. 1, 26 και 95 παρ. 1 εδάφ. α΄ του Συ­ντάγ­μα­τος ερευ­νά­ται μόνο σε πε­ρι­πτώ­σεις που με τον νε­ώ­τε­ρο νόμο ο νο­μο­θέ­της επεμ­βαί­νει προς ρύθ­μι­ση υπέρ της δια­δί­κου διοι­κη­τι­κής αρχής δια­φο­ράς, που είναι ήδη εκ­κρε­μής ενώ­πιον του Δι­κα­στη­ρί­ου, είτε κυ­ρώ­νο­ντας, είτε κα­ταρ­γώ­ντας, ανα­δρο­μι­κώς ή μή, την πράξη, της οποί­ας ζη­τεί­ται η ακύ­ρω­ση (ΣτΕ 524/2015 Ολομ., 4754 – 5/2012 Ολομ., πρβλ. ΣτΕ 1661/2009 Ολομ.).

10. Επει­δή, στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, η διά­τα­ξη της πα­ρα­γρά­φου 6Α, που προ­σε­τέ­θη στο άρθρο 21 του ν. 2859/2000 με την παρ.3 του άρ­θρου 52 του ν. 4389/2016, δεν αντι­βαί­νει, κατά το μέρος που υπο­κα­τέ­στη­σε την ρύθ­μι­ση της προ­σβαλ­λο­μέ­νης απο­φά­σε­ως, στις προ­α­να­φερ­θεί­σες συ­νταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις. Τούτο δε, διότι η διά­τα­ξη αυτή ούτε κυ­ρώ­νει την προ­σβαλ­λο­μέ­νη πράξη ούτε την κα­ταρ­γεί, αλλά ει­σά­γει πάγια και απρό­σω­πη, γε­νι­κής εφαρ­μο­γής νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση, η οποία ολο­κλη­ρώ­νει σε επί­πε­δο τυ­πι­κού νόμου την ρύθ­μι­ση των συ­να­φών προ­ε­κτε­θει­σών δια­τά­ξε­ων των νόμων 4334 και 4336/2015 για την στα­δια­κή κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών στα νησιά του Αι­γαί­ου, δίχως να προ­κύ­πτει είτε από το κεί­με­νο του νόμου είτε από την σχε­τι­κή ει­ση­γη­τι­κή έκ­θε­ση ότι ο σκο­πός της θε­σπί­σε­ώς της, που άλ­λω­στε έλαβε χώρα μετά την κατ’ επα­νά­λη­ψη ανα­βο­λή της συ­ζη­τή­σε­ως της κρι­νο­μέ­νης αι­τή­σε­ως -και άλλων πα­ρο­μοί­ων- λόγω των δια­δο­χι­κών απο­χών των δι­κη­γό­ρων από τα κα­θή­κο­ντά τους, ήταν η νο­μο­θε­τι­κή επί­λυ­ση της συ­γκε­κρι­μέ­νης έν­δι­κης εκ­κρε­μούς ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου της δια­φο­ράς.

Υπό τα δε­δο­μέ­να αυτά, η προ­σβαλ­λο­μέ­νη από­φα­ση, μετά την θέση πλέον σε ισχύ της ως άνω νε­ώ­τε­ρης δια­τά­ξε­ως (27.5.2016), δεν απέ­βα­λε μεν τον χα­ρα­κτή­ρα της ως εκτε­λε­στής διοι­κη­τι­κής πρά­ξε­ως, έπαυ­σε, όμως, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, να ισχύ­ει εφε­ξής, υπο­κα­τα­στα­θεί­σα από την ρύθ­μι­ση του νέου νόμου.  Μετά δε την κατά τα ανω­τέ­ρω παύση ισχύ­ος της προ­σβαλ­λο­μέ­νης πρά­ξε­ως, σε χρόνο με­τα­γε­νέ­στε­ρο της ασκή­σε­ως της κρι­νο­μέ­νης αι­τή­σε­ως και προ της συ­ζη­τή­σε­ως της υπο­θέ­σε­ως στο ακρο­α­τή­ριο, η συ­νέ­χι­ση της ανοι­γεί­σης δίκης και ο ακυ­ρω­τι­κός έλεγ­χος της εν λόγω απο­φά­σε­ως από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας τελεί υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση, που θέτει η διά­τα­ξη της παρ. 2 του άρ­θρου 32 του π.δ. 18/1989, ότι ο αιτών επι­κα­λεί­ται και απο­δει­κνύ­ει ιδιαί­τε­ρο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον για να συ­νε­χι­στεί η δίκη, συ­νι­στά­με­νο στην απο­τρο­πή δυ­σμε­νών συ­νε­πειών που έχουν επέλ­θει εις βάρος του από την προ­σβαλ­λο­μέ­νη πράξη και που δια­τη­ρού­νται και μετά την παύση ισχύ­ος της και δεν δύ­να­νται να αρ­θούν παρά μόνο με την ακύ­ρω­σή της (ΣτΕ 6066 – 7/1996 Oλομ., 2158/1998 Ολομ., 4362, 4365/1997 Ολομ.).

11. Επει­δή, με το από 23.8.2016 υπό­μνη­μα, κα­τα­τε­θέν προ της συ­ζη­τή­σε­ως, η αι­τού­σα Πε­ρι­φέ­ρεια, ν.π.δ.δ., υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει ιδιαί­τε­ρο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον που δι­καιο­λο­γεί, κατ’ άρθρο 32 παρ.2 του π.δ/τος 18/1989, την συ­νέ­χι­ση, της πα­ρού­σας δίκης προ­βάλ­λο­ντας ότι «βάσει της προ­σβαλ­λο­μέ­νης εκ­δό­θη­καν σω­ρεία ατο­μι­κών διοι­κη­τι­κών πρά­ξε­ων, εξαι­τί­ας των οποί­ων … επι­βα­ρύν­θη­κε για το χρο­νι­κό διά­στη­μα από της εκ­δό­σε­ως της προ­σβαλ­λο­μέ­νης (1.10.2015) έως τη δη­μο­σί­ευ­ση του Ν. 4389/2016 (27.5.2016) με αυ­ξη­μέ­νο συ­ντε­λε­στή ΦΠΑ ως προς όλες τις συ­ναλ­λα­γές του». Ο ισχυ­ρι­σμός όμως, αυτός, ανε­ξαρ­τή­τως της αο­ρι­στί­ας του, είναι απορ­ρι­πτέ­ος ως αβά­σι­μος, διότι από την χρη­μα­τι­κή ζημία που τυχόν επήλ­θε στην αι­τού­σα από την εφαρ­μο­γή της προ­σβαλ­λο­μέ­νης κα­νο­νι­στι­κής πρά­ξε­ως καθ’ ό διά­στη­μα ίσχυ­σε δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ιδιαί­τε­ρο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον, υπό την προ­ε­κτε­θεί­σα έν­νοια, για την συ­νέ­χι­ση της δίκης, δε­δο­μέ­νου ότι η ανόρ­θω­ση της εν λόγω ζη­μί­ας μπο­ρεί να επι­διω­χθεί με την άσκη­ση των κα­ταλ­λή­λων εν­δί­κων βοη­θη­μά­των κατά των ατο­μι­κών πρά­ξε­ων εφαρ­μο­γής της ενώ­πιον των αρ­μο­δί­ων δι­κα­στη­ρί­ων, τα οποία θα κρί­νουν πα­ρε­μπι­πτό­ντως και περί του κύ­ρους της πρά­ξε­ως αυτής. Ομοί­ως δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ιδιαί­τε­ρο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον, υπό την ανω­τέ­ρω έν­νοια, από την επί­κλη­ση από την αι­τού­σα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας της νε­ώ­τε­ρης δια­τά­ξε­ως του άρ­θρου 52 του ν. 4336/2015 για σειρά λόγων που εκτί­θε­νται στο ανω­τέ­ρω υπό­μνη­μα και απο­τε­λούν εν πολ­λοίς επα­νά­λη­ψη αντι­στοί­χων λόγων αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας που έχουν προ­βλη­θεί με το κύριο δι­κό­γρα­φο σε σχέση με την διά­τα­ξη της εξου­σιο­δο­τι­κής δια­τά­ξε­ως της πα­ρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της πα­ρα­γρά­φου Δ του άρ­θρου 2 του ν. 4336/2015, κατ’ επί­κλη­ση της οποί­ας είχε εκ­δο­θεί η προ­σβαλ­λο­μέ­νη από­φα­ση. Εν όψει των ανω­τέ­ρω και ανε­ξαρ­τή­τως εάν η αι­τού­σα Πε­ρι­φέ­ρεια είχε κατ’ αρχήν έν­νο­μο συμ­φέ­ρον να ασκή­σει την κρι­νο­μέ­νη αί­τη­ση, η πα­ρού­σα δίκη πρέ­πει να κη­ρυ­χθεί κα­τηρ­γη­μέ­νη.

12. Επει­δή, επί κα­ταρ­γή­σε­ως δίκης για οποιον­δή­πο­τε λόγο δεν επι­δι­κά­ζε­ται δι­κα­στι­κή δα­πά­νη (άρθρο 39 παρ.2 του π.δ. 18/1989).

Διά ταύτα

Κη­ρύσ­σει την δίκη κα­τηρ­γη­μέ­νη».