Ε. Καϊλή: «Δεν ξέρω γιατί ενθουσιάζεται η κυβέρνηση και ποιον προσπαθεί να κοροϊδέψει»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στην Πέγκυ Ντό­κου

Η κα Εύα Καϊλή εκλέ­χθη­κε ευ­ρω­βου­λευ­τής τον Ιού­λιο του 2014 με την «Ελιά» και είναι επι­κε­φα­λής της Ελ­λη­νι­κής Ομά­δας της Προ­ο­δευ­τι­κής Συμ­μα­χί­ας των Σο­σια­λι­στών και Δη­μο­κρα­τών. Σε συ­νέ­ντευ­ξή της στην «δη­μο­κρα­τι­κή» μι­λά­ει για την πρό­τα­σή της, που φέρ­νει πιο κοντά την Ελ­λά­δα σε επεν­δύ­σεις του Σχε­δί­ου Γιούν­κερ, την συμ­φω­νία και την ψή­φι­ση του 4ου Μνη­μο­νί­ου, ενώ ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σιά­ζει η άποψη που εκ­φρά­ζει για την Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά ενό­ψει και των προ­κλή­σε­ων, που βρί­σκο­νται μπρο­στά, καθώς την ιδια ώρα, στην Ευ­ρώ­πη τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα φαί­νε­ται να χά­νουν δυ­νά­μεις.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κυρία Καϊλή, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με από μία με­γά­λη επι­τυ­χία σας για την Ελ­λά­δα, τη Δευ­τέ­ρα, στο Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο. Πε­τύ­χα­τε να φέ­ρε­τε πιο κοντά την Ελ­λά­δα στο μισό τρις ευρώ σε επεν­δύ­σεις του Σχε­δί­ου Γιούν­γκερ. Πείτε μας γι’ αυτό.

Πράγ­μα­τι, ήμουν η ει­ση­γή­τρια του νο­μο­σχε­δί­ου του Ευ­ρω­παί­ου Τα­μεί­ου Στρα­τη­γι­κών Επεν­δύ­σε­ων, γνω­στού και ως σχε­δί­ου Γιούν­γκερ, εκ μέ­ρους της Επι­τρο­πής Βιο­μη­χα­νί­ας του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου. Στην πρώτη φάση του το Σχέ­διο προ­έ­βλε­πε την κα­τα­νο­μή 315 δις ευρώ σε στρα­τη­γι­κές επεν­δύ­σεις που θα μεί­ω­ναν τις επεν­δυ­τι­κές ανι­σό­τη­τες στην ΕΕ. Ωστό­σο το κεί­με­νο ήταν έτσι φτιαγ­μέ­νο ώστε μετά από σχε­δόν δύο χρό­νια, οι 15 πλου­σιό­τε­ρες χώρες είχαν πάρει το 91% των εγ­γυ­ή­σε­ων, ενώ οι 13 φτω­χό­τε­ρες το 9%. Μά­λι­στα, η Αγ­γλία, η Γαλ­λία, η Γερ­μα­νία και η Ιτα­λία, είχαν πάρει μόνες τους το 65% των χρη­μά­των. Σε ένα πολύ δύ­σκο­λο δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό πλαί­σιο, κα­τά­φε­ρα να σπάσω τις γραμ­μές των Γερ­μα­νών Χρι­στια­νο­δη­μο­κρα­τών και των συμ­μά­χων τους (Αυ­στρια­κών, Ολ­λαν­δών κλπ) και να δη­μιουρ­γή­σω μία με­γά­λη δια­κομ­μα­τι­κή συμ­φω­νία που ξε­κλει­δώ­νει μισό τρις φρέ­σκου χρή­μα­τος για χώρες σαν τη δική μας. Κα­τα­λα­βαί­νε­τε τι αντι­δρά­σεις αντι­με­τώ­πι­σα με τους συ­νερ­γά­τες μου, σε ένα παι­χνί­δι γε­μά­το από πα­γί­δες των ισχυ­ρό­τε­ρων χωρών, μέχρι και μία ώρα πριν την ψή­φι­ση του νο­μο­σχε­δί­ου. Ομως τα κα­τα­φέ­ρα­με.

• Πρα­κτι­κά τι ση­μαί­νει αυτό για την πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία;

Πλέον, είναι πα­ρελ­θόν  όλες οι θε­σμι­κές τρι­βές και επι­τρέ­πε­ται σε όλους τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες του ιδιω­τι­κού τομέα αλλά και των πε­ρι­φε­ρειών, από τον Του­ρι­σμό και την αλιεία μέχρι την ψη­φια­κή τε­χνο­λο­γία και τις στρα­τη­γι­κές υπο­δο­μές των με­γά­λων έργων, να κα­τα­θέ­τουν επεν­δυ­τι­κές προ­τά­σεις και να χρη­μα­το­δο­τού­νται από την ευ­ρω­παϊ­κή Τρά­πε­ζα Επεν­δύ­σε­ων και το Ευ­ρω­παϊ­κό Τα­μείο επεν­δύ­σε­ων, χωρίς να περ­νά­νε μέσα από τα πο­λύ­πλο­κα τερ­τί­πια του δη­μο­σί­ου. Μία νέα επεν­δυ­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ανοί­γε­ται για την Ελ­λά­δα, με συ­γκρι­τι­κά φτηνό χρήμα που θα μπο­ρεί να ανα­μει­γνύ­ε­ται με ευ­ρω­παϊ­κές επι­δο­τή­σεις, σε επεν­δυ­τι­κές πλατ­φόρ­μες που θα δη­μιουρ­γούν από μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις μέχρι συ­ντο­νι­σμέ­νες κοι­νο­πρα­ξί­ες ιδιω­τι­κού και δη­μο­σί­ου τομέα. Εχω δη­μιουρ­γή­σει όλο εκεί­νο το δί­κτυο που απαι­τεί­ται για να γνω­ρί­σει ο κό­σμος πώς θα χρη­σι­μο­ποιεί τα νέα επεν­δυ­τι­κά ερ­γα­λεία τα οποία θα φτά­νουν στον πο­λί­τη με δια­δι­κα­σί­ες ανά­λο­γες με εκεί­νες που ακο­λου­θού­με όταν πάμε να πά­ρου­με ένα δά­νειο από την τρά­πε­ζα. Ελ­πί­ζω και θα προ­σπα­θή­σω, σύ­ντο­μα να έρθω και στη Ρόδο για να εξη­γή­σω στους πα­ρα­γω­γι­κούς φο­ρείς της πραγ­μα­τι­κής οι­κο­νο­μί­ας πώς δου­λεύ­ει αυτό. Πρέ­πει όμως να μάθει ο κό­σμος πως η πα­ρά­τα­ξη που συμ­με­τέ­χει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο, καθώς είναι ιδε­ο­λη­πτι­κή ενα­ντί­ον των ιδιω­τι­κών επεν­δύ­σε­ων, κα­τα­ψή­φι­σε το σχέ­διο, που θα έφερ­νε φρέ­σκο χρήμα στην Ελ­λά­δα. Τα συ­μπε­ρά­σμα­τα δικά σας.

• Και η συμ­φω­νία που έκλει­σε πρό­σφα­τα; Δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως βάση για επι­στρο­φή στην ανά­πτυ­ξη; Η κυ­βέρ­νη­ση πο­ντά­ρει ιδιαί­τε­ρα στα «αντί­με­τρα» και στην επι­στρο­φή στις αγο­ρές.

Ένα πρώτο σχό­λιο βλέ­πο­ντας τη συμ­φω­νία είναι ότι έχου­με μία προ – δέ­σμευ­ση της Ελ­λά­δας και της επό­με­νης κυ­βέρ­νη­σης από τον κ. Τσί­πρα σε ένα τέ­ταρ­το μνη­μό­νιο χωρίς όμως οι­κο­νο­μι­κή διευ­κό­λυν­ση άλλη πέραν από μία προ­λη­πτι­κή πι­στο­λη­πτι­κή γραμ­μή και κά­ποιες αό­ρι­στες υπο­σχέ­σεις για ανα­θε­ώ­ρη­ση του χρέ­ους. Στην πράξη βρι­σκό­μα­στε στο 2014 όταν εί­χα­με ήδη βγει στις αγο­ρές και υπήρ­χε ήδη μία τέ­τοια προ­λη­πτι­κή γραμ­μή ρευ­στό­τη­τας. Δεν ξέρω γιατί εν­θου­σιά­ζε­ται η κυ­βέρ­νη­ση και ποιον προ­σπα­θεί να κο­ροϊ­δέ­ψει. Πριν ένα χρόνο, σε ερώ­τη­σή μου ο Επί­τρο­πος Μο­σκο­βι­σί μου απά­ντη­σε ότι κό­στι­σε ήδη 20 δις ευρώ το πρώτο εξά­μη­νο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Σή­με­ρα φαί­νε­ται ότι το κό­στος είναι πολύ με­γα­λύ­τε­ρο. Τα αντί­με­τρα είναι για να «χρυ­σώ­σουν» το μπου­κα­λά­κι με το βι­τριό­λι. 4,5 δις πραγ­μα­τι­κά δη­μο­σιο­νο­μι­κά μέτρα για 6,5 δις υπο­τι­θέ­με­να αντί­με­τρα. Μα, αν τα αντί­με­τρα ήταν πραγ­μα­τι­κά, γιατί να μην μας έδι­ναν 2 δις αντί­με­τρα και να μην παίρ­να­με κα­θό­λου μέτρα; Ορί­στε, με το σχέ­διο Γιούν­γκερ, έχου­με πρό­σβα­ση σε φρέ­σκο χρήμα για την ανά­πτυ­ξη και σε Βρυ­ξέλ­λες και Λου­ξεμ­βούρ­γο θέ­λουν να μας βοη­θή­σουν να τα πά­ρου­με. Γιατί δεν κάνει τί­πο­τα η Κυ­βέρ­νη­ση; Ο αρ­μό­διος Επί­τρο­πος μού είπε δη­μό­σια ότι στο πλαί­σιο του Σχε­δί­ου Επεν­δύ­σε­ων δη­μιούρ­γη­σε Επεν­δυ­τι­κή Πλατ­φόρ­μα για τον Του­ρι­σμό, και η κυ­βέρ­νη­ση δεν έκανε τί­πο­τα. Κά­ποιος πρέ­πει να μας εξη­γή­σει γιατί πα­ρα­τεί­νουν τη φτω­χο­ποί­η­ση της χώρας.

• Πράγ­μα­τι, η κα­τά­στα­ση στο εσω­τε­ρι­κό δεν λέει να βελ­τιω­θεί – ει­δι­κά και με τα νέα μέτρα που έρ­χο­νται. Εκτι­μά­τε πως πρέ­πει να έχου­με σύ­ντο­μα εκλο­γές στην Ελ­λά­δα;

Σε συ­ζη­τή­σεις μου με την Κο­μι­σιόν με δια­βε­βαιώ­νουν ότι η σκλη­ρή στάση που κρα­τούν οι Θε­σμοί είναι σε συ­νάρ­τη­ση με την «σι­γου­ριά» που τους δίνει η κυ­βέρ­νη­ση, ότι η αγάπη της για την εξου­σία είναι με­γα­λύ­τε­ρη από τη διά­θε­σή της να επι­τύ­χει λύ­σεις. «Γιατί να κά­νου­με πίσω αν ξέ­ρου­με ότι η κυ­βέρ­νη­σή σας θα τα πε­ρά­σει σί­γου­ρα όλα, και γιατί να μη τους στη­ρί­ξου­με αφού ξέ­ρου­με ότι με αυ­τούς δεν θα έχου­με κα­νέ­να πρό­βλη­μα;». Αυτό είναι το κλίμα που λαμ­βά­νω από πα­ντού. Σε αυτό το πλαί­σιο ποια είναι η πρό­βλε­ψή μου για τις εκλο­γές; Μα θα γί­νουν στην ώρα τους στο τέλος της τε­τρα­ε­τί­ας. Κα­νείς δεν θα πα­ραι­τη­θεί για να ρίξει την κυ­βέρ­νη­ση. Το μόνο που μπο­ρού­με να κά­νου­με είναι υπο­μο­νή και να προ­σπα­θή­σου­με να εί­μα­στε έτοι­μοι να προ­χω­ρή­σου­με μαζί για την Ελ­λά­δα, μόλις μας το επι­τρέ­ψει η νέα πο­λι­τι­κή σύν­θε­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης που δεν θα είναι εχθρι­κή στην ελ­λη­νι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα.

• Την ίδια ώρα, η Ευ­ρώ­πη αλ­λά­ζει. Πώς εί­δα­τε την εκλο­γή Μα­κρόν και τις επι­κεί­με­νες εκλο­γές στην Με­γά­λη Βρε­τα­νία –ενό­ψει Brexit;

Η νίκη Μα­κρόν, ήταν πράγ­μα­τι πολύ ση­μα­ντι­κό νέο καθώς ήταν η πρώτη νίκη της κοι­νής λο­γι­κής ένα­ντι του λαϊ­κι­σμού και της ευ­ρω­φο­βι­κής απά­της μετά από πολύ καιρό. Πρέ­πει όμως να στα­θε­ρο­ποι­ή­σου­με την δυ­να­μι­κή που δίνει το απο­τέ­λε­σμα στη Γαλ­λία και αυτό μπο­ρεί να γίνει μόνο με καλές πο­λι­τι­κές που θα φτά­νουν στον άν­θρω­πο και τη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά του. Δεν μπο­ρού­με να κα­τη­γο­ρή­σου­με τους πο­λί­τες που ψη­φί­ζουν Λε Πεν, Φά­ρατζ, Τσί­πρα, Καμ­μέ­νο κλπ. Εμείς φταί­με που δεν πή­γα­με σε κάθε σπίτι, σε κάθε άν­θρω­πο, σε κάθε δου­λειά, σε κάθε σχο­λείο να εξη­γή­σου­με και να κα­τα­λά­βου­με. Η πο­λι­τι­κή της υπευ­θυ­νό­τη­τας έχει κόψει κάθε δί­αυ­λο επι­κοι­νω­νί­ας με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που ζει ο κάθε άν­θρω­πος. Όσον αφορά στο Brexit, το κακό έγινε. Τώρα πρέ­πει να πάμε σε ένα πο­λι­τι­σμέ­νο δια­ζύ­γιο και όχι σε μία γε­νι­κή ρήξη. Ελ­πί­ζω αυτό να είναι το μή­νυ­μα που θα στεί­λουν οι Βρε­τα­νοί πο­λί­τες στις εκλο­γές τους.

• Τι γί­νε­ται στον δικό σας χώρο; Μπο­ρεί να υπάρ­ξει ενό­τη­τα στην Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά ενό­ψει και των προ­κλή­σε­ων που βρί­σκο­νται μπρο­στά ενώ στην Ευ­ρώ­πη τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα φαί­νε­ται να χά­νουν δυ­νά­μεις;

Έχετε από­λυ­το δίκιο ότι χά­νου­με δυ­νά­μεις. Αυτό έχει να κάνει με αυτό που σας απά­ντη­σα στην προη­γού­με­νη ερώ­τη­ση. Έχει ανα­τρα­πεί η σχέση με­τα­ξύ Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας και πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και αυτό το βλέ­που­με στην ρη­το­ρι­κή των πε­ρισ­σό­τε­ρων ηγε­σιών των σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών κομ­μά­των στην Ευ­ρώ­πη. Αρέ­σκο­νται σε μία ανέ­ξο­δη αρι­στε­ρί­στι­κη ρη­το­ρι­κή δεύ­τε­ρης δια­λο­γής λες και στο ση­μείο που βρι­σκό­μα­στε το ζή­τη­μά μας είναι πρώτα η ανα­κα­τα­νο­μή του πλού­του. Έχου­με ξε­χά­σει ότι κά­ποιος πρέ­πει να πα­ρά­γει. Φο­βό­μα­στε την οι­κο­νο­μία της αγο­ράς και ενο­χο­ποιού­με τον επι­χει­ρη­μα­τία και τον αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νο, ενώ την ίδια στιγ­μή εί­μα­στε ανή­μπο­ροι να πεί­σου­με τα πα­ρα­δο­σια­κά μας ακρο­α­τή­ρια ότι μπο­ρού­με να τους εξα­σφα­λί­σου­με όσα πα­λιό­τε­ρα τους δί­να­με. Ο φόβος πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης του κάθε πο­λί­τη και το βάρος που του επέ­βα­λαν να πλη­ρώ­σει οι κυ­βερ­νή­σεις από το πάρτυ των τρα­πε­ζών, τον κάνει ρι­ζο­σπά­στη των άκρων. Αυτό νοιώ­θω ότι είναι το τέλος της με­τα­πο­λί­τευ­σης. Η στιγ­μή που το ψέμα της κα­ταρ­ρέ­ει. Μά­θα­με πως ο πα­τριω­τι­σμός και η ισχυ­ρή ασφά­λεια είναι «δου­λειά» της Δε­ξιάς, ενώ η κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία και η υπεύ­θυ­νη πρό­νοια είναι «δου­λειά» της Αρι­στε­ράς. Και πού κα­τα­λή­ξα­με; Η ασφά­λεια του πο­λί­τη να γίνει «μπίζ­να» των συμ­μο­ριών της ακρο­δε­ξιάς και η κοι­νω­νι­κή ευ­θύ­νη, να γίνει το εμπό­ριο με­τα­φυ­σι­κών ελ­πί­δων του πα­ρα­μά­γα­ζου της εξα­πά­τη­σης και της προ­πα­γάν­δας ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Κι όμως μπο­ρείς να είσαι κοι­νω­νι­κά ευαί­σθη­τος χωρίς να είσαι τέ­τοιος Αρι­στε­ρός. Μπο­ρείς επί­σης, να είσαι πα­τριώ­της και απο­φα­σι­σμέ­νος να εξα­σφα­λί­σεις την ασφά­λεια του πο­λί­τη χωρίς να είσαι τέ­τοιος Δε­ξιός. Το στοί­χη­μα του χώρου μας είναι διορ­θώ­σει αυτό το λάθος. Να προ­χω­ρή­σου­με μπρο­στά και πα­τριω­τι­κά και με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κά και ανοι­χτό­μυα­λα και προ­ο­δευ­τι­κά και σύγ­χρο­να. Όσο δεν το κά­νου­με, τόσο δεν θα βγαί­νου­με από την εσω­στρέ­φειά μας τόσο στην Ευ­ρώ­πη όσο και στην Ελ­λά­δα.