Στρέφονται κατά γυναικολόγου και του Νοσοκομείου Ρόδου

Για την 23η Απριλίου 2012 αναβλήθηκε χθες από το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου η συζήτηση αγωγής που άσκησαν δύο κάτοικοι της Ρόδου κατά του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου και κατά γυναικολόγου ιατρού, διεκδικώντας αποζημίωση ύψους 100.000 ευρώ για το θάνατο του παιδιού τους.
Όπως εκτίθεται στην αγωγή η ενάγουσα πληροφορήθηκε τον Αύγουστο του 2002 από τον εναγόμενο ιατρό ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί της και συγκεκριμένα ότι η κύησή της ήταν έξι εβδομάδων και πέντε ημερών.
Ακολούθησαν όπως τονίζει κατόπιν συνεννόησης με τον ιατρό 6 επισκέψεις στις οποίες υποβλήθηκε σε συνήθεις γυναικολογικούς ελέγχους, σε υπερηχογραφίες εμβρύου και σε σχετικές διαγνωστικές εξετάσεις.
Το πρωί της 19ης Φεβρουαρίου 2003 κατά την τελευταία καθιερωμένη επίσκεψή της στο Νοσοκομείο, στη διάρκεια της υπερηχογραφίας εμβρύου και ενώ βρισκόταν ήδη σε προχωρημένη κύηση 34 εβδομάδων και πέντε ημερών, δηλαδή 8,5 μηνών περίπου και υπολειπόταν λιγότερο από ένας μήνας για να γεννήσει, ο γιατρός της είπε ότι αντελήφθη κάποιο πρόβλημα στο κυοφορούμενο έμβρυο και την παρέπεμψε εσπευσμένα εκτός Νοσοκομείου σε ιδιώτη μαιευτήρα – γυναικολόγο για δεύτερη διάγνωση.
Ο εξωτερικός ιατρός διέγνωσε ότι τελική ημερομηνία ήταν η 28-03-2003, ότι η περιφέρεια κεφαλιού του εμβρύου ήταν πολύ μικρή, η περιφέρεια της κοιλιακής του χώρας στα κατώτερα φυσιολογικά, το μήκος του μηριαίου οστού στο ελάχιστο, ενώ υπολειπόταν και σε βάρος.
Η ιατρική διάγνωση αναφέρει ανωμαλίες του εμβρύου στην βραχυκεφαλία, σκελετική δυσπλασία και κοντά άκρα αλλά και αχονδροπλασία, υποτελορισμό, γενετικό σύνδρομο και χρωμοσωμιακή ανωμαλία.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η ενάγουσα έκανε εισαγωγή στο Νοσοκομείο Ρόδου, υποβλήθηκε σε εξετάσεις και ενημερώθηκε ότι το επόμενο πρωί επρόκειτο να υποβληθεί σε καισαρική τομή προκειμένου να γεννήσει. Όπως τονίζει, ενημερώθηκε ότι το μωρό έπρεπε δίχως καθυστέρηση να γεννηθεί και ότι θα αντιμετώπιζε μεν κάποιο πρόβλημα υγείας, παρόλα αυτά θα ζούσε.
Το επόμενο πρωινό (20-02-2003), προτού μπει στο χειρουργείο ο ιδιώτης γιατρός, σε ένα θάλαμο παρακείμενο του χειρουργείου, στο ανωτέρω Νοσοκομείο, της έκανε μια ένεση.
Μέχρι τη στιγμή της ένεσης ήξερε ότι το μωρό της ήταν ζωντανό, διότι το είχε δει στον υπέρηχο, την προηγούμενη ημέρα στο ιατρείο αλλά και στο Νοσοκομείο είχε διαπιστωθεί από τον ιατρό ότι ήταν ζωντανό.
Μετά την ένεση την έβαλαν στο χειρουργείο, όπου κατόπιν ολικής αναισθησίας υποβλήθηκε σε καισαρική τομή. Όταν, μετά από μία περίπου ώρα, συνήλθε από την χειρουργική επέμβαση – καισαρική, ενημερώθηκε ότι το μωρό γεννήθηκε νεκρό, ότι δεν είχε αναπτυχθεί σωστά ο σκελετός του και ότι ένα τέτοιο μωρό δεν θα μπορούσε να ζήσει.
Υποστηρίζει ακόμη ότι για το διάστημα των τριών ημερών που παρέμεινε για νοσηλεία στο Νοσοκομείο, καθώς είχε όλα τα συμπτώματα που έχει μία λεχώνα, που είχε υποβληθεί μάλιστα και σε καισαρική τομή, δεν την επισκέφθηκε ο ιατρός, ως όφειλε, για να παρακολουθήσει την μετεγχειρητική της πορεία, ούτε κανένας άλλος γιατρός, για να της δώσει έστω μία εξήγηση για την ένεση που της έκαναν πριν μπει στο χειρουργείο, ούτε για το τι συνέβη και βρέθηκε σε αυτή την δυσάρεστη κατάσταση να μπει στο Νοσοκομείο για να γεννήσει και να βγει από το Νοσοκομείο χωρίς παιδί.