Κατά του Δήμου Πάτμου προσέφυγε το Δημόσιο

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου της Κω προ­σέ­φυ­γε το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο κατά του Δήμου Πά­τμου διεκ­δι­κώ­ντας να ανα­γνω­ρι­στεί η κυ­ριό­τη­τα του επί ακι­νή­του εμ­βα­δού 838.502 τ.μ. που βρί­σκε­ται στο νησί και συ­γκε­κρι­μέ­να στη θέση Γε­ρα­νός.

Με την ίδια αγωγή το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο διεκ­δι­κεί να διορ­θω­θεί η αρ­χι­κή εγ­γρα­φή στο κτη­μα­το­λο­γι­κό βι­βλίο του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φεί­ου Πά­τμου ως προς την κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του.

Η αγωγή ασκή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να την 4η Απρι­λί­ου 2017 και η προ­θε­σμία για την υπο­βο­λή των προ­τά­σε­ων λήγει την 13η Ιου­λί­ου 2017.

Ο Δήμος Πά­τμου έχει ανα­θέ­σει την εκ­προ­σώ­πη­ση του στο δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο Πα­ντε­λή και Δη­μή­τρη Απο­στο­λά, ενώ η έκ­βα­ση της υπό­θε­σης ανα­μέ­νε­ται με εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον καθώς από αυτήν θα κρι­θούν μεί­ζο­να θέ­μα­τα που αφο­ρούν το ιδιο­κτη­σια­κό κα­θε­στώς του νη­σιού ως και η εγκυ­ρό­τη­τα χρυ­σό­βου­λων δυ­νά­μει των οποί­ων πε­ρι­ήλ­θε στην ιδιο­κτη­σία της Ιεράς Μονής Πά­τμου τε­ρά­στια οι­κο­πε­δι­κή έκτα­ση.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να το ακί­νη­το έχει κα­τα­χω­ρη­θεί στο Κτη­μα­το­λο­γι­κό Γρα­φείο Πά­τμου ως ανή­κον κατά κυ­ριό­τη­τα στον Δήμο Πάρ­μου, με αιτία κτή­σης τη δωρεά εν ζωή και επι­κα­λού­με­νο τίτλο, το από 25 Ιου­λί­ου 1720 νο­τα­ρι­κό της Ιεράς Μονής Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου Πά­τμου.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο δια­τεί­νε­ται με­τα­ξύ άλλων ότι από την πα­ρά­θε­ση του νο­τρι­κού γράμ­μα­τος προ­κύ­πτει σαφώς ότι δεν με­τα­βι­βά­ζε­ται στον Δήμο Πάρ­μου η κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του λόγω δω­ρε­άς εν ζωής του βο­ρεί­ου τμή­μα­τος του νη­σιού από την θέση Κα­κού­δι και εκεί­θεν.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι η Ιερά Μονή θε­ω­ρεί ότι τυγ­χά­νει κύρια της νήσου Πάμου δια των χρυ­σό­βου­λων των λόγων βυ­ζα­ντι­νών αυ­το­κρα­τό­ρων, δεν εκέ­κτη­το στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δι­καί­ω­μα κυ­ριό­τη­τας ώστε νο­μο­τύ­πως να με­τα­βι­βά­σει στον Δήμο Πά­τμου δια δω­ρε­άς εν ζωή το βό­ρειο τμήμα του νη­σιού. Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι οι χρυ­σό­βουλ­λοι λόγοι των βυ­ζα­ντι­νών αυ­το­κρα­τό­ρων Αλε­ξί­ου του Α’ Κο­μνη­νού, Αν­δρό­νι­κου Β’ Πα­λαιο­λό­γου και Αν­δρό­νι­κου Γ’ Πα­λαιο­λό­γου δεν συ­νι­στούν νό­μι­μους τί­τλους κτή­σε­ως κυ­ριό­τη­τας κατά πα­ρά­γω­γο τρόπο, αλλά μόνο συν­δυα­ζό­με­νοι με πρά­ξεις νομής μπο­ρούν να προ­σπο­ρί­σουν δι­καί­ω­μα κυ­ριό­τη­τας με πρω­τό­τυ­πο τρόπο.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι με τους τί­τλους αυ­τούς δεν πα­ρα­χω­ρεί­ται δι­καί­ω­μα κυ­ριό­τη­τας, αλλά απλώς τί­θε­νται στην διά­θε­ση της Ιεράς Μονής ορι­σμέ­νοι πρό­σο­δοι από τις εκτά­σεις, στις οποί­ες ανα­φέ­ρο­νται.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο μνη­μο­νεύ­ει εξάλ­λου και μια σειρά από εκ­θέ­σεις των κα­νό­νων του δι­καί­ου κατά τη βυ­ζα­ντι­νή πε­ρί­ο­δο που πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται στην Εξά­βι­βλο του Κ. Αρ­με­νό­που­λου.

Η άποψη του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, όπως πα­ρα­τί­θε­ται στην πο­λυ­σέ­λι­δη αγωγή, είναι ότι η Ιερά Μονή Αγίου Ιω­άν­νη του Θε­ο­λό­γου, ου­δέ­πο­τε κα­τέ­στη κύρια, με επί­κλη­ση των χρυ­σο­βούλ­λων των Βυ­ζα­ντι­κών Αυ­το­κρα­τό­ρων, ολό­κλη­ρης της Πά­τμου ώστε να με­τα­βι­βά­ζει ακί­νη­τα.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη με ιστο­ρι­κή και νο­μι­κή εξι­στό­ρι­ση ότι η άποψη περί μη ύπαρ­ξης δη­μο­σί­ων γαιών στα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου πλην Ρόδου και Κω, στη­ρί­ζε­ται αο­ρί­στως σε ιστο­ρι­κά δε­δο­μέ­να ενώ είναι σαφές, όπως υπο­στη­ρί­ζει, ότι δη­μό­σιες γαιές υπήρ­ξαν σε όλα τα νησιά, όπου δεν λει­τούρ­γη­σαν κτη­μα­το­λο­γι­κά γρα­φεία, εφό­σον όμως αυτές εξου­σιά­ζο­νταν, ήταν δυ­να­τή η από­κτη­ση δι­καιώ­μα­τος δι­η­νε­κούς εξου­σί­α­σης, σύμ­φω­να με τον Οθω­μα­νι­κό νόμο περί γαιών, που ετρά­πη εν συ­νε­χεία σε δι­καί­ω­μα πλή­ρους κυ­ριό­τη­τας με νόμο το 1952.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο υπο­στη­ρί­ζει στην ίδια αγωγή ότι μόνο τμήμα 20 στρεμ­μά­των πε­ρί­που του συ­γκε­κρι­μέ­νου ακι­νή­του δεν είναι δα­σι­κό κι ότι ο Δήμος Πά­τμου ου­δέ­πο­τε έχει θε­με­λιώ­σει δι­καί­ω­μα δι­η­νε­κούς εξου­σί­α­σης καλ­λιερ­γώ­ντας το επί μια δε­κα­ε­τία έως τον Ια­νουά­ριο του 1949.