Σε ναρκοθετημένο πεδίο κινείται η κυβέρνηση

Σε ναρ­κο­θε­τη­μένο πεδίο φαί­νε­ται πως έχει εισέλ­θει το τελευ­ταίο διά­στημα η κυβέρ­νηση, καθώς πλήθος προ­βλη­μά­των και απρό­βλε­πτων εξε­λί­ξεων σε όλα τα μέτωπα, θέτουν υπό αμφι­σβή­τηση τον προ­γραμ­μα­τι­σμό του Μαξίμου, απει­λώ­ντας να τινά­ξουν στον αέρα τον υφι­στά­μενο σχε­δια­σμό. Οι εξε­λί­ξεις στο μέτωπο της οικο­νο­μίας και η προ­σώ­ρας εμπλοκή στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τους δανει­στές, η ανη­συ­χη­τική κλι­μά­κωση των προ­κλή­σεων από την πλευρά της Άγκυρας που φέρνουν στο προ­σκή­νιο με δρα­μα­τικό τρόπο τα εθνικά ζητή­ματα και τέλος η όξυνση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης η οποία προ­κα­λεί ανα­τα­ραχή στις τοπικές κοι­νω­νίες, λει­τουρ­γούν ως ένα «τρίγωνο του δια­βό­λου» και έχουν σημάνει «κόκκινο» συνα­γερμό στο Μαξίμου, που αναζητά επει­γό­ντως -παρά τις περί του αντι­θέ­του διαβεβαιώσεις- εναλ­λα­κτικό σχέδιο σε περί­πτωση αρνη­τι­κής έκβασης σε κάποιο από τα παρα­πάνω μέτωπα.

Η όλη κατά­σταση θυμίζει ένα «Τρίγωνο των Βερ­μού­δων» ή «Τρίγωνο του δια­βό­λου» όπως έχει χαρα­κτη­ρι­στεί, μέσα στο οποίο η κυβέρ­νηση προ­σπα­θεί να επι­βιώ­σει και να προ­χω­ρή­σει.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Όσο ο χρόνος μετρά αντί­στροφα για το ορόσημο του Eurogroup της 5ης Δεκεμ­βρίου, στο οποίο θα πρέπει να έχει ολο­κλη­ρω­θεί η δεύτερη αξιο­λό­γηση και να απο­φα­σι­στούν τα βρα­χυ­πρό­θε­σμα μέτρα για το χρέος, τόσο μεγα­λώ­νει και η αγωνία στο κυβερ­νη­τικό στρα­τό­πεδο. Η από­σταση που χωρίζει την ελλη­νική πλευρά από τους δανει­στές φαί­νε­ται ότι παρα­μέ­νει μεγάλη σε σειρά ζητη­μά­των με κορυ­φαία το εργα­σιακό και τα δημο­σιο­νο­μικά, γεγονός που αυξάνει την αβε­βαιό­τητα για την τελική έκβαση της δια­δι­κα­σίας. Δεν πέρασε απα­ρα­τή­ρητη εξάλλου η έκφραση «συγκρα­τη­μένα αισιό­δο­ξος» που επέλεξε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ο Αλ. Τσίπρας στην τελευ­ταία ομιλία του προς την Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ανα­φε­ρό­με­νος στις επι­κεί­με­νες εξε­λί­ξεις. Πολλοί μάλιστα έκαναν λόγο και για «αλλαγή πολι­τι­κού αφη­γή­μα­τος», υπεν­θυ­μί­ζο­ντας με νόημα τα μηνύ­ματα υπε­ραι­σιο­δο­ξίας που εξέ­πε­μπε μόλις λίγες ώρες νωρί­τερα ο κυβερ­νη­τι­κός εκπρό­σω­πος.

Η ανα­χώ­ρηση των δανει­στών από την Αθήνα με ανοιχτά τα δύσκολα μέτωπα, η αιφ­νι­δια­στική είδηση περί μίνι συνόδου στο Βερο­λίνο για το ελλη­νικό ζήτημα χωρίς την παρου­σία του… άμεσα ενδια­φε­ρό­με­νου, αλλά και η εμμονή της γερ­μα­νι­κής πλευράς στη σκληρή στάση, προ­σγεί­ω­σαν ανώμαλα τις προσ­δο­κίες του Μαξίμου. Στην κυβέρ­νηση επι­μέ­νουν πως το άμεσο κλεί­σιμο της αξιο­λό­γη­σης είναι και «ρεα­λι­στι­κός» και «ανα­γκαίος» στόχος, κάτι που επα­νέ­λαβε και ο πρω­θυ­πουρ­γός, ωστόσο η απο­γο­ή­τευση και η αμη­χα­νία είναι πλέον έκδηλες.

ΠΑΡΑΔΟΧΗ

Ενδει­κτική του κλί­μα­τος ήταν η παρα­δοχή του Αλ. Τσίπρα πως «παρά το γεγονός ότι υπάρχει απο­γο­ή­τευση, το να αφήσει κανείς στη μέση του ποταμού την προ­σπά­θεια και να γυρίσει πίσω, είναι η μονα­δική εκδοχή της απο­τυ­χίας». «Βρι­σκό­μα­στε στη μέση. Θα κολυ­μπή­σουμε να βγούμε στην άλλη μεριά της όχθης, για να βγά­λουμε τη χώρα από την κρίση», είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός, σε μία προ­σπά­θεια να τονώσει το ηθικό των κυβερ­νη­τι­κών βου­λευ­τών αλλά και των πολιτών, καθώς βλέπει ότι η δια­πραγ­μά­τευση οδη­γεί­ται σε αδιέ­ξοδο και οι αντοχές του κόμ­μα­τος και κυρίως της κοι­νω­νίας εξα­ντλού­νται επι­κίν­δυνα. Επι­πλέον οι δημόσια εκπε­φρα­σμέ­νες δια­φω­νίες στους κόλπους των δανει­στών και η ανοιχτή σύγκρουση ΔΝΤ και Βερο­λί­νου ανα­φο­ρικά με τους όρους συμ­με­το­χής του πρώτου στο ελλη­νικό πρό­γραμμα και ης απαι­τή­σεις του περί άμεσης διευ­θέ­τη­σης του ελλη­νι­κού χρέους, δημιουρ­γεί επι­πλέον ανη­συ­χία ότι είτε δεν θα υπάρξει συμ­φω­νία (γεγονός που θα έφερνε την Ελλάδα σε δρα­μα­τική θέση), είτε θα οδη­γούσε τελικώς σε ένα αρραγές μέτωπο τους δανει­στές, με μια συμ­φω­νία μεταξύ τους σε ένα εκρη­κτικό «κοκτέιλ» νέων επώ­δυ­νων μέτρων που θα ικα­νο­ποιού­σαν όλες τις πλευρές, εις βάρος, βέβαια, της Αθήνας.

Ως «απά­ντηση» στο επα­πει­λού­μενο ναυάγιο -τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την επα­λή­θευση του χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος της 5ης Δεκέμβρη- το Μαξίμου επι­στρα­τεύει για ακόμη μια φορά την «πολι­τική δια­πραγ­μά­τευση». Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως στην κυβέρ­νηση τις τελευ­ταίες ημέρες χρη­σι­μο­ποιούν τον όρο «πολι­τική συμ­φω­νία», υπεν­θυ­μί­ζο­ντας μάλιστα τον «ευνοϊ­κό­τερο», όπως υπο­στη­ρί­ζουν, για τη χώρα μας, συσχε­τι­σμό δυνά­μεων στην Ευρώπη, όπως αυτός απο­τυ­πώ­νε­ται μέσα από σειρά υπο­στη­ρι­κτι­κών δηλώ­σεων και παρεμ­βά­σεων κορυ­φαίων αξιω­μα­τού­χων. Στο πλαίσιο αυτό μάλιστα, δεν απο­κλεί­ε­ται να υπάρξει πρω­το­βου­λία και από τον Αλ. Τσίπρα μέσω επι­κοι­νω­νίας με Ευρω­παί­ους ηγέτες σε μία ύστατη προ­σπά­θεια άρσης του αδιε­ξό­δου.

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

Με δεδο­μένο πάντως ότι και στο παρελ­θόν τέτοιου είδους πρω­το­βου­λίες δεν φάνηκε να απέ­δω­σαν τα ανα­με­νό­μενα απο­τε­λέ­σματα, καθώς οι πολι­τι­κές ηγεσίες κάθε φορά παρέ­πε­μπαν τη λύση του προ­βλή­μα­τος στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με την τρόικα, οι προσ­δο­κίες του Μαξίμου είναι και σε αυτή τη συγκυ­ρία ιδιαι­τέ­ρως χαμηλές. Στον αντί­ποδα ελπί­ζουν πως η γενι­κό­τερη ανα­τα­ραχή και πολι­τική αστά­θεια που παρα­τη­ρεί­ται ή ανα­μέ­νε­ται σε πολλά ευρω­παϊκά κράτη θα λει­τουρ­γή­σει υπέρ μιας γρή­γο­ρης διευ­θέ­τη­σης του ελλη­νι­κού προ­βλή­μα­τος, καθώς ουδείς επι­θυ­μεί να έχει ένα ακόμη ανοιχτό μέτωπο. Αυτό ακριβώς το σκε­πτικό είναι εκείνο που συντη­ρεί τις όποιες ελπίδες ότι οι πιστω­τές δεν θα επι­μεί­νουν μέχρι τέλους στην άτεγκτη στάση τους, απαι­τώ­ντας διαρκώς νέα μέτρα. Από το Μαξίμου εξάλλου, επα­να­φέ­ρο­ντας την ρητο­ρική περί «κόκ­κι­νων γραμμών», επι­μέ­νουν πως δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νοι σε καμία περί­πτωση να συζη­τή­σουν «παρά­λο­γες απαι­τή­σεις» είτε αυτές αφορούν νέα μέτρα, είτε πολύ περισ­σό­τερο την υπο­γραφή ενός νέου μνη­μο­νίου.

ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΕΚΛΟΓΩΝ

Μέσα στο κλίμα αστά­θειας που δημιουρ­γεί­ται επα­νήλ­θαν και τα σενάρια περί πρόωρης προ­σφυ­γής στις κάλπες. Πολλοί ήταν εκείνοι που επι­σή­μα­ναν με νόημα ότι από την ομιλία του πρω­θυ­πουρ­γού έλειπε οποια­δή­ποτε δια­βε­βαί­ωση περί εκλογών το 2019, ενώ αντι­θέ­τως νερό στο μύλο της σενα­ριο­λο­γίας, έριξε και μια συγκε­κρι­μένη απο­στροφή του ότι μια «απο­τυ­χία των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και της δεύ­τε­ρης αξιο­λό­γη­σης, ενδε­χο­μέ­νως να οδη­γούσε και σε εκλογές, κάτι που θα απο­τε­λούσε την τέλεια κατα­στροφή για την οικο­νο­μία».

Για τους πιο ψύχραι­μους η τοπο­θέ­τηση αυτή ερμη­νεύ­τηκε περισ­σό­τερο ως προει­δο­ποί­ηση και προ­σπά­θεια συσπεί­ρω­σης των βου­λευ­τών, ωστόσο είναι κοινό μυστικό ότι στο εσω­τε­ρικό του ΣΥΡΙΖ Α, και υπό το βάρος των προ­βλη­μά­των που υπάρ­χουν αλλά και της δημο­σκο­πι­κής καθί­ζη­σης, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προ­κρί­νουν ακόμη και τη λύση της «ηρωικής εξόδου», πριν τα ποσοστά του κυβερ­νώ­ντος κόμ­μα­τος αρχί­σουν να θυμί­ζουν εκείνα της προ κρίσης εποχής.