Η Φώφη, ο Γιώργος, ο Βαγγέλης και οι λοιποί τεθλιμμένοι συγγενείς – Του Γιάννη Παρασκευά

Στα ψηλά ανέβηκε η μαϊμού και το μόνο που κατά­φερε να δείξει για να εντυ­πω­σιά­σει τον κόσμο ήταν ο πισινός της.

Η δανεική – δοτή χρυ­σό­σκονη που κάποιους άλλους καιρούς τους τύλιγε και τους έδινε μια σχετική λάμψη χάθηκε στο πρώτο ανάποδο φύσημα του αγέρα.

Χάθηκε η χρυσή πανο­πλία και περι­φέ­ρο­νται γυμνοί, μικροί και αδύ­να­μοι, γαν­τζώ­νο­νται στο όνομα νομί­ζο­ντας το για σωσίβιο και δεν έχουν κατα­λά­βει πως άλλο το όνομα και άλλο η Χάρι.

Παλεύ­ουν μεταξύ τους ποιος θα χρεωθεί την πιο μεγάλη ευθύνη για την κατρα­κύλα και την εξα­ΰ­λωση της μεγάλης Δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης.

Το τι συμ­βαί­νει στον τόπο, τι συμ­βαί­νει γενικά στον κόσμο, ποιες είναι οι ανα­κα­τα­τά­ξεις και οι εξε­λί­ξεις σε Παγκό­σμιο επίπεδο τους είναι αδιά­φορο.

Ακόμα όσο και αν κάποιος καλό­πι­στος θελήσει να τους χρεώσει με αγαθές προ­αι­ρέ­σεις το μετα­νιώ­νει τη επόμενη στιγμή με αυτά που βλέπει και με αυτά που ακούει.

Στο μυαλό του κάθε πολίτη έχει πια εδραιω­θεί η άποψη – η βεβαιό­τητα ότι το μόνο που τους απα­σχο­λεί είναι η προ­σω­πική πολι­τική τους επι­βί­ωση.

Δεν μπό­ρε­σαν να κατα­λά­βουν ότι αυτό δεν αφορά κανέναν άλλο παρά μόνο τους ίδιους, αν χαθούν από το πολι­τικό προ­σκή­νιο δεν έχασε η «Βενετια βελόνι».

Ο ένας ο απο­κα­λού­με­νος και Γιωρ­γά­κης δεν κατά­λαβε αυτό που έλεγε ο πατέρας του, ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν κλη­ρο­νο­μεί­ται και δεν τεμα­χί­ζε­ται», κακήν  κακώς το κλη­ρο­νό­μησε, δεν έφτανε που το ξεφτί­λισε για την δήθεν δική του υστε­ρο­φη­μία και δικαί­ωση στη συνέ­χεια το τεμά­χισε κιόλας.

Δεν του φτάνουν όλα αυτά, συνε­χί­ζει και σήμερα να το απα­ξιώ­νει, συνε­χί­ζει να πλη­γώ­νει την μεγάλη Δημο­κρα­τική παρά­ταξη με την επιμονή του να δηλώνει παρών και να επι­ζη­τεί την δήθεν δικαί­ωση του.

Η φύση και η κοι­νω­νία αρνεί­ται το κενό, τον εκμε­ταλ­λεύ­τηκε τον νόμο η Φώφη μας, η Πρό­ε­δρος μας χωρίς να μετρή­σει και να λογα­ριά­σει τη δύναμη που της έδιναν τα δεκα­νί­κια.

Δεν κατά­λαβε πως άλλο το θέλω και άλλο το μπορώ, το πάλεψε, το μεθό­δευσε να γίνει Πρό­ε­δρος σε μια εποχή που καράβι του ΠΑΣΟΚ πήγαινε για φούντο, τρα­βούσε στη ξέρα.

Ο καλός ο καπε­τά­νιος Φώφη μου στη φουρ­τούνα φαί­νε­ται, το μόνο που κατά­φε­ρες μέχρι τώρα είναι να το προ­σα­ρά­ξεις  το ταλαί­πωρο καράβι του ΠΑΣΟΚ στο βούρκο, τις μεθο­δεύ­σεις, τις τρι­κλο­πο­διές, στις υπό­γειες δια­δρο­μές της ανι­στό­ρη­της άποψης της δημιουρ­γίας της ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

Ξεφτι­λι­σμός ιδεών και προ­σώ­πων, συνω­στί­ζο­νται και δια­γκω­νί­ζο­νται για μια θέση στο παγκάρι της ιστο­ρι­κής Εκκλη­σίας του ΠΑΣΟΚ οι κάθε λογής περι­φε­ρό­με­νοι πολι­τι­κο­λο­γού­ντες με μονα­δικό στόχο να ξεπε­ρά­σουν τον φόβο και την αγωνία τους μη τυχόν και μείνουν στα αζήτητα της πολι­τι­κής ιστο­ρίας.

Και εσύ Βαγγέλη μου πίστε­ψες με όλο σου το «είναι»  ότι και η πιο ψηλή κορυφή είναι πολύ μικρή για τη δική σου μεγα­λο­σύνη.

Τα κατά­φε­ρες αρκετά εύκολα να οδη­γή­σεις την παρά­ταξη στα πιο χαμηλά ιστο­ρικά εκλο­γικά ποσοστά.

Σου είναι αδύ­να­τον να απο­δε­χτείς ότι εσύ έκανες λάθος, είσαι απόλυτα βέβαιος πως το λάθος το έχουν οι πολίτες, αυτοί δεν κατα­λα­βαί­νουν, είναι μικρό­νοες, ηλίθιοι, βλάκες, αγνώ­μο­νες που δεν σου ανα­γνω­ρί­ζουν πως έσωσες τη χώρα, πως τσα­λά­κω­σες την επι­στη­μο­νο­σύνη σου και την πολι­τική σου μεγα­λο­φυΐα για το χατίρι τους.

Επι­μέ­νεις για την προ­σω­πική σου δικαί­ωση, μακρη­γο­ρείς επί «παντός του επι­στη­τού» προ­βάλ­λο­ντας τη ρητο­ρική σου δει­νό­τητα και τις Συνταγ­μα­το­λο­γι­κές σου γνώσεις.

Η πολι­τική Βαγγέλη μου «προ­σμε­τρά­ται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος», η πολι­τική σου και οι επι­λο­γές σου μετρή­θη­καν και βρέ­θη­καν λειψές.

Γύρω – γύρω από τον μελ­λο­θά­νατο περι­φέ­ρο­νται οι λοιποί τεθλιμ­μέ­νοι συγ­γε­νείς πρώτου, δεύ­τε­ρου και τρίτου βαθμού μη τυχόν και ξεχα­στούν στο μοί­ρα­σμα της ελά­χι­στης ενα­πο­μεί­να­σας περιου­σίας.

Κλαίουν  και οδύ­ρο­νται για την αγάπη που είχαν και έχουν για τον μελ­λο­θά­νατο, προ­σφέ­ρουν στα λόγια ακόμα και τη ζωή τους για μια νεκρα­νά­σταση.

Θίασος που μόνο θλίψη και κατή­φεια προ­κα­λεί, τα λίγα λεπτά δημο­σιό­τη­τας που απο­λαμ­βά­νουν από τα ΜΜΕ που αυτά τη δουλειά τους κάνουν τους δίνουν την αίσθηση ότι είναι ξεχω­ρι­στοί και ότι η πολι­τική ζωή του τόπου δεν έχει μέλλον χωρίς αυτούς.

Ώρα είναι να τελειώ­νουν οι θλι­βε­ρές παρα­στά­σεις του θιάσου, ένας είναι ο δρόμος, ο δρόμος της πολι­τι­κής, ο δρόμος της συνά­ντη­σης του ΠΑΣΟΚ με τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα που αφορούν την κοι­νω­νία, ο δρόμος που χάραξε το ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή της ίδρυσης του, ο δρόμος της κοι­νω­νι­κής του αντι­στοί­χι­σης, ο δρόμος του να γίνει το σημε­ρινό γρα­φειο­κρα­τικό ΠΑΣΟΚ αληθινό ΠΑΣΟΚ.

ΠΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

18/11/2016