Με τον καθιερωμένο αγιασμό, ξεκίνησε τη λειτουργία του το Τεχνικό Εκπαιδευτήριο Ειδικής Αγωγής Ρόδου, που στεγάζεται στο κτίριο που φιλοξενούσε για χρόνια το 5ο Γυμνάσιο.
Στον αγιασμό παρέστησαν ο περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης κ. Νίκος Ράπτης, ο τέως προϊστάμενος Τεχνικής Εκπαίδευσης κ. Παύλος Παπανικολάου, ο νυν διευθυντής κ. Ακης Νταβέλης, ο προϊστάμενος Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Γιάννης Παπαδομαρκάκης, ο αντιδήμαρχος κ. Μανώλης Καμπουρόπουλος, ο προϊστάμενος των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Ρόδου κ Θεοδόσης Κολιάδης και πολλοί άλλοι που έσπευσαν να παρακολουθήσουν, την έναρξη λειτουργίας ενός ξεχωριστού σχολείου, το οποίο λειτουργεί για πρώτη φορά στο νομό Δωδεκανήσου.
Στο σχολείο που τελεί υπό την εποπτεία του υπουργείου Παιδείας, έχουν εγγραφεί ήδη οκτώ μαθητές, ενώ υπηρετούν επτά εκπαιδευτικοί.
Το Τεχνικό Επαγγελματικό Εκπαιδευτήριο (Τ.Ε.Ε.) Ειδικής Αγωγής Α’ Βαθμίδας, θα εφαρμόζει προγράμματα για την ολοκλήρωση της εννιάχρονης υποχρεωτικής εκπαίδευσης, καθώς και του Α’ κύκλου σπουδών του άρθρου 2 του ν. 2640/1998 (ΦΕΚ 206 Α) για την παροχή εξειδικευμένης τεχνικής και επαγγελματικής γνώσης.
Στο σχολείο αυτό, θα εγγράφονται απόφοιτοι του δημοτικού σχολείου, μετά από εισήγηση του ΚΕΔΔΥ. Η φοίτηση θα διαρκεί πέντε τουλάχιστον σχολικά έτη.Το ΤΕΕ ειδικής αγωγής θα περιλαμβάνει τις τάξεις Α’, Β’, Γ’, Δ’, και Ε’ και θα είναι ισότιμο προς τα αντίστοιχα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Στο σχολείο αυτό εκτός από το ημερήσιο πρόγραμμα διδασκαλίας, θα εφαρμόζεται και πρόγραμμα δημιουργικής απασχόλησης και ειδικά προσαρμοσμένα αναλυτικά και διδακτικά προγράμματα.
Οι μαθητές που θα ολοκληρώσουν με επιτυχία τη φοίτηση τους (και τα πέντε έτη) θα έχουν τη δυνατότητα να εγγραφούν στην ΕΠΑΣ, στη δευτέρα τάξη του ΕΠΑΛ ή στην τρίτη τάξη των ΤΕΕ Ειδικής Αγωγής Β’ Βαθμίδας.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η ομιλία του διευθυντή του Εκπαιδευτηρίου κ. Ελευθέριου Παυλή ο οποίος δεν αναφέρθηκε τυπικά στην έναρξη ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ικανότητες αλλά στη δική του εμπειρία ως γονιού που είχε τη δύναμη να αντιμετωπίσει αρκετές δυσκολίες αφού απέκτησε παιδί που προσβλήθηκε από το σύνδρομο Ντάουν.
«Τους πρώτους έξι μήνες έκλαιγα κάθε μέρα. Έκλαιγα γι’ αυτό το χαμένο όνειρο του “φυσιολογικού”, έκλαιγα γιατί δεν ήξερα τι μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον για το παιδί μου, πώς θα το έβλεπαν και θα το δέχονταν οι άλλοι. Θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένο; Θα του το επέτρεπαν αυτό η άγνοια, η συγκατάβαση και η αδιαφορία που ίσως θα αντιμετώπιζε στη συνέχεια της ζωής του; Και τότε, στους έξι μήνες, τα δάκρυα στέρεψαν, το κοίταξα και μου φάνηκε ότι το είδα πραγματικά όπως ήταν δηλαδή, ένα γλυκό μωρό, που περίμενε από μας να το φροντίσουμε, να το αγαπήσουμε, να το μάθουμε να ζει. Και από εκείνη την ημέρα δεν σκεφτόμουν πια το παιδί μου ως ένα παιδί με σύνδρομο Ντάουν. Αυτό το θυμόμουν κυρίως όταν ερχόμουν σε επαφή με υπηρεσίες ή ειδικούς, το θυμόμουν κι όταν χρειαζόταν να εφαρμόσω ιδιαίτερες μεθόδους και τεχνικές για την εκπαίδευσή του», τόνισε ο κ. Παυλής παρουσιάζοντας τα δικά του βιώματα.
«Θα ‘θελα πραγματικά, είπε ο διευθυντής του σχολείου, να μπούμε στην καρδιά των παιδιών αυτών και υπολογίζοντας όσα έχουν και σε όσα υστερούν να τα δεχτούμε όπως είναι και να τους μάθουμε να ζουν σ’ αυτόν τον κόσμο με τα δικά τους προσόντα, όποια κι αν είναι αυτά. Είναι καταπληκτικά τα παιδιά αυτά…. με έχουν μαγέψει με τον ψυχισμό τους…..Υστερούν σε κάτι, μα μεγαλουργούν σε κάτι άλλο! Δείχνουν πως δεν πρέπει να τα παρατάμε στις δυσκολίες! Έχουν κατορθώσει με το μεγαλείο της ψυχής τους, τα προβλήματα και τα εμπόδια που συναντούν να τα μετατρέπουν σε κάτι καλό!»
Ο κ. Παυλής αναφέρθηκε και στο σημαντικό ρόλο που θα πρέπει να διαδραματίζουν οι γονείς οι οποίοι θα πρέπει να στέκονται πάντα δίπλα στα παιδιά τους και να τους προσφέρουν ό,τι καλύτερο μπορούν προκειμένου να ζήσουν καλύτερα και να μπορέσουν να μορφωθούν όσο επιθυμούν.
“Η σχολική γιορτή αυτή ας κλείσει με την πίστη που έχουμε εμείς οι γονείς: ότι τα παιδιά μας μπορούν, το καθένα στα μέτρα του, να πετύχουν, να νιώσουν δημιουργικά, να είναι ευτυχισμένα. Ότι είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτά και τα αγαπούμε για την αλήθεια και την απλότητά τους, για την τρυφερότητα και την αγάπη που μας προσφέρουν, για τη δίψα τους να ζήσουν και να μάθουν.Ας τολμήσουμε, λοιπόν, μια ηρωική έξοδο από το φόβο και τη μοναξιά μας, και ας δείξουμε στους υπόλοιπους ότι ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας διαφέρουμε πραγματικά από αυτούς. Σχεδόν σε κάθε οικογένεια υπάρχει ένας πόνος, μια πληγή, μια αγωνία, τώρα αν αυτό λέγεται σύνδρομο Ντάουν ή κάπως αλλιώς, μικρή σημασία έχει. Στην ουσία όλοι καλούμαστε να πετύχουμε το ίδιο πράγμα: Να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, το σύζυγό μας, το παιδί μας, το φίλο μας, το γείτονά μας, να μάθουμε να ζούμε με τους άλλους αλληλοκαλύπτοντας κενά και δημιουργώντας γέφυρες επικοινωνίας και ανθρωπιάς, απαραίτητες για τη ζωή και την ψυχική μας υγεία”, τόνισε ο κ. Ελευθέριος Παυλής κλείνοντας την ομιλία του και δίνοντας ένα μάθημα ζωής στις οικογένειες που μέλη τους έχουν παιδιά με ειδικές ανάγκες αλλά και ικανότητες, που έχουν κάθε δικαίωμα, να μορφωθούν και να ζήσουν, όπως όλοι.
