Απόφαση-βόμβα: Δεν είναι ιδιοκτησίας του Δημοσίου τα ακίνητα του Καστελορίζου

Με από­φα­ση «βόμβα» που εξέ­δω­σε το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου τί­θε­νται πλέον εν αμ­φι­βό­λω οι ισχυ­ρι­σμοί του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου για το ιδιο­κτη­σια­κό κα­θε­στώς των ακι­νή­των της Με­γί­στης.

Η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου ισχυ­ρί­ζε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι μετά το 1932, χρο­νο­λο­γία έναρ­ξης εφαρ­μο­γής του Ιτα­λι­κού Αστι­κού Κώ­δι­κα, ανα­γνω­ρί­ζε­ται ο θε­σμός της χρη­σι­κτη­σί­ας μετά από τρια­κο­ντα­ε­τή συ­νε­χή δη­μό­σια ει­ρη­νι­κή και αναμ­φί­βο­λη νομή του κτή­μα­τος ακόμη και για δη­μό­σια ακί­νη­τα από το 1947 και λόγω τρο­πο­ποί­η­σης του Ιτα­λι­κού Αστι­κού Κώ­δι­κα, ο ως άνω χρό­νος πε­ριο­ρί­ζε­ται στην ει­κο­σα­ε­τία υπέρ του νο­μέ­ως ο δια­δρο­μών χρό­νος πριν την 01-01-1932 αφού στο Οθω­μα­νι­κό κρά­τος δεν ανα­γνω­ρι­ζό­ταν ο θε­σμός της χρη­σι­κτη­σί­ας.

Η συ­μπε­ρι­φο­ρά αυτή είχε κα­ταγ­γελ­θεί ότι πα­ρα­βιά­ζει τα όρια του Κρά­τους Δι­καί­ου…

«Και ενώ εμείς οι κά­τοι­κοι της πε­ριο­χής ζούμε ξε­χα­σμέ­νοι από το κοι­νω­νι­κό κρά­τος δι­καί­ου, με ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης ασύ­γκρι­τα πιο αρ­γούς από την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα και ιδιαί­τε­ρα τα αστι­κά κέ­ντρα, η πο­λι­τεία και οι υπη­ρε­σί­ες της, μας θυ­μού­νται ξαφ­νι­κά για να μας ενη­με­ρώ­σουν πως τα σπί­τια μας και οι πε­ριου­σί­ες μας δεν μας ανή­κουν αλλά είναι ιδιο­κτη­σία του κρά­τους», είχε ανα­φέ­ρει με­τα­ξύ άλλων σε επι­στο­λή δια­μαρ­τυ­ρί­ας του, στον πρώην πρω­θυ­πουρ­γό κ. Αντώ­νη Σα­μα­ρά, ο δή­μαρ­χος Με­γί­στης κ. Π. Πα­νη­γύ­ρης, που τελεί σε αργία.

Με την υπ’ αρίθμ. 43/2016 τε­λε­σί­δι­κη από­φα­ση του το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε αφε­νός ότι επι­τρέ­πε­ται η χρη­σι­κτη­σία ακι­νή­των του δη­μο­σί­ου στην Με­γί­στη εφό­σον απο­δει­κνύ­ε­ται ότι υπάρ­χει διαρ­κής νομή, κα­το­χή και εκ­με­τάλ­λευ­ση τους πριν το έτος 1949, όταν άρ­χι­σε να ισχύ­ει ο νόμος περί προ­στα­σί­ας δη­μο­σί­ων κτη­μά­των ενώ πε­ραι­τέ­ρω δέ­χε­ται ότι στα ακί­νη­τα εντός του οι­κι­σμού δεν έχει δι­καιώ­μα­τα το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ισχυ­ρί­στη­κε ότι στην νήσο (Με­γί­στη), επει­δή ο ιδιώ­της δεν μπο­ρεί να απο­δεί­ξει νό­μι­μα ότι έχει ιδιο­κτη­σία, τεκ­μαί­ρε­ται ότι αυτή είναι ιδιο­κτη­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Η θέση αυτή στη­ρί­ζε­ται σε ερ­μη­νεία της Συν­θή­κης των Πα­ρι­σί­ων, που επι­κυ­ρώ­θη­κε με το Ν.Δ. 423/1947 στο άρθρο 14 της οποί­ας ορί­ζε­ται ότι «Η Ιτα­λία εκ­χω­ρεί εις την Ελ­λά­δα εν πλή­ρει κυ­ριαρ­χία τας νή­σους της Δω­δε­κα­νή­σου τα κα­τω­τέ­ρω απα­ριθ­μού­με­νας, ήτοι: Αστυ­πά­λαιαν, Κα­στε­λό­ρι­ζον, ως και τας πα­ρα­κεί­με­νας νη­σί­δας».

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ωστό­σο ότι η «πλή­ρης κυ­ριαρ­χία» δεν ταυ­τί­ζε­ται με την έν­νοια της ιδιο­κτη­σί­ας, επο­μέ­νως το ενά­γον με την πα­ρα­πά­νω συν­θή­κη δεν απέ­κτη­σε την κυ­ριό­τη­τα επί ολο­κλή­ρου του νη­σιού, αλλά σε συ­γκε­κρι­μέ­να ακί­νη­τα που απο­τε­λούν την δη­μό­σια και ιδιω­τι­κή του πε­ριου­σία, όπως αυτά ανα­φέ­ρο­νται στο Πα­ραρ­τη­μα της εν λόγω Συν­θή­κης, χωρίς να σχε­τί­ζε­ται αυτό με το εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μα της ιδιο­κτη­σί­ας.

Δια­φο­ρε­τι­κή θε­ώ­ρη­ση της σχέ­σης με­τα­ξύ των εν­νοιών αυτών (και από­πει­ρα ταύ­τι­σης τους) από την οποία εκ­κι­νεί εμ­μέ­σως πλην σαφώς το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, θα  είχε ως απο­τέ­λε­σμα το άτοπο να χά­νε­ται η κυ­ριαρ­χία του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, σε πε­ρί­πτω­ση που κά­ποιος αλ­λο­δα­πός απο­κτή­σει ακί­νη­το σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος, ο οποί­ος στη συ­νέ­χεια, επι­κα­λού­με­νος την ιδιο­κτη­σία του, θα μπο­ρού­σε να ισχυ­ρι­στεί ότι ελ­λεί­που­σας της κυ­ριαρ­χί­ας του ελ­λη­νι­κού κρά­τους στο ακί­νη­το του, δεν δε­σμεύ­ε­ται λ,χ. από τις πο­λε­ο­δο­μι­κές δια­τά­ξεις.

Η ερ­μη­νεία συ­νε­πώς της Συν­θή­κης, όπως έκρι­νε το δι­κα­στή­ριο, δεν μπο­ρεί, να είναι αυτή, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δε, όταν τί­θε­ται ζή­τη­μα κυ­ριό­τη­τας στη μη δο­ρυά­λω­τη Δω­δε­κά­νη­σο, δεν θα πρέ­πει να θε­ω­ρεί­ται υφι­στά­με­νο άνευ ετέ­ρου το τεκ­μή­ριο κυ­ριό­τη­τας του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου, για τους λό­γους που ανα­φέρ­θη­καν, με την προ­ϋ­πό­θε­ση πά­ντως, να πρό­κει­ται για ακί­νη­το επί του οποί­ου να μπο­ρούν να ασκη­θούν υλι­κές πρά­ξεις.