Έλληνες πολιτικοί και δανειστές ευθύνονται για την τραγωδία της ελληνικής οικονομίας

Οι αξιω­μα­τού­χοι του Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου απε­τυ­χαν να προ­βλε­ψουν την ελ­λη­νι­κη κριση στο πραγ­μα­τι­κό με­γε­θος της, τους μήνες πριν από τον Μάιο του 2010, με απο­τέ­λε­σμα να γί­νουν σο­βα­ρό­τα­τα λάθη και «πα­ρα­νο­μί­ες», και να πα­ρα­βια­στεί και αυτό το κα­τα­στα­τι­κό του ΔΝΤ με αφα­νείς και πε­ρί­ερ­γες δια­δι­κα­σί­ες, για να εντα­χθεί η Ελ­λά­δα στον σκλη­ρό μη­χα­νι­σμό του Τα­μεί­ου και των Ευ­ρω­παί­ων.

Η έκ­θε­ση του του Ανε­ξάρ­τη­του Γρα­φεί­ου Αξιο­λό­γη­σης (Independent Evaluation Office-IEO), είναι μία ισχυ­ρό­τα­τη από­δει­ξη πως η χώρα μας οδη­γή­θη­κε στο Μνη­μό­νιο, αντί να ενερ­γο­ποι­η­θούν άλλες διερ­γα­σί­ες που θα έσω­ζαν την οι­κο­νο­μία και θα τερ­μά­τι­ζαν μία οι­κο­νο­μι­κή κρίση που διαρ­κεί μέχρι σή­με­ρα. Συ­νο­δεύ­ε­ται από 14 άλλα κεί­με­να, τα οποία ρί­χνουν φως στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μι­κή τρα­γω­δία. Είναι ξε­κά­θα­ρο ότι για την κα­τά­στα­ση της οι­κο­νο­μί­ας φέ­ρουν βα­ρύ­τα­τες ευ­θύ­νες οι Ελ­λη­νες πο­λι­τι­κοί. Στη συ­νέ­χεια την απο­τε­λεί­ω­σαν τα άθλια Προ­γράμ­μα­τα των δα­νει­στών.

Στην έκ­θε­ση ανα­φέ­ρε­ται ότι πριν ακομη απο­φα­σι­στει επί­ση­μα η συμ­με­το­χη του Τα­μεί­ου στο λε­γό­με­νο Ελ­λη­νι­κό Πρό­γραμ­μα, οι αξιω­μα­τού­χοι του ειχαν κα­τα­λη­ξει στο πολύ ορθό συ­μπέ­ρα­σμα οτι το ελ­λη­νι­κό χρέος δεν ήταν βιω­σι­μο. Ανα­φέ­ρουν ακόμα ότι «διέ­γνω­σαν» τη με­γα­λη πι­θα­νο­τη­τα να μην είναι βιώ­σι­μο ακομη και αν η τοτε κυ­βέρ­νη­ση εφαρ­μο­ζε κατα γραμ­μα το προ­γραμ­μα, το οποίο βε­βαί­ως τότε χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε «ελα­φρύ».

Ση­μειώ­νε­ται ότι οι αξιω­μα­τού­χοι του ΔΝΤ δέ­χθη­καν ασφυ­κτι­κη πιεση Από τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους της Ελ­λά­δας, οι οποί­οι είχαν απο­φα­σι­σει οτι δεν θα προ­χω­ρου­σαν σε ανα­διαρ­θρω­ση του χρε­ους. Ση­μειώ­νου­με ότι με τη θέση αυτή ταυ­τί­στη­κε και η τότε ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση του κ. Γε­ωρ­γί­ου Πα­παν­δρέ­ου, η οποία δεν ζή­τη­σε -ως όφει­λε- την ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους.

Μετά τα πα­ρα­πά­νω, το Τα­μειο, του οποί­ου ηγεί­το ο Ντο­μι­νικ Στρος Καν, απο­φά­σι­σε επι­λέ­γο­ντας αδια­φα­νείς δια­δι­κα­σί­ες να τρο­ποι­ποι­ή­σει το δευ­τε­ρο απο τα τέσ­σε­ρα κρι­τή­ρια που προ­ε­βλε­παν την δυ­να­το­τη­τα πα­ρο­χης ει­δι­κης χρη­μα­το­δο­τη­σης. Οι συ­ντά­κτες της εκ­θε­σης γρά­φουν ότι η δια­δι­κα­σια τρο­ποι­η­σης των κα­νο­νι­σμων του ΔΝΤ πα­ρε­κλι­νε ση­μα­ντι­κα απο τις συ­νη­θεις πρα­κτι­κες του Διε­θνούς Ορ­γα­νι­σμου. Για να πούμε τα πράγ­μα­τα με το όνομα τους, επρό­κει­το περί μίας απά­της για να πα­ρα­βια­στεί το Κα­τα­στα­τι­κό και να δο­θούν τα δα­νει­κά στην Ελ­λά­δα. Στην επί­μα­χη συ­νε­δρί­α­ση πα­ρα­βρέ­θη­κε και ο νο­μι­κός σύμ­βου­λος του Τα­μεί­ου που φαί­νε­ται να «μα­γεί­ρε­ψε» την απάτη, εκτε­λώ­ντας βε­βαί­ως εντο­λές. Απου­σί­α­σε ο Στρος Καν, ενώ πρό­η­δρευ­σε ο τότε αντι­πρό­ε­δρος Τζον Λίπ­σκι.

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση, μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του ΔΝΤ ανέ­φε­ραν στους ερευ­νη­τές του IEO ότι η τρο­πο­ποί­η­ση αυτή ηταν κρυμ­με­νη μεσα σε μια προ­τα­ση για να μην γινει ευ­κο­λα αντι­λη­πτη. Δια­βά­ζο­ντας ο ανα­γνώ­στης την έκ­θε­ση εύ­κο­λα αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι η γε­νι­κή διεύ­θυν­ση του Τα­μεί­ου και τα στε­λέ­χη που γνώ­ρι­ζαν δεν ενη­με­ρω­σαν με επάρ­κεια τα μέλη του Δ.Σ. για τους πραγ­μα­τι­κους κιν­δυ­νους που θα προ­ε­κυ­πταν απο την απου­σία του βα­σι­κού στοι­χεί­ου των προ­γραμ­μά­των, που είναι η βιω­σιμ­τη­τα του χρέ­ους. Σε αυτό το πλαι­σιο -και με την λο­γι­κη οτι ο μονος τρο­πος για να τε­τρα­γω­νι­στη ο κυ­κλος ηταν η ει­δι­κη χρη­μα­το­δο­τη­ση- εγκρι­θη­κε η συμ­με­το­χη του ΔΝΤ στο Ελ­λη­νι­κό Πρό­γραμ­μα, με ποσό με­γα­λυ­τε­ρο που εχει δοθει ποτε σε χωρα σε σχεση παντα με το πο­σο­στο συμ­με­το­χης του στο Τα­μειο. Ηταν τοτε, που οπως ανα­φε­ρε­ται χα­ρα­κτη­ρι­στι­κα στην έκ­θε­ση, το τραί­νο της ανα­διάρ­θρω­σης είχε ηδη ανα­χω­ρη­σει. Ση­μειώ­νου­με ότι το παι­γνί­δι για την Ελ­λά­δα χά­θη­κε από τη στιγ­μή που το Τα­μείο δέ­χθη­κε να κα­λύ­ψει τους Ευ­ρω­παί­ους στο θέμα της ανα­διάρ­θρω­σης και ο κ. Πα­παν­δρέ­ου σιώ­πη­σε φο­βού­με­νος τους Γερ­μα­νούς της κ. Μέρ­κελ και τους Γάλ­λους του κ. Σαρ­κο­ζί.

Το Ανε­ξάρ­τη­το Γρα­φείο Αξιο­λό­γη­σης και μέσω αυτού το ΔΝΤ, κα­τα­γρά­φει για πρώτη φορά λε­πτο­μέ­ρειες των όσων συ­νέ­βη­σαν τους πρώ­τους μήνες του 2010 όταν η Ελ­λά­δα όδευε (υπο­τί­θε­ται) στην χρε­ο­κο­πία, και προς το Μνη­μό­νιο. Επί­σης κα­τα­γρά­φο­νται και δη­μο­σιο­ποιού­νται τα λαθη που έγι­ναν για την αντι­με­τω­πι­ση της ελ­λη­νι­κης κρι­σης χρέ­ους το 2010, και από τα οποία φαί­νο­νται οι λάθος εκτι­μη­σεις, προ­βλε­ψεις, και υπο­θε­σεις. Γί­νο­νται ανα­φο­ρά στις αδι­καιο­λό­γη­τες υπο­χω­ρη­σεις που έγι­ναν ενα­ντι των Ευ­ρω­παιων ει­δι­κά σε σχεση με την ανα­διάρ­θρω­ση του χρε­ους που τε­λι­κά οδη­γη­σαν την ελ­λη­νι­κη οι­κο­νο­μια σε συρ­ρι­κνω­ση με­γα­λυ­τε­ρη απ’ ότι μπο­ρου­σε κα­νεις να φα­ντα­στει. ‘Ηταν μία σειρά ηθε­λη­μέ­νων λαθών και πα­ρα­λεί­ψε­ων, που απο­δεί­χθη­κε ότι δεν στό­χευαν στη σω­τη­ρία της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, αλλά του δη­μιουρ­γή­μα­τος της Ευ­ρω­ζώ­νης, που στην ουσία προ­κά­λε­σε και τα προ­βλή­μα­τα.

mignatiou.com