Γραφείο Προϋπολογισμού Βουλής: Μονόδρομος η εφαρμογή του μνημονίου

«Το τρίτο μνη­μό­νιο πρέ­πει να πε­τύ­χει. Δεν υπάρ­χει άλλος δρό­μος για να επι­στρέ­ψου­με στην ανά­πτυ­ξη». Αυτό είναι το κε­ντρι­κό μή­νυ­μα της έκ­θε­σης του δεύ­τε­ρου τρι­μή­νου του 2016 του Γρα­φεί­ου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού της Βου­λής για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία. Οι συ­ντά­κτες της έκ­θε­σης, στην οποία συ­ντο­νι­στής είναι ο κα­θη­γη­τής Πα­να­γιώ­της Λιαρ­γκό­βας, ανα­φέ­ρουν ότι «δεν υπάρ­χουν κα­λύ­τε­ρες λύ­σεις για την ανά­πτυ­ξη από την εφαρ­μο­γή του νέου μνη­μο­νί­ου».

Επι­ση­μαί­νουν, όμως, ότι εκ­κρε­μούν μία σειρά από κρί­σι­μες απο­φά­σεις τους επό­με­νους μήνες έως την αξιο­λό­γη­ση του Νο­εμ­βρί­ου 2016. «Πρό­κει­ται για απο­φά­σεις σε εξαι­ρε­τι­κά ευαί­σθη­τους το­μείς, που θα προ­κα­λέ­σουν κατά πάσα πι­θα­νό­τη­τα νέες ανα­τα­ρά­ξεις», το­νί­ζουν. Όπως ανα­φέ­ρουν, «οι επό­με­νοι μήνες θα φέ­ρουν νέες δο­κι­μα­σί­ες για την κυ­βέρ­νη­ση και την αντι­πο­λί­τευ­ση», εν­νο­ώ­ντας τα θέ­μα­τα που αφο­ρούν τις αλ­λα­γές στα ερ­γα­σια­κά, στο πλαί­σιο της δεύ­τε­ρης αξιο­λό­γη­σης.

Στην έκ­θε­ση επι­ση­μαί­νο­νται τα θε­τι­κά ση­μεία του νέου μνη­μο­νί­ου. Ωστό­σο, όπως ση­μειώ­νε­ται, τα κρί­σι­μα ερω­τή­μα­τα είναι εάν αυτή η δια­δι­κα­σία αλ­λα­γής κα­τεύ­θυν­σης και θε­σμών συ­νε­χι­σθεί και εάν, σε αυτήν την πε­ρί­πτω­ση, η Ελ­λά­δα θα απο­φύ­γει τον κίν­δυ­νο στα­σι­μο­χρε­ο­κο­πί­ας.

Πά­ντως, στα αρ­νη­τι­κά ση­μεία του τρί­του μνη­μο­νί­ου πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται ο στό­χος για πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα διαρ­κεί­ας μετά το 2018 της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ, ο οποί­ος, όπως υπο­γραμ­μί­ζε­ται, δεν είναι ρε­α­λι­στι­κός, ενώ οι ανα­βο­λές σε μία ορι­στι­κή ρύθ­μι­ση του χρέ­ους τρο­φο­δο­τούν την αβε­βαιό­τη­τα.

Στα θε­τι­κά του τρί­του μνη­μο­νί­ου, η έκ­θε­ση εντάσ­σει το γε­γο­νός ότι με αυτό εξα­σφα­λί­ζο­νται τα απα­ραί­τη­τα κε­φά­λαια για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση του Δη­μο­σί­ου και απο­τρέ­πε­ται, έτσι, η στάση πλη­ρω­μών. Επί­σης, ότι τμήμα των επό­με­νων δό­σε­ων θα κα­τευ­θυν­θεί για την εξό­φλη­ση των λη­ξι­πρό­θε­σμων υπο­χρε­ώ­σε­ων του Δη­μο­σί­ου προς την αγορά. Ακόμη, ότι πε­ρι­λαμ­βά­νει σειρά με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και θε­σμι­κών αλ­λα­γών στο κρά­τος και την οι­κο­νο­μία, που θα ευ­νο­ή­σουν την ανά­πτυ­ξη. Η έκ­θε­ση κάνει ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά σε «στρε­βλώ­σεις του αντα­γω­νι­σμού, λόγω κρα­τι­κών ρυθ­μι­στι­κών πα­ρεμ­βά­σε­ων που προ­στα­τεύ­ουν συ­γκε­κρι­μέ­νες ομά­δες ή λόγω ανο­χής μο­νο­πω­λια­κών πρα­κτι­κών( καρ­τέλ)».

Οι συ­ντά­κτες της έκ­θε­σης χα­ρα­κτη­ρί­ζουν κρί­σι­μο ζή­τη­μα την επί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος των κόκ­κι­νων δα­νεί­ων, ενώ ιδιαί­τε­ρα σε ό,τι αφορά τις επι­κεί­με­νες αλ­λα­γές στα ερ­γα­σια­κά εφι­στούν την προ­σο­χή, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι «η επα­νά­λη­ψη δη­λώ­σε­ων για ασα­φείς γραμ­μές που η ελ­λη­νι­κή πλευ­ρά είναι δια­τε­θει­μέ­νη να υπερ­βεί («κόκ­κι­νες γραμ­μές») μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει τον Σε­πτέμ­βριο νέες αβε­βαιό­τη­τες και να επι­βρα­δύ­νει την ανά­καμ­ψη της οι­κο­νο­μί­ας και τη βελ­τί­ω­ση της απα­σχό­λη­σης». Χρειά­ζο­νται ευ­φυ­είς πο­λι­τι­κές, σύμ­φω­να με τους ίδιους, οι οποί­οι το­νί­ζουν ότι η προ­ά­σπι­ση της ισχύ­ου­σας κα­τά­στα­σης όπου υπάρ­χουν εμ­φα­νή δι­σλει­τουρ­γι­κά στοι­χεία, όπως είναι η αγνό­η­ση δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων ή οι αντι­πα­ρα­γω­γι­κοί πε­ριο­ρι­σμοί στη δυ­να­τό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων να προ­σαρ­μό­ζο­νται σε με­τα­βάλ­λό­με­νες συν­θή­κες, είναι αδιέ­ξο­δη πο­λι­τι­κή. Όπως υπο­στη­ρί­ζουν, οι «κόκ­κι­νες γραμ­μές» δεν δί­νουν απα­ντή­σεις σε ερω­τή­μα­τα που προ­κύ­πτουν από την κα­τά­στα­ση της χώρας, όπως: Τι ακρι­βώς πε­τυ­χαί­νουν οι υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις απα­γό­ρευ­σης των απο­λύ­σε­ων ή σε ποιον βαθμό οι κα­νό­νες για τη λήψη από­φα­σης διε­νέρ­γειας απερ­γί­ας είναι δυ­σλει­τουρ­γι­κοί;

Στην έκ­θε­ση επι­ση­μαί­νο­νται οι κίν­δυ­νοι που υπάρ­χουν και μπο­ρούν να οδη­γή­σουν στη μη ανά­καμ­ψη της οι­κο­νο­μί­ας και στην πα­γί­δευ­σή της σε μία κα­τά­στα­ση στα­σι­μό­τη­τας. Με­τα­ξύ αυτών, «είναι η η μεί­ω­ση των εξα­γω­γών, όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία του πρώ­του τρι­μή­νου του 2016 (μεί­ω­ση 11,7%) και το κύμα χρε­ο­κο­πί­ας με­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων, το συ­γκε­κρι­μέ­νο μείγ­μα οι­κο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής, το οποίο επι­βάλ­λει εμπρο­σθο­βα­ρώς νέα λι­τό­τη­τα και, ιδιαί­τε­ρα, τα φο­ρο­λο­γι­κά μέτρα που επι­βα­ρύ­νουν την κα­τα­νά­λω­ση και μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σουν ως αντι­κί­νη­τρο για επεν­δύ­σεις. Πα­ράλ­λη­λα, με­γά­λη αβε­βαιό­τη­τα δη­μιουρ­γεί ο Αυ­τό­μα­τος Μη­χα­νι­σμός Δη­μο­σιο­νο­μι­κής Προ­σαρ­μο­γής, όπου τυχόν ενερ­γο­ποί­η­σή του, παρά τις ελ­πί­δες της κυ­βέρ­νη­σης ότι δεν θα ενερ­γο­ποι­η­θεί, θα υπέ­σκα­πτε τις προ­ο­πτι­κές στα­θε­ρής ανά­πτυ­ξης».

Κα­θη­με­ρι­νή