Απονη ζωή

«Ο κ. Μη­τσο­τά­κης όταν έκανε απο­λύ­σεις γε­λού­σε. Ο κ. Βε­νι­ζέ­λος, όταν λή­στευε επί της ου­σί­ας με το PSI τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία και τους δη­μό­σιους φο­ρείς, γε­λού­σε. Ο κ. Γε­ωρ­γιά­δης ήταν πε­ρή­φα­νος και γε­λού­σε όταν διέ­λυε το Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας. Οταν επι­βάλ­λο­νται λοι­πόν τέ­τοιες πο­λι­τι­κές, που είναι η συ­νέ­χι­ση των πο­λι­τι­κών και στην αντί­λη­ψη και στην ιδε­ο­λο­γία του κ. Μη­τσο­τά­κη, εμείς δεν μπο­ρού­με να γε­λά­με. Στε­να­χω­ριό­μα­στε. Αυτό δεν είναι κακό. Δεί­χνει και άλλα πράγ­μα­τα». Ποιος τα είπε όλα αυτά; Μα ο Χρή­στος Σπίρ­τζης φυ­σι­κά. Ο οποί­ος έβλε­πε πολύ ασπρό­μαυ­ρο κι­νη­μα­το­γρά­φο, τότε  που ο πόνος ξε­χεί­λι­ζε από την οθόνη για την άπονη ζωή  και πο­νού­σαν μαζί με το αδι­κη­μέ­νο παλ­λι­κά­ρι – πρω­τα­γω­νι­στή, με το μικρό ορ­φα­νό,  οι θε­α­τές. Όσους «θε­α­τές» πιά­σου­με, κέρ­δος  θα είναι, σκέ­φτη­κε το γε­λοίο επι­χεί­ρη­μα του πο­νε­μέ­νου και κα­τα­φρο­νε­μέ­νου υπουρ­γού. Κά­ποιοι ευ­συ­γκί­νη­τοι μειω­μέ­νης αντί­λη­ψης,  θα κυ­κλο­φο­ρούν στην πε­λα­τεια­κή πιά­τσα να κλά­ψου­με μαζί  τα ορ­φα­νά πε­ρι­στέ­ρια, για την άπονη ζωή  που μας  πέ­τα­ξε στου δρό­μου την άκρη μας αδί­κη­σε…