Απερρίφθη η προσφυγή για υπόθεση υφαρπαγής δημοσίων ακινήτων

Με την υπ’ αρίθμ. 54/2016 από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που εκ­δό­θη­κε χθες, απορ­ρί­φθη­κε, για τυ­πι­κό λόγο, η συ­ζή­τη­ση της πρώ­της αγω­γής σε βάρος εμπλε­κό­με­νης στην σκαν­δα­λώ­δη υπό­θε­ση της υφαρ­πα­γής δη­μο­σί­ων ακι­νή­των με τη χρήση ανυ­πό­στα­των απο­φά­σε­ων εκ­ποί­η­σης, που φέ­ρουν πλα­στο­γρα­φη­μέ­νες υπο­γρα­φές Νο­μαρ­χών που υπη­ρέ­τη­σαν στα Δω­δε­κά­νη­σα και σε βάρος ατό­μων που έγι­ναν κύ­ριοι των ακι­νή­των αυτών, με συμ­βό­λαια αγο­ρα­πω­λη­σί­ας.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο εστρά­φη συ­γκε­κρι­μέ­να με την αγωγή του κατά μιας κα­τοί­κου της Ρόδου, που ενερ­γού­σε στο πα­ρελ­θόν ατύ­πως ως με­σί­τρια αστι­κών ακι­νή­των,  κατά δύο κα­τοί­κων Ρόδου που αγό­ρα­σαν το ακί­νη­το με συμ­βό­λαιο από τη πρώτη και κατά του τότε προϊ­στα­μέ­νου της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας του Δη­μο­σί­ου.

Με την αγωγή, ζη­τή­θη­κε η ακύ­ρω­ση των από 5808/30-6-1999 και 5899/3-7-1999 πρά­ξε­ων του κτη­μα­το­λο­γι­κού δι­κα­στή.

Με την πρώτη ενε­γρά­φη στα οι­κεία βι­βλία του κτη­μα­το­λο­γί­ου η ανυ­πό­στα­τη από­φα­ση του νο­μάρ­χη με την οποία εκ­ποι­ή­θη­κε το ακί­νη­το στη με­σί­τρια (3159/84/86/9-3-1989) και με τη δεύ­τε­ρη πω­λή­θη­κε στους δύο κα­τοί­κους Ρόδου (7269/16-3-1998).

Ζη­τή­θη­κε πα­ρα­πέ­ρα να κρι­θεί άκυρη η αγο­ρα­πω­λη­σία του ακι­νή­του, να ανα­γνω­ρι­στεί η κυ­ριό­τη­τα του ελ­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου και να δια­τα­χθεί η από­δο­σή του σ’ αυτό.

Πε­ραι­τέ­ρω το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο διεκ­δι­κεί από τη με­σί­τρια και τους δύο ιδιώ­τες 155.000 ευρώ για δια­φυ­γό­ντα κέρδη, 150.000 ευρώ για ηθι­κές βλά­βες και 253.015,80 ευρώ για θε­τι­κή ζημία που υπέ­στη.

Επι­κου­ρι­κά δε ζητεί απο­ζη­μί­ω­ση 125.652,2 ευρώ που αντι­στοι­χεί στο τί­μη­μα της αγο­ρα­πω­λη­σί­ας του ακι­νή­του από τη με­σί­τρια στους δύο ιδιώ­τες.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει η με­σί­τρια φέ­ρε­ται, από κοι­νού με ήδη απο­βιώ­σα­ντα δι­κη­γό­ρο να κα­τάρ­τι­σε την υπ’ αριθμ. ΔΚ 3159/84/9-3-1989 από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου με την οποία εμ­φα­νί­στη­κε ότι το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο της είχε εκ­ποι­ή­σει ακί­νη­το 4.460 τ.μ. στην με­ρί­δα 328 Κο­σκι­νού.

Το ακί­νη­το αυτό πω­λή­θη­κε σε δύο κα­τοί­κους της Ρόδου οι οποί­οι υπέ­βα­λαν το συμ­βό­λαιο στο Κτη­μα­το­λό­γιο αλλά δεν πέ­τυ­χαν τη με­τα­γρα­φή του, γιατί δεν εγκρί­θη­κε από τον Κτη­μα­το­λο­γι­κό δι­κα­στή.

Στη συ­νέ­χεια φέ­ρε­ται να προ­σκό­μι­σε την ως άνω πλα­στή από­φα­ση στο κτη­μα­το­λό­γιο και να πέ­τυ­χε την από­κτη­ση της κυ­ριό­τη­τας της ως άνω έκτα­σης.

Η υπό­θε­ση ανα­μέ­νε­ται να επα­νέλ­θει προς συ­ζή­τη­ση ενώ­πιον του ίδιου δι­κα­στη­ρί­ου με ενέρ­γειες του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.