Α-τυπος και υπογραμμός: Ψιλά γράμματα

Ενα χρόνο και κάτι, μετά τον θά­να­το/δο­λο­φο­νία του Βαγ­γέ­λη Για­κου­μά­κη που συ­γκλό­νι­σε την Ελ­λά­δα, υπό­θε­ση που πα­ρα­μέ­νει ανοι­κτή, δεν άλ­λα­ξε τί­πο­τα. Ο θό­ρυ­βος που προ­κλή­θη­κε από τον άδικο θά­να­το του 20χρο­νου Βαγ­γέ­λη κό­πα­σε, και η κοι­νω­νία επα­νήλ­θε στους γνώ­ρι­μους ρυθ­μούς. Μέχρι, που ήρθε να μας τα­ρά­ξει ξανά, η δο­λο­φο­νία του 14χρο­νου Τάσου από τον συμ­μα­θη­τή του, για να μας υπεν­θυ­μί­σει ότι η βία είναι εδώ. Εξα­πλώ­νε­ται και θε­ριεύ­ει, αγριεύ­ει και κα­ρα­δο­κεί.

Η απο­σπα­σμα­τι­κή ανά­δει­ξη του θέ­μα­τος, δεν απο­τε­λεί την λύση του προ­βλή­μα­τος. Λει­τουρ­γεί πε­ρισ­σό­τε­ρο ως συ­να­γερ­μός.

Η κοι­νω­νία «νοσεί» και η βία έχει εξα­πλω­θεί πα­ντού, δια­βρώ­νει τα θε­μέ­λιά της και διευ­ρύ­νε­ται με κα­ται­γι­στι­κούς ρυθ­μούς. Στο σχο­λείο, στο σπίτι, στην κοι­νω­νία, στην ερ­γα­σία, στην πο­λι­τι­κή, στην επι­κοι­νω­νία, σε κάθε μορφή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας η βία, έχει ει­σβά­λει με διά­φο­ρες μορ­φές.

Η κοι­νω­νία αλ­λά­ζει και αλ­λά­ζει κι εμάς. Και το αντί­στρο­φο.

Οσες αλ­λα­γές κι αν ανα­κοι­νώ­σει ο υπουρ­γός Παι­δεί­ας Ν. Φίλης, και ο κάθε υπουρ­γός Παι­δεί­ας, και όσο αυτές πε­ριο­ρί­ζο­νται σε επί­πε­δο δια­δι­κα­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα, δεν θα κα­τα­φέ­ρου­με και πολλά πράγ­μα­τα.

Σε μια εποχή που οι ανά­γκες έχουν αλ­λά­ξει, θα πρέ­πει το σχο­λείο, η πρώτη ορ­γα­νω­μέ­νη κοι­νό­τη­τα στην οποί­αν ει­σέρ­χο­νται τα παι­διά, να μπο­ρεί να τα προ­ε­τοι­μά­σει σωστά. Να τα εκ­παι­δεύ­σει με την ευ­ρεία έν­νοια του όρου, να τα προ­ε­τοι­μά­σει, να τα προ­στα­τεύ­σει και να προ­λαμ­βά­νει απο­κλί­νου­σες συ­μπε­ρι­φο­ρές.

Ο Αλεξ στη Βέ­ροια, ο Βαγ­γέ­λης στα Γιάν­νε­να, ο Τάσος στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, τα παι­διά 4 και 7 ετών που πέ­τα­ξε ο 13χρο­νος θείος τους στο αρ­δευ­τι­κό κα­νά­λι στο Στρέ­φι Ηλεί­ας, ο 17χρο­νος στην Κάτω Αχαΐα που πυ­ρο­βο­λή­θη­κε μέσα στο σχο­λείο από τον 15χρονο φίλο του και τόσα άλλα πε­ρι­στα­τι­κά που έχουν κα­τα­γρα­φεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια… Ακραία πε­ρι­στα­τι­κά προ­φα­νώς, αλλά εν­δει­κτι­κά.

Ψιλά γράμ­μα­τα, θα πει κά­ποιος. Ψιλά, αλλά ου­σια­στι­κά. Κι αν πι­στεύ­ε­τε ότι το θέμα δεν μας αφορά, αρκεί να πα­ρα­τη­ρή­σει κα­νείς πιο προ­σε­κτι­κά τι συμ­βαί­νει γύρω μας, πόσο έχει αλ­λά­ξει η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας και πως η βία κυ­ριαρ­χεί σε κάθε πτυχή της.

Αν δεν κά­νου­με άμεσα κάτι, θα ξα­να­κλά­ψου­με για κά­ποιον άλλον Βαγ­γέ­λη που έπεσε θύμα των φίλων του, θα λυ­πη­θού­με για μια άλλη Μαρία που ξυ­λο­κο­πή­θη­κε από τον σύ­ντρο­φό της, θα στε­νο­χω­ρή­θου­με για έναν άλλον Κωστή που έπεσε θύμα bullying στο σχο­λείο… Σε μια κοι­νω­νία που έχει δια­βρω­θεί, εί­μα­στε όλοι εν δυ­νά­μει θύ­μα­τα και θύτες.