Γ. Ρέτσος: Ένας επενδυτικός εν μέσω απο-επένδυσης και εφιαλτικής φορολόγησης

Οι Επεν­δυ­τι­κοί Νόμοι, αναμ­φί­βο­λα, απο­τε­λούν βα­σι­κό μοχλό προ­σέλ­κυ­σης επεν­δύ­σε­ων και ενί­σχυ­σης της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας, τρο­φο­δο­τώ­ντας την ανά­πτυ­ξη της οι­κο­νο­μί­ας. Σε αυτήν την κα­θο­λι­κή δια­πί­στω­ση, όμως, εξα­ντλού­νται και οι σχε­τι­κές πα­ρα­δο­χές ως προς την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και τις ανά­γκες των επι­χει­ρή­σε­ων.

Ο προ­σα­να­το­λι­σμός του νέου θε­σμι­κού πλαι­σί­ου για τα κα­θε­στώ­τα Ιδιω­τι­κών Ενι­σχύ­σε­ων ευ­θυ­γραμ­μί­ζε­ται με την ευ­ρω­παϊ­κή τάση για μεί­ω­ση της έμ­φα­σης των επι­χο­ρη­γή­σε­ων και υιο­θέ­τη­ση των φο­ρο­λο­γι­κών απαλ­λα­γών, φι­λο­σο­φία που κι­νεί­ται σε θε­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση.

πόση σχέση έχει αυτό με την κα­τά­στα­ση που βιώ­νει σή­με­ρα η ελ­λη­νι­κή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα;

Κα­τ΄αρ­χάς, ο Ανα­πτυ­ξια­κός Νόμος κα­θυ­στέ­ρη­σε δρα­μα­τι­κά. Την ώρα που κάθε μέρα που περ­νά­ει, η θέση της πλειο­νό­τη­τας των επι­χει­ρή­σε­ων, επι­δει­νώ­νε­ται, με στα­θε­ρά εντει­νό­με­νο ρυθμό.

Το μίγμα της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης, των νέων φόρων και πρό­σθε­των επι­βα­ρύν­σε­ων, της έλ­λει­ψης ρευ­στό­τη­τας, του απα­γο­ρευ­τι­κού κό­στους χρή­μα­τος, των συσ­σω­ρευό­με­νων υπο­χρε­ώ­σε­ων, των «κόκ­κι­νων» δα­νεί­ων, της ανε­ξέ­λεγ­κτης πα­ρα­οι­κο­νο­μί­ας, συν­θλί­βει την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα και εν προ­κει­μέ­νω, τη μέση ξε­νο­δο­χεια­κή επι­χεί­ρη­ση. Τσα­κί­ζει την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά της, ορι­ζό­ντια και κά­θε­τα. Σε μία διε­θνο­ποι­η­μέ­νη εξα­γώ­γι­μη δρα­στη­ριό­τη­τα, όπου οι αντί­στοι­χες επι­χει­ρή­σεις των αντα­γω­νι­στών, λει­τουρ­γούν σε εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κό χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό και φο­ρο­λο­γι­κό πε­ρι­βάλ­λον.

Είναι σο­βα­ρό λάθος να θε­ω­ρού­με ότι η θε­τι­κή, ακόμα, εξέ­λι­ξη των βα­σι­κών δει­κτών του του­ρι­σμού – οι αφί­ξεις ξένων επι­σκε­πτών και οι εθνι­κές του­ρι­στι­κές ει­σπρά­ξεις – έχει άμεση σύν­δε­ση με τα οι­κο­νο­μι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα των ξε­νο­δο­χεί­ων. Μία ή δύο καλές του­ρι­στι­κοί πε­ρί­ο­δοι, λίγων μηνών, δεν είναι αρ­κε­τές για να κα­λύ­ψουν επτά χρό­νια κρί­σης και ύφε­σης, συ­μπί­ε­σης των τιμών προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θεί «ζω­ντα­νή» η ζή­τη­ση, από τη μία πλευ­ρά και εφιαλ­τι­κής εκτί­να­ξης της φο­ρο­λό­γη­σης και των επι­βα­ρύν­σε­ων, από την άλλη.

Μόνο το τε­λευ­ταίο 18μηνο εί­χα­με ει­δι­κά για τις ξε­νο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις, πέραν των άλλων φο­ρο­λο­γι­κών επι­βα­ρύν­σε­ων για τις επι­χει­ρή­σεις γε­νι­κά, δι­πλα­σια­σμό του ΦΠΑ στη δια­μο­νή, σχε­δόν δι­πλα­σια­σμό στον ΦΠΑ της εστί­α­σης (επη­ρε­ά­ζει ση­μα­ντι­κά το ξε­νο­δο­χεια­κό πα­κέ­το) κα­τάρ­γη­ση της εξαί­ρε­σης των ιδιο­χρη­σι­μο­ποιού­με­νων ακι­νή­των των ξε­νο­δο­χεί­ων – δη­λα­δή των ερ­γα­λεί­ων δου­λειάς τους! – από τον συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό ΕΝΦΙΑ και φυ­σι­κά, την «έμπνευ­ση» του «φόρου δια­μο­νής», από το 2018.

Σε αυτό το δυ­σμε­νέ­στα­το πε­ρι­βάλ­λον, επο­μέ­νως, έρ­χε­ται ο νέος Ανα­πτυ­ξια­κός Νόμος, η πρώτη και μο­να­δι­κή, μέχρι στιγ­μής, κί­νη­ση ανα­πτυ­ξια­κού χα­ρα­κτή­ρα εδώ και σχε­δόν δύο χρό­νια, να επα­νεκ­κι­νή­σει την οι­κο­νο­μία;

Δυ­στυ­χώς, η τε­ρά­στια ση­μα­σία και ανα­γκαιό­τη­τα του νέου αυτού θε­σμι­κού επεν­δυ­τι­κού πλαι­σί­ου, ελ­λεί­ψει ενός ολι­στι­κού, ρε­α­λι­στι­κού και ευ­έ­λι­κτου ανα­πτυ­ξια­κού σχε­δί­ου για την πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μία, κιν­δυ­νεύ­ουν να εξα­νε­μι­στούν σε ένα τοπίο έντο­νης απο-επέν­δυ­σης και αδυ­να­μί­ας αξιο­ποί­η­σής του από πολύ με­γά­λο αριθ­μό ξε­νο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σε­ων, οι οποί­ες πέραν των άλλων, απο­κλεί­ο­νται και από τις ίδιες τις δια­τά­ξεις του.

Για πα­ρά­δειγ­μα, δεν υπάρ­χει καμία δυ­να­τό­τη­τα επέ­κτα­σης – εκ­συγ­χρο­νι­σμού για ξε­νο­δο­χεία 2 αστέ­ρων. Για τα οποία υπάρ­χει, επι­πλέ­ον και το οξύ­μω­ρο ότι στις πε­ριο­χές Ελέγ­χου Του­ρι­στι­κής Ανά­πτυ­ξης, δεν μπο­ρούν ούτε να ανα­βαθ­μι­στούν σε κα­τη­γο­ρία, αφού επι­τρέ­πο­νται κα­τα­λύ­μα­τα μόνο 4 αστέ­ρων και άνω. Αντι­θέ­τως, οι συ­ντά­κτες του Νο­μο­σχε­δί­ου, εμ­φα­νί­ζο­νται  ιδιαί­τε­ρα «γεν­ναιό­δω­ροι» προ­βλέ­πο­ντας κί­νη­τρα ίδρυ­σης κα­τα­λυ­μά­των άλλου χα­ρα­κτή­ρα, όπως π.χ. οι «ξε­νώ­νες νε­ό­τη­τας».

Επι­πρό­σθε­τα, απαι­τεί­ται, εκ νέου, ΚΥΑ για την εξαί­ρε­ση των πε­ριο­χών της Αθή­νας και της Θεσ­σα­λο­νί­κης από το κί­νη­τρο της ενί­σχυ­σης της ίδρυ­σης νέων ξε­νο­δο­χεια­κών μο­νά­δων.

Οι νο­μι­κο­τε­χνι­κές βελ­τιώ­σεις της τε­λευ­ταί­ας στιγ­μής, για την ίδια συμ­με­το­χή στην επέν­δυ­ση και η πα­ρά­τα­ση της προ­θε­σμί­ας για επεν­δύ­σεις των πα­λαιό­τε­ρων Ανα­πτυ­ξια­κών, είναι θε­τι­κές.

Αλλά η γρα­φειο­κρα­τία καλά κρα­τεί, αφού π.χ. για την εξει­δί­κευ­ση του πλαι­σί­ου απαι­τεί­ται ένας υπερ­βο­λι­κός αριθ­μός Υπουρ­γι­κών Απο­φά­σε­ων.

Κα­θη­με­ρι­νή