«Η πολιτική υστερία δεν βοηθάει ούτε την κυβέρνηση, ούτε την αντιπολίτευση»

«Η πο­λι­τι­κή υστε­ρία δεν βοη­θά­ει». Αυτό επι­σή­μα­νε χτες από την Ρόδο όπου βρέ­θη­κε, ο συγ­γρα­φέ­ας κ. Μίμης Αν­δρου­λά­κης με αφορ­μή την προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη πα­ρου­σί­α­ση του βι­βλί­ου του.

Σε κοινή συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου που πα­ρα­χώ­ρη­σαν ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου του Πασόκ κ. Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός, ο δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χα­τζη­διά­κος και ο αντι­δή­μαρ­χος Πο­λι­τι­σμού κ. Τέρης Χα­τζη­ϊ­ω­άν­νου, επι­ση­μάν­θη­κε η πο­λύ­χρο­νη πα­ρου­σία του κ. Αν­δρου­λά­κη, τόσο στην πο­λι­τι­κή όσο και στα γράμ­μα­τα και η πο­λυ­σχι­δής προ­σω­πι­κό­τη­τά του.

«Ο κ. Αν­δρου­λά­κης δεν χρειά­ζε­ται συ­στά­σεις, είναι ξε­χω­ρι­στή τιμή για εμάς να τον φι­λο­ξε­νού­με στην Ρόδο» είπε ο κ. Χα­τζη­διά­κος, και τό­νι­σε ότι το βι­βλίο το οποίο ανα­φέ­ρε­ται στον Ελευ­θέ­ριο Βε­νι­ζέ­λο, έπρε­πε να πα­ρου­σια­στεί στην Ρόδο, καθώς ο ιστο­ρι­κός άν­δρας είχε συν­δέ­σει την πα­ρου­σία του με τα Δω­δε­κά­νη­σα.

Νω­ρί­τε­ρα, προη­γή­θη­κε συ­νά­ντη­ση στο γρα­φείο του δη­μάρ­χου όπου έγινε συ­ζή­τη­ση για μια σειρά από το­πι­κά θέ­μα­τα.

«Ο Μ. Αν­δρου­λά­κης ως συγ­γρα­φέ­ας έχει πολ­λές ανα­φο­ρές στον Κα­ζαν­τζά­κη» είπε από την μεριά του ο κ. Κρε­μα­στι­νός, το­νί­ζο­ντας την ιστο­ρι­κή ση­μα­σία της προ­σω­πι­κό­τη­τας του Ελ. Βε­νι­ζέ­λου.

Μι­λώ­ντας για την συγ­γρα­φι­κή δου­λειά του ο κ. Αν­δρου­λά­κης, τό­νι­σε: «Θεωρώ ότι τα Δω­δε­κά­νη­σα είναι η πιο ‘δη­μο­κρα­τι­κή’ πε­ριο­χή –μετά την Κρήτη. Τα τε­λευ­ταία 15 χρό­νια, προ­σα­να­το­λί­στη­κα συγ­γρα­φι­κώς σε ένα θέμα με άπει­ρες πα­ραλ­λα­γές. Ηγε­σία προ αβε­βαιό­τη­τας –προ της με­γά­λης κα­τα­στρο­φής. Τα τε­λευ­ταία 3 χρό­νια, επέ­λε­ξα να γράψω την Ιστο­ρία σαν πα­ρα­μύ­θι. Σε αυτό το βι­βλίο προ­σπά­θη­σα να επι­τύ­χω την αντί­στι­ξη ανά­με­σα σε ένα άγνω­στο τα­ξί­δι με τον προ­σω­πι­κό και πο­λι­τι­κό εφιάλ­τη που έζησε ο Ελ. Βε­νι­ζέ­λος. Ένα βι­βλίο προ της Μι­κρα­σια­τι­κής Κα­τα­στρο­φής. Η θε­μα­το­λο­γία είναι η ίδια. Ήθελα να δια­βά­σουν οι ση­με­ρι­νοί Έλ­λη­νες το δράμα με τον τρόπο που τον ανα­γι­γνώ­σκει ο Ελ. Βε­νι­ζέ­λος μέσα από τον Θου­κυ­δί­δη. Εδώ υπάρ­χει ένας μυ­στι­κός κρί­κος με τα Δω­δε­κά­νη­σα και αφορά το επό­με­νο βι­βλίο μου…» Ο κ. Αν­δρου­λά­κης ξε­κα­θά­ρι­σε πως τα Δω­δε­κά­νη­σα θα απο­τε­λέ­σουν το θέμα για το επό­με­νο βι­βλίο του.

Κλη­θείς να σχο­λιά­σει τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στην χώρα μας, είπε: «Το πρώτο εξά­μη­νο της νέας κυ­βέρ­νη­σης είχα έναν ενερ­γό λόγο. Μου έλεγε ο Τσί­πρας, να τα πούμε. Εγώ κάθε πρωί γράφω έναν αφο­ρι­σμό γι’ αυτά που θα βρεις μπρο­στά σου. Όλοι οι αφο­ρι­σμοί…. τε­λι­κά πα­ρα­βιά­στη­καν. Σή­με­ρα δεν εί­μα­στε στο χεί­λος το γκρε­μού όπως πέρσι, αλλά πα­ρα­μέ­νου­με στην αβε­βαιό­τη­τα. Η πο­λι­τι­κή υστε­ρία δεν βοη­θά­ει ούτε την κυ­βέρ­νη­ση, ούτε την αντι­πο­λί­τευ­ση. Είμαι υπέρ μιας πε­τριο­πα­θούς και εποι­κο­δο­μη­τι­κής προ­σέγ­γι­σης στα πράγ­μα­τα –όχι το… κρά­ξι­μο διότι δεν προ­σφέ­ρει κάτι».

Η ΥΠΟ­ΘΕ­ΣΗ ΤΟΥ ΒΙ­ΒΛΙΟΥ

Η υπό­θε­ση του βι­βλί­ου ανα­φέ­ρε­ται σε έναν πα­ρά­ξε­νο έρωτα στα 3.339 μέτρα. Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην πε­ρί­λη­ψη: «Ο Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος στο Χό­λι­γουντ, στην Αβάνα και στο Κού­σκο του Περού, με προ­ο­ρι­σμό το Μά­τσου Πί­τσου. Το άγνω­στο γα­μή­λιο τα­ξί­δι του –επτά μηνών– στην Αμε­ρι­κή προ της αβύσ­σου. Ένας ηγέ­της με κομ­μέ­να φτερά, με τα κομ­μά­τια του να πε­ρι­πλα­νώ­νται σε δια­φο­ρε­τι­κές δια­στά­σεις του χρό­νου, την καρ­διά του να σπα­ράσ­σει στη Σμύρ­νη ενώ με­τα­φρά­ζει Θου­κυ­δί­δη και συ­γκρί­νει τον όλε­θρο των Αθη­ναί­ων στη Σι­κε­λι­κή εκ­στρα­τεία με τον επι­κεί­με­νο στη Μι­κρα­σια­τι­κή. Στο φως: οι από­κρυ­φες όψεις του• το μυ­στι­κό της συ­ζύ­γου• το αί­νιγ­μα Ντο­μι­νί• τα δι­λήμ­μα­τα, οι σκιές και οι ψί­θυ­ροι μιας επο­χής• τα πορ­τρέ­τα των με­γά­λων πρω­τα­γω­νι­στών• οι αρ­χιε­ρείς της δια­πλο­κής• η δια­σταύ­ρω­ση με τις πιο θαυ­μα­στές και διά­ση­μες γυ­ναί­κες της Ευ­ρώ­πης• η νύχτα που η Έλενα «έφαγε» τον Βε­νι­ζέ­λο• τα ασή­μα­ντα που κρύ­βουν τα ση­μα­ντι­κά. Η αλη­θι­νή Ιστο­ρία αφή­νει τα σκού­ρα γυα­λιά, βάζει χρω­μα­τι­στά και μας δίνει ένα δια­χρο­νι­κό αν­θρώ­πι­νο και πο­λι­τι­κό μά­θη­μα».