Κορκίδης: Ο Αναπτυξιακός δεν αρκεί για «επενδυτικό σοκ»

Στο πλαί­σιο της ακρό­α­σης των φο­ρέ­ων στη Βουλή για τον νέο Ανα­πτυ­ξια­κό νόμο, ο Πρό­ε­δρος της ΕΣΕΕ κ. Βα­σί­λης Κορ­κί­δης, κα­τέ­θε­σε πλή­ρες υπό­μνη­μα προ­τά­σε­ων και πα­ρα­τη­ρή­σε­ων κατ´ άρθρο. Ει­δι­κό­τε­ρα, στην το­πο­θέ­τη­ση του στην κοινή συ­νε­δρί­α­ση των Κοι­νο­βου­λευ­τι­κών Επι­τρο­πών Πα­ρα­γω­γής και Εμπο­ρί­ου, Οι­κο­νο­μι­κών Υπο­θέ­σε­ων και Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σε­ων επε­σή­μα­νε:

«Στις ση­με­ρι­νές, δυ­σχε­ρείς συν­θή­κες για την οι­κο­νο­μία και την κοι­νω­νία, οι στρα­τη­γι­κές επεν­δύ­σεις απο­τε­λούν κρί­σι­μο πα­ρά­γο­ντα ανά­πτυ­ξης και σε αυτό το πλαί­σιο, η ΕΣΕΕ τάσ­σε­ται θε­τι­κά σε οποια­δή­πο­τε με­ταρ­ρύθ­μι­ση, η οποία κι­νεί­ται στην κα­τεύ­θυν­ση της ενί­σχυ­σης των κι­νή­τρων των Ελ­λή­νων αλλά και ξένων επεν­δυ­τών.

Με γνώ­μο­να το γε­γο­νός ότι ο νόμος θα πρέ­πει να υπη­ρε­τεί το ανα­πτυ­ξια­κό και επεν­δυ­τι­κό μο­ντέ­λο, θε­ω­ρού­με ότι απο­τε­λεί τον κρι­σι­μό­τα­το πα­ρά­γο­ντα, στη διε­θνή και Ελ­λη­νι­κή επεν­δυ­τι­κή κοι­νό­τη­τα, για ένα στα­θε­ρό και δια­φα­νές επεν­δυ­τι­κό πλαί­σιο κα­νό­νων, δια­δι­κα­σιών και διοι­κη­τι­κών δομών, με σκοπό την υλο­ποί­η­ση δη­μό­σιων και ιδιω­τι­κών έργων, που θα έχουν σαν απο­τέ­λε­σμα τη δη­μιουρ­γία σύγ­χρο­νων υπο­δο­μών, δι­κτύ­ων και τε­λι­κά υπη­ρε­σιών για τους πο­λί­τες, αλλά και θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας.

Είναι θε­τι­κό το γε­γο­νός ότι στο νέο νόμο η μι­κρο­με­σαία επι­χεί­ρη­ση τί­θε­ται στο επί­κε­ντρο και ανα­δει­κνύ­ε­ται ως βα­σι­κός μο­χλός της πα­ρα­γω­γι­κής ανα­συ­γκρό­τη­σης της οι­κο­νο­μί­ας, όπως άλ­λω­στε συμ­βαί­νει και στις υπό­λοι­πες χώρες της ΕΕ των 15 «πα­λαιών» και των 13 «νέων», όπως ανα­φέ­ρει η Έκ­θε­ση του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου (Μάιος 2016), χωρίς ευ­τυ­χώς να ξε­χω­ρί­ζει τις «πα­λαιές» 15 σε 14 συν την Ελ­λά­δα.

Τα σο­βα­ρά εμπό­δια για την ανά­πτυ­ξη μπο­ρεί να ποι­κί­λουν και να επη­ρε­ά­ζουν δυ­σα­νά­λο­γα τις με­γα­λύ­τε­ρες από τις μι­κρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις, αλλά συ­νο­ψί­ζο­νται σε τρείς βα­σι­κές κα­τη­γο­ρί­ες, σε εσω­τε­ρι­κά, διοι­κη­τι­κά και οι­κο­νο­μι­κά. Στην Ελ­λά­δα η 7ετής οι­κο­νο­μι­κή κρίση, το Δη­μό­σιο χρέος, τα φο­ρο­λο­γι­κά συ­στή­μα­τα, η πο­λύ­πλο­κη νο­μο­θε­σία, τα ρυθ­μι­στι­κά εμπό­δια, η πρό­σβα­ση στη χρη­μα­το­δό­τη­ση έχουν αρ­νη­τι­κό αντί­κτυ­πο στον κύκλο ερ­γα­σιών, την κερ­δο­φο­ρία, την απα­σχό­λη­ση και το πο­σο­στό επι­βί­ω­σης των μι­κρο­με­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων. Μά­λι­στα, στις υγιείς και κερ­δο­φό­ρες επι­χει­ρή­σεις όλα αυτά είναι ση­μα­ντι­κοί πα­ρά­γο­ντες επι­βρά­δυν­σης της ανά­πτυ­ξης τους.

Παρά το γε­γο­νός ότι το εμπό­ριο δεν συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται ως κύρια δρα­στη­ριό­τη­τα στους έξι άξο­νες του νέου ανα­πτυ­ξια­κού νόμου, η ΕΣΕΕ, εκ­προ­σω­πώ­ντας και την μι­κρο­με­σαία επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα, είναι πάντα υπέρ της ενί­σχυ­σης της πα­ρα­γω­γι­κής δια­δι­κα­σί­ας και του πρω­το­γε­νούς τομέα, γιατί μόνο έτσι θα ενι­σχυ­θεί και το ελ­λη­νι­κό εμπό­ριο. Άλ­λω­στε τα κέρδη του εμπο­ρί­ου έρ­χο­νται από την αγορά των προ­ϊ­ό­ντων και όχι από την πώ­λη­ση.

Όπως είναι επί­σης ση­μα­ντι­κό ότι κατά προ­τε­ραιό­τη­τα ο νόμος ενι­σχύ­ει την τε­χνο­λο­γι­κή ανα­βάθ­μι­ση της χώρας και τη βελ­τί­ω­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας σε το­μείς υψη­λής προ­στι­θέ­με­νης αξίας, όπου, δια­μέ­σου αυτής, μπο­ρεί να διευ­κο­λυν­θεί η προ­σαρ­μο­γή των Ελ­λη­νι­κών ΜμΕ στη νέα ψη­φια­κή οι­κο­νο­μία και στις σύγ­χρο­νες απαι­τή­σεις που δη­μιουρ­γεί το ηλε­κτρο­νι­κό εμπό­ριο. Με άλλα λόγια, ο νέος ανα­πτυ­ξια­κός νόμος εν­σω­μα­τώ­νει πολ­λές από τις πα­ρα­τη­ρή­σεις της ΕΣΕΕ.

Ο κα­λύ­τε­ρος ανα­πτυ­ξια­κός νόμος είναι αυτός που απλου­στεύ­ει το επι­χει­ρη­μα­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον, που μειώ­νει το διοι­κη­τι­κό φόρτο, που απλο­ποιεί τις φο­ρο­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες, που δίνει πρό­σβα­ση στη χρη­μα­το­δό­τη­ση και που απλά μας αφή­νει να δου­λέ­ψου­με για να ανα­πτυ­χθού­με.

Ο νέος ανα­πτυ­ξια­κός νόμος εστιά­ζει ή μάλ­λον δε­λε­ά­ζει με φο­ρο­ε­λα­φρύν­σεις και ορθώς πλη­σιά­ζει με τα νέα όρια τα με­γέ­θη των ελ­λη­νι­κών μι­κρο­με­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων. Αξί­ζει άλ­λω­στε να ση­μειω­θεί ότι από τα 6,6 δισ. που οφεί­λει συ­νο­λι­κά το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο στον ιδιω­τι­κό τομέα, τα 2,5 δισ. οφεί­λο­νται για την απο­πλη­ρω­μή ολο­κλη­ρω­μέ­νων επεν­δυ­τι­κών σχε­δί­ων και κακώς τόσο καιρό δεν είχαν απο­δε­χθεί οι δα­νει­στές τη λύση του συμ­ψη­φι­σμού οφει­λών με­τα­ξύ δη­μό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα.

Εύ­χο­μαι ο νέος ανα­πτυ­ξια­κός νόμος να μην έχει την τύχη των προη­γού­με­νων και ιδιαί­τε­ρα του 2011, όπου από τα 1276 έργα υλο­ποι­ή­θη­καν 50, με χρόνο ανα­μο­νής 29 μήνες και χρόνο απο­πλη­ρω­μής άγνω­στο. Ο νέος επεν­δυ­τι­κός νόμος δεν μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει από μόνος του επεν­δυ­τι­κό σοκ, γιατί δεν δια­θέ­τει τα απαι­τού­με­να κε­φά­λαια, αλλά μπο­ρεί να δια­μορ­φώ­σει ένα φι­λι­κό επι­χει­ρη­μα­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον και να εν­θαρ­ρύ­νει με κί­νη­τρα. Σε αντί­θε­ση μά­λι­στα με άλλες επο­χές, όπου υπήρ­χαν πόροι αλλά ο σχε­δια­σμός ήταν ανε­παρ­κής τώρα ο σχε­δια­σμός είναι μεν συ­γκρο­τη­μέ­νος, άλλα υπάρ­χει έν­δεια πόρων… ».