Χ. Γιασιράνη: «Αγώνας, αγώνας, αγώνας, σε όλα τα επίπεδα, με κάθε τρόπο και μέσο»

Άλλη μια Παγκό­σμια Ημέρα της Γυναί­κας πέρασε κυρία Για­ρι­σάνη, αλλά με την γυναίκα μέχρι σήμερα να βρί­σκε­ται μπροστά στο έγκλημα της βίας, της ανερ­γίας, της φτώ­χειας που ολοένα διο­γκώ­νο­νται τον καιρό της κρίσης. Ποιο μπορεί να είναι το μήνυμα μέσα σε όλα αυτά;

Η έμφυλη βία αφορά και πλήττει όλες ανε­ξαι­ρέ­τως τις γυναί­κες ,ανε­ξάρ­τητα από την ηλικία, την τάξη, το εκπαι­δευ­τικό επίπεδο, την εργα­σιακή και οικο­γε­νειακή κατά­σταση.Τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν και σήμερα οι γυναί­κες είναι μεγάλα:  ανεργία, απο­λύ­σεις, εκμε­τάλ­λευση, ανα­σφά­λι­στη εργασία,  μείωση των μισθών και των κοι­νω­νι­κών παροχών. Οι πολι­τι­κές των μνη­μο­νίων έχουν καταρ­γή­σει συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, έχουν αυξήσει  τα όρια συντα­ξιο­δό­τη­σης, ακύ­ρω­σαν και  φόρ­τω­σαν  κι άλλη κατα­πί­εση στις πλάτες μας, με απο­τέ­λε­σμα να  εντεί­νουν τις ανι­σό­τη­τες και τις δια­κρί­σεις σε βάρος μας. Ένα λοιπόν μπορεί να είναι το μήνυμα: Αγώνας, αγώνας ,αγώνας σε όλα τα επίπεδα, με κάθε τρόπο και μέσο για να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση που πραγ­μα­τικά αξίζει.

Πιστεύ­ετε πως η σύγ­χρονη Ελλη­νίδα έχει βρει την ταυ­τό­τητά της στην κοι­νω­νία σήμερα;

Παρά τα άλματα που έχουν γίνει τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες και στη χώρα μας, οι πραγ­μα­τι­κές αλλαγές στις ζωές των  γυναι­κών σε επίπεδο κοι­νω­νι­κής, οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­κής ισό­τη­τας και ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των χρειά­ζο­νται ακόμα πολύ χρόνο για να ολο­κλη­ρω­θούν και να  εμπε­δω­θούν. Οι νομο­θε­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις προς όφελος των γυναι­κών δεν άλλαξαν σημα­ντικά την κοι­νω­νική θέση της γυναί­κας. Άλλωστε, η νομο­θε­τική ισότητα σε καμία περί­πτωση δεν προ­ε­ξο­φλεί ούτε και εξα­σφα­λί­ζει την ουσια­στική ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα. Εκείνο που πρέπει να δου­λέ­ψουμε ως κοι­νω­νία είναι η αλλαγή των στε­ρε­ο­τύ­πων που έχουν βαθιές ρίζες στην ελλη­νική κοι­νω­νία, με έμφαση στα παιδιά, για να προσ­δο­κούμε ουσια­στικά απο­τε­λέ­σματα από τις επό­με­νες γενιές.

Στις πρώτες θέσεις των πόλεων με τις περισ­σό­τε­ρες κακο­ποι­η­μέ­νες γυναί­κες, η Ρόδος. Τι είναι αυτό που μια πόλη με τόσες πολι­τι­σμι­κές προ­σλαμ­βά­νου­σες, ένα τέτοιο φαι­νό­μενο έχει πάρει ανε­ξέ­λεγ­κτες δια­στά­σεις;

Το γεγονός ότι η Ρόδος εμφα­νί­ζε­ται στις πρώτες θέσεις από τα στα­τι­στικά των δομών φιλο­ξε­νίας και υπο­στή­ρι­ξης γυναι­κών θυμάτων βίας, κατά την άποψη μου, οφεί­λε­ται στη συστη­μα­τική δουλειά που γίνεται τα 15 τελευ­ταία χρόνια για την ενη­μέ­ρωση της τοπικής κοι­νω­νίας και στην υπο­στή­ριξη των θυμάτων από την οργά­νωση «Γυναί­κες Χωρίς Σύνορα». Η ύπαρξη ,ίδρυση και λει­τουρ­γία των δομών, του Ξενώνα φιλο­ξε­νίας και του Συμ­βου­λευ­τι­κού Κέντρου γυναι­κών θυμάτων βίας, οφεί­λε­ται στην μεγάλη επιμονή και αγώνα από την πλευρά μας. Πριν την λει­τουρ­γία τους, το κενό το καλύ­πταμε οι «Γυναί­κες Χωρίς Σύνορα» με δικά μας μέσα και πόρους με εθε­λό­ντριες και εθε­λο­ντές, για 10 χρόνια! Παράλ­ληλα η οργά­νωση ολο­κλή­ρωσε το Δεκέμ­βριο, μια άλλη σημα­ντική δράση με στο­χευ­μένα  σεμι­νά­ρια σε εκπαι­δευ­τι­κούς ,σώματα και ασφα­λείας ,ανοι­κτές ενη­με­ρω­τι­κές ημε­ρί­δες στην κοι­νω­νία για την απο­δό­μηση του φαι­νο­μέ­νου, ενη­με­ρω­τική  καμπά­νια στα ΜΜΕ, εξα­το­μι­κευ­μέ­νες και ομα­δι­κές συνα­ντή­σεις με θύματα που υπο­στη­ρί­χθη­καν από ψυχο­λό­γους ,κοι­νω­νικό λει­τουργό και νομικό, με τίτλο «Η Σιωπή είναι Συνε­νοχή». Κατα­φέ­ραμε να ανοί­ξουμε τα στόματα των θυμάτων, δημιουρ­γώ­ντας ένα δίχτυ υπο­στή­ρι­ξης, προ­στα­σίας και ασφά­λειας γύρω τους.

Μια γυναίκα που δέχεται ψυχο­λο­γικό εκβια­σμό και συναι­σθη­μα­τι­κές πιέσεις, κατα­φεύ­γει σε ένα κέντρο για βοήθεια ή θεω­ρεί­ται πως αυτά είναι «ανώδυνα» και τα υπο­μέ­νει;

Η  ανα­γνώ­ριση των μορφών βίας που μπορεί να ασκηθεί σε μια γυναίκα, είναι το καθο­ρι­στικό βήμα για να ζητήσει βοήθεια. Μορφές όπως η ψυχο­λο­γική και η οικο­νο­μική είναι αθέατες. Αυτό προ­ϋ­πο­θέ­τει  ενη­μέ­ρωση την οποία σήμερα πια, μπορεί να τη βρει εύκολα, τόσο από το δια­δί­κτυο, όσο και από όλους τους εμπλε­κό­με­νους υπο­στη­ρι­κτι­κούς φορείς. Από τα περι­στα­τικά που έχουμε κατα­γρά­ψει και παρα­πέμ­ψει στις δομές, φαί­νε­ται ότι αυξά­νε­ται ο αριθμός των  γυναι­κών θυμάτων που κατα­φεύ­γει στα υπο­στη­ρι­κτικά δίκτυα για βοήθεια.

Πώς μπορεί να βοη­θή­σει κάποιος ένα θύμα βίας;

Να ανοίξει την αγκαλιά του και να του πει: Δεν είσαι μόνη, ούτε η μόνη και να το πείσει να μιλήσει και να ανα­ζη­τή­σει βοήθεια.

Προ­σφυ­γικό. Ένα σοβαρό θέμα που δεν απο­κλεί­ε­ται απ’ ότι λέγεται να γίνει ακόμη σοβα­ρό­τερο, με χιλιά­δες πρό­σφυ­γες να παρα­μέ­νουν στη χώρα μας και στους τόπους εισόδου όπως είναι τα νησιά μας.  Η Περι­φέ­ρεια ετοι­μά­ζε­ται για ένα τέτοιο ενδε­χό­μενο και πως;

Το μεταναστευτικό-προσφυγικό χωρίς καμιά υπερ­βολή είναι το σοβα­ρό­τερο ζήτημα που αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα μας και ήρθε για να μείνει. Η Περι­φέ­ρεια με ισχυρά αντα­να­κλα­στικά, από την πρώτη στιγμή έκανε και εξα­κο­λου­θεί να κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να μην πληγεί η εικόνα και η οικο­νο­μία των νησιών που δέχο­νται τις ροές αλλά και των υπο­λοί­πων νησιών, ενερ­γώ­ντας με σύνεση, παρά το γεγονός ότι η δια­χεί­ριση του ανήκει απο­κλει­στικά στην κυβέρ­νηση. Ανα­πτύσ­σο­νται  από την πλευρά μας  μια σειρά πρω­το­βου­λίες σε εθνικό και ευρω­παϊκό επίπεδο, για την απο­συμ­φό­ρηση των νησιών από τις μεταναστευτικές-προσφυγικές ροές, την ανεύ­ρεση πόρων και συμ­μα­χιών για τη δια­χεί­ριση του. Εξόχως συμ­βο­λική, με πολλούς απο­δέ­κτες, είναι η υπο­γραφή του Συμ­φώ­νου Συνερ­γα­σίας με την Περι­φε­ρειακή Κυβέρ­νηση της Βαλέν­θια, για την μετε­γκα­τά­σταση 1100 προ­σφύ­γων σε πρώτη φάση από τα νησιά μας σε 130 πόλεις στην περι­φέ­ρεια τους με ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο, πανέ­τοι­μες να τους υπο­δε­χθούν και να τους ενσω­μα­τώ­σουν.

Στη Ρόδο σκέ­φτε­στε και κάποιο άλλο χώρο εκτός από αυτόν που χρη­σι­μο­ποιεί­ται τώρα για την υποδοχή προ­σφύ­γων;

Στο πλαίσιο  της δια­χεί­ρι­σης για το επόμενο διά­στημα και με τον φόβο ότι  οι ροές μπορεί  να αυξη­θούν, η κυβέρ­νηση έχει βρει εναλ­λα­κτικό χώρο για την προ­σω­ρινή παρα­μονή τους δηλαδή τις 72 ώρες, μέχρι να κατα­γρα­φούν και να ταυ­το­ποι­η­θούν.

Κυρία Για­σι­ράνη, ζήσατε από κοντά τις απί­στευ­τες τρα­γω­δίες στην Καλό­λι­μνο και στο  Φαρ­μα­κο­νήσι, στη­ρί­ζο­ντας τους συγ­γε­νείς των ανθρώ­πων που χάθηκαν, συμ­με­τέ­χο­ντας μαζί τους ακόμη και στην ανα­γνώ­ριση των νεκρών. Πείτε μας για τα συναι­σθή­ματά σας. Τι σας έχει αφήσει όλο αυτό;

Δεν υπάρ­χουν λόγια να εκφρά­σει κανείς τα συναι­σθή­ματα του γι΄αυ­τές τις τρα­γω­δίες. Δια­χει­ρί­στηκα τις μεγα­λύ­τε­ρες ανθρώ­πι­νες απώ­λειες στο Αιγαίο, μετά το Β΄Παγκόσμιο πόλεμο, από τον Σεπτέμ­βριο μέχρι σήμερα. Θλιβερό καθήκον. Θα μείνει αξέ­χα­στη στη  μνήμη μου  η  εικόνα ενός άνδρα που έχασε στο Φαρ­μα­κο­νήσι όλη του την οικο­γέ­νεια, τη γυναίκα του και τα τρία αγόρια του. Αρχικά ανα­γνώ­ρισε τη γυναίκα του και τα δύο μεγα­λύ­τερα αγόρια. Ο σπα­ραγ­μός και η κατάρ­ρευση από τον άδικο ξεκλη­ρι­σμό της οικο­γέ­νειάς του, δεν του επέ­τρε­παν να ανα­γνω­ρί­σει το δύο μηνών βρέφος του… Μετά από 12 μέρες παρα­μο­νής του στη Ρόδο, τον συνό­δευσα να ξαναδεί τις φωτο­γρα­φίες των άγνω­στων σορών και τότε το ανα­γνώ­ρισε… Αρχαία τρα­γω­δία…

Τι πιστεύ­ετε πως είναι αυτό που έκανε να περνά αθόρυβα το προ­σφυ­γικό στη Ρόδο αλλά και σε άλλα νησιά, σε σχέση με τον θόρυβο και τις αντι­δρά­σεις που υπήρξαν στην Κω;

Το συμ­φέ­ρον του τόπου από τη μία αλλά και η  συνερ­γα­σία και η συνετή δια­χεί­ριση εκ μέρους όλων των φορέων από την άλλη, είναι η χρυσή τομή για την αθόρυβη δια­χεί­ριση των μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών. Το να κλεί­νεις τα μάτια και να στυ­λώ­νεις τα πόδια σε μια έκτακτη κατά­σταση, όπως αυτή που δημιουρ­γή­θηκε το περα­σμένο καλο­καίρι στην Κω, δεν είναι λύση. Έβλαψε την εικόνα του νησιού και της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, με ανυ­πο­λό­γι­στες ακόμα συνέ­πειες. Όπου λοιπόν συνερ­γά­στη­καν οι τοπικές αρχές, οι εθε­λο­ντές και οι τοπικές κοι­νω­νίες με μικρό­τε­ρες ή μεγα­λύ­τε­ρες ροές, η εικόνα δια­φυ­λά­χθηκε.

Πολλά ακούμε για ΜΚΟ αμφι­βό­λων δράσεων που έχουν ξεφυ­τρώ­σει στα νησιά με αφορμή το προ­σφυ­γικό. Η Περι­φέ­ρεια πήρε την απόφαση να κατα­γρά­ψει τις ΜΚΟ σχε­τι­κές με υγειο­νο­μική δράση που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στα Δωδε­κά­νησα. Σκέ­πτε­στε να κάνετε το ίδιο και με τις υπό­λοι­πες; Σκέ­πτε­στε να ελέγ­χετε αλλά και να καθο­δη­γείτε σε στο­χευ­μέ­νες ανάγκες την δρα­στη­ριό­τητά τους;  

Η πιο επίσημη δήλωση που έγινε τις τελευ­ταίες μέρες, έγινε από τον ίδιο τον Ππρω­θυ­πουργό της χώρας κ. Αλέξη Τσίπρα, για τον ύποπτο ρόλο ορι­σμέ­νων ΜΚΟ, και τον τρόπο δράσης τους που ενδε­χο­μέ­νως να άπτεται σοβαρών θεμάτων. Η Περι­φέ­ρεια με τη συγκρό­τηση Συντο­νι­στι­κού οργάνου, μετά από εντολή του Υπ. Υγείας, κατα­γρά­φει κατά τις οδηγίες τις ΜΚΟ που παρέ­χουν πρω­το­βάθ­μια φρο­ντίδα υγείας. Πριν λίγες μόνο μέρες το Υπ. Εσω­τε­ρι­κών και η Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση Αιγαίου, μας ζήτησαν με έγγραφό τους να κατα­γρά­ψουμε και να τους ενη­με­ρώ­σουμε για το σύνολο των ΜΚΟ που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στους χώρους υπο­δο­χής, καθώς και κατα­γραφή των χώρων αυτών,15 μήνες μετά τον δεκα­πλα­σια­σμό των ροών. Άμεσα ξεκί­νησε η κατα­γραφή τους. Μεταξύ αυτών υπάρ­χουν διε­θνείς ΜΚΟ, το προφίλ των οποίων δε γνω­ρί­ζουμε καθόλου. Ήρθε η ώρα  να το μάθουμε. Σε ό,τι αφορά τους τοπι­κούς εθε­λο­ντι­κούς φορείς, που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο προ­σφυ­γικό, τους γνω­ρί­ζουμε, γνω­ρί­ζουμε τη δράση τους, δεν τους καθο­δη­γούμε, συνερ­γα­ζό­μα­στε μαζί τους σε κοινές δράσεις.

Βλέ­πουμε πολλές εθε­λο­ντι­κές ομάδες/συλ­λό­γους πάνω στο νησί. Ολες αυτές λει­τουρ­γούν με κάποιο έλεγχο; Κυρίως έλεγχο επάρ­κειας; Σκέ­πτε­στε μια παρό­μοια κατα­γραφή και πιστο­ποί­ηση;

Κα Φούρλα, τα σωμα­τεία τα έχω κατα­γρά­ψει για πρώτη φορά στο σύνολό τους σε όλη την Περι­φέ­ρεια,τον Δεκέμ­βριο του  2015. Τα έχω ταξι­νο­μή­σει σύμφωνα με τους σκοπούς και τη δράση τους. Οι εθε­λο­ντι­κές ομάδες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στην πολι­τική προ­στα­σία και την πρω­το­βάθ­μια φρο­ντίδα υγείας, είναι πιστο­ποι­η­μέ­νες από τη Γενική Γραμ­μα­τεία Πολι­τι­κής προ­στα­σίας και το Υπ. Υγείας. Για τα υπό­λοιπα σωμα­τεία, την  επάρ­κεια θα έπρεπε να την απο­δί­δει η πολι­τεία είτε να  εκχω­ρή­σει την αρμο­διό­τητα σε μας για τον έλεγχο και την επάρ­κεια τους, αλλιώς ο καθένας ότι δηλώνει, είναι!