” Μας αφορά όλους” – Άρθρο Dr. Παύλου Μπακίρη

Κάθε μέρα που περνάει η χώρα βρί­σκε­ται όλο και πιο κοντά στο χείλος της κατα­στρο­φής. Βιώ­νουμε μια πραγ­μα­τι­κό­τητα, που για τους περισ­σό­τε­ρους Έλληνες θα έμοιαζε αδια­νό­ητη πριν από ενάμισι χρόνο, ωστόσο σήμερα είναι η καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Όπου κι αν στρέ­ψεις το βλέμμα, η Ελλάδα σε πλη­γώ­νει, κατά το γνωστό στίχο, του ποιητή. Ασφαλώς τίποτα δεν συμ­βαί­νει τυχαία.

Έχοντας μια κυβέρ­νηση ιδε­ο­λη­πτική, ανα­πο­τε­λε­σμα­τική, ανίκανη να δια­χει­ρι­στεί κάθε πρό­βλημα, από το πιο μικρά μέχρι τα μείζονα, οι αντοχές και οι ανοχές της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας έχουν πλέον εξα­ντλη­θεί. Τα ψέματα και ο πολι­τι­κός τυχο­διω­κτι­σμός έχουν γίνει η σταθερά της δια­κυ­βέρ­νη­σης. Το κυνήγι μαγισ­σών έχει υπο­κα­τα­στή­σει κάθε έννοια κράτους δικαίου και ορθο­λο­γι­κής λει­τουρ­γίας των θεσμών.

Από πού να αρχίσει κανείς και που να τελειώ­σει. Η πολι­τική των ανοι­χτών συνόρων μετέ­τρεψε τη χώρα σε ένα απέ­ρα­ντο hotspot προ­σφύ­γων και μετα­να­στών. Η εθνική ακε­ραιό­τητα και ασφά­λεια βρί­σκο­νται στην κόψη του ξυρα­φιού, ως απο­τέ­λε­σμα των ερα­σι­τε­χνι­σμών της κυβέρ­νη­σης και της παντε­λούς απου­σίας κάθε έννοιας στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού στην εξω­τε­ρική πολι­τική της χώρας. Κι αν η Αθήνα μπορεί να νιώθει ακόμη προ­στα­τευ­μένη, εμείς οι νησιώ­τες ζούμε καθη­με­ρινά με την ανη­συ­χία για τους εθνι­κούς κιν­δύ­νους που δια­γρά­φο­νται.

Την ίδια στιγμή, η οικο­νο­μία πνέει τα λοίσθια, μέσα στο συνε­χι­ζό­μενο καθε­στώς της άγριας υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης και των capitalcontrols. Με τον ΦΠΑ της Δωδε­κα­νή­σου να φεύγει πριν «αλέκτωρ λαλήσει τρεις», τιμω­ρώ­ντας την Νησιω­τι­κό­τητα ως έγκλημα. Με ένα τέταρτο μνη­μό­νιο να βρί­σκε­ται anteportas.

Παιδεία; Αστεία πράγ­ματα. Κατα­δι­κά­ζουν αντί να επι­βρα­βεύ­ουν την αρι­στεία. Λει­τουρ­γία του κράτους; Μόνο για τα εγγόνια των ανταρ­τών του ΕΛΑΣ, κατά δήλωση των ίδιων. Υγεία; Για κλάματα, με τα δημόσια νοσο­κο­μεία σε κατάρ­ρευση, χωρίς καν τα βασικά φάρμακα και υλικά, χωρίς τους ανα­γκαί­ους λει­τουρ­γούς της.

Είναι ενδει­κτικό πως σε ζητή­ματα αντι­με­τώ­πι­σης της φτώ­χειας, δημό­σιας Υγείας, εκπαί­δευ­σης, κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας τα ποσοστά απο­δο­χής της κυβερ­νη­τι­κής πολι­τι­κής από τους πολίτες κινού­νται μεταξύ 20%-25% με τάση παρα­πέρα υπο­χώ­ρη­σης. Ακόμα και ο του­ρι­σμός που προ­σπά­θησε να μείνει όρθιος παρά τον αβά­στα­χτο ΦΠΑ στην διαμονή και την εστίαση και να συνε­χί­σει να βάζει πλάτη στα δύσκολα, ο του­ρι­σμός που απο­τε­λεί πηγή ζωής για τα νησιά μας, βρί­σκε­ται σήμερα αντι­μέ­τω­πος με τις μεγα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις των τελευ­ταίων χρόνων.

Τα ψέματα τελεί­ω­σαν. Κανένας Μεσσίας και κανένας σωτήρας δεν θα κατέβει από τον ουρανό για να μας σώσει. Είναι αστείο να περι­μέ­νουμε βοήθεια από το πουθενά ή να παρα­μυ­θιά­ζουμε τους εαυτούς μας πως τάχα κάτι θα γίνει και τα πράγ­ματα θα αλλά­ξουν προς το καλύ­τερο. Τίποτα δεν θα αλλάξει προς το καλύ­τερο αν παρα­μεί­νουμε αδρα­νείς. Ο «καναπές» είναι ο δρόμος που οδηγεί την κατά­σταση από το κακό στο χει­ρό­τερο. Είναι η ώρα να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Να δηλώ­σουμε παρό­ντες. Να ξανα­κά­νουμε την πολι­τική υπόθεση των πολιτών.

Το δια­κύ­βευμα είναι σαφές: Ή με την επα­πει­λού­μενη κατα­στροφή, ή με τη δημιουρ­γική ανα­γέν­νηση και με την πραγ­μα­τική ελπίδα.

Είναι, κατά τη γνώμη μου, η τελευ­ταία μας ευκαι­ρία και δεν πρέπει να την αφή­σουμε να χαθεί. Είναι η ώρα της προ­σω­πι­κής ευθύνης του καθενός μας απέ­να­ντι στον εαυτό του, στα παιδιά του, στον τόπο του, στην πατρίδα. Κανείς δεν επι­τρέ­πε­ται να σηκώνει πλέον αδιά­φορα τους ώμους ή να περι­μέ­νει μοι­ρο­λα­τρικά το ανα­πό­φευ­κτο.

Προ­σω­πικά πιστεύω πως δεν χωρούν δεύ­τε­ρες σκέψεις ή αμφι­τα­λα­ντεύ­σεις. Η επιλογή είναι μία: Στην πρώτη γραμμή, για να ξανα­φέ­ρουμε την ελπίδα στην Ελλάδα μας!

Το δημο­σκο­πικό προ­βά­δι­σμα της ΝΔ είναι αχτίδα ελπίδας. Χρειά­ζε­ται όμως ακόμη πολλή, συλ­λο­γική δουλειά, δέσμευση στις φιλε­λεύ­θε­ρες αξίες, αφο­σί­ωση στα εθνικά ιδεώδη και πίστη στις αρχές που μας ενώνουν με την Ευρώπη της προόδου, της αλλη­λεγ­γύης και της ευη­με­ρίας. Χρειά­ζε­ται η συμ­με­τοχή και η συστρά­τευση όλων μας. Για αυτό και απο­φά­σισα να διεκ­δι­κήσω την προ­ε­δρία της Νομαρ­χια­κής Διοι­κού­σας Επι­τρο­πής Δωδε­κα­νή­σου της Νέας Δημο­κρα­τίας κατά τις επι­κεί­με­νες εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές.

Αυτή η προ­σπά­θεια μας αφορά όλους!