Η Ελλάδα παράγει χιλιάδες διατάγματα, νόμους, τροπολογίες

Κυκε­ώ­νας. Ο χαρα­κτη­ρι­σμός αυτός απο­δί­δει πλήρως την τερά­στια νομο­θε­τική παρα­γωγή των τελευ­ταίων δεκα­ε­τιών, που κατα­τάσ­σει τη χώρα μας σε μία από τις υψη­λό­τε­ρες θέσεις παγκο­σμίως σε θέματα πολυ­νο­μίας, η οποία ασκεί δια­λυ­τι­κές συνέ­πειες στο κοι­νω­νικό σύνολο, στη δημόσια διοί­κηση και στη δημο­κρα­τία. Ακόμα και οι δικα­στές, οι κατε­ξο­χήν εφαρ­μο­στές των νόμων, ζαλί­ζο­νται από τις χιλιά­δες δια­τά­ξεις που ισχύουν για ένα θέμα, ενώ είναι πλέον κοινός τόπος ότι χιλιά­δες νόμοι που ισχύουν δεν εφαρ­μό­ζο­νται!

Το τρί­πτυχο «πολυ­νο­μία, κακο­νο­μία, ανομία» απο­τε­λεί για ειδι­κούς και μη τη σοβα­ρό­τερη ίσως παθο­γέ­νεια της ελλη­νι­κής δημο­κρα­τίας, με συνέ­πειες που δεν αφήνουν αλώβητη καμία πτυχή της δημό­σιας και ιδιω­τι­κής ζωής. Για να αντι­λη­φθούμε το μέγεθος της στρέ­βλω­σης, αρκεί να ανα­φερ­θεί πως στις ΗΠΑ από το 1776, που κηρύ­χθηκε η αμε­ρι­κα­νική ανε­ξαρ­τη­σία, έως και σήμερα ψηφί­στη­καν και ισχύουν μόνον δέκα φορο­λο­γι­κοί νόμοι.

Στη χώρα μας, όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία που συγκέ­ντρωσε η πρό­ε­δρος των Διοι­κη­τι­κών Δικα­στών Ειρήνη Γιαν­να­δάκη, η κατά­σταση έχει ως εξής: από το 1975 έως και σήμερα, σε 40 χρόνια δηλαδή, ψηφί­στη­καν 250 φορο­λο­γικά νομο­θε­τή­ματα με άπειρες τρο­πο­λο­γίες διά­σπαρ­τες σε διά­φο­ρους άλλους νόμους, ενώ μόλις τα τελευ­ταία δύο χρόνια (έως το τέλος του 2014) ψηφί­στη­καν έξι αμιγώς φορο­λο­γι­κοί νόμοι, στους οποίους συμπε­ριε­λή­φθη­σαν 71 νέες φορο­λο­γι­κές ρυθ­μί­σεις. Για τις δια­τά­ξεις αυτές, παράλ­ληλα εκδό­θη­καν 111 υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις και 138 διευ­κρι­νι­στι­κές εγκύ­κλιοι.

8,6 νόμοι την ημέρα

Η υπερ­πα­ρα­γωγή νόμων, οι περισ­σό­τε­ροι από τους οποίους περι­λαμ­βά­νουν και φωτο­γρα­φι­κού τύπου δια­τά­ξεις (ρου­σφέ­τια), είναι κανόνας για όλα σχεδόν τα προς ρύθμιση θέματα. Συνο­λικά από το 1975 έως σήμερα έχουν εκδοθεί 4.100 νόμοι, 107 κάθε χρόνο, ένας νόμος κάθε 3,4 ημέρες. Αν όμως σε αυτούς υπο­λο­γι­στεί, όπως και πρέπει, το λεγό­μενο «δευ­τε­ρο­γε­νές δίκαιο», δηλαδή υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις, προ­ε­δρικά δια­τάγ­ματα, τότε ο αριθμός τους εκτο­ξεύ­ε­ται στις 115.000, συν 4.100, δηλαδή στις 119.000. Ο συνο­λι­κός αριθμός των νόμων αντι­στοι­χεί σε 3.132 κάθε χρόνο και σε 8,6 νόμους την ημέρα.

Η πολυ­νο­μία και η κακο­νο­μία, διότι μεγάλος αριθμός νόμων γρά­φο­νται «στο πόδι» και οι περισ­σό­τε­ροι δια­θέ­τουν πλεί­στες δια­τά­ξεις φωτο­γρα­φι­κού τύπου ή είναι προ­ϊ­ό­ντα αδια­φα­νών δια­δι­κα­σιών, απο­τε­λούν το ιδανικό έδαφος, όπου ενδη­μούν, κατά τους ειδι­κούς, η δια­φθορά και η αυθαι­ρε­σία, και βεβαίως έτσι κατα­λύ­ο­νται βασικοί κανόνες που καθο­ρί­ζουν τις ευνο­μού­με­νες πολι­τείες αλλά και τα κράτη δικαίου.

Και ενώ η πολυ­νο­μία και οι δια­λυ­τι­κές της συνέ­πειες έχουν επι­ση­μαν­θεί δημόσια και από πολλούς, εντού­τοις, όπως σημειώ­νει εύστοχα ο αντι­πρό­ε­δρος του ΣτΕ Αθα­νά­σιος Ράντος, με πολυετή και πολυ­σχιδή δικα­στική εμπει­ρία, «δεν νοείται υπουρ­γός που να μην αισθά­νε­ται ενδε­χο­μέ­νως και απο­τυ­χη­μέ­νος, αν δεν ψηφι­στούν επί των ημερών του κάποιοι νόμοι, χωρίς τις περισ­σό­τε­ρες φορές να εισφέ­ρουν κάτι ουσια­στικό και νέο».

Τα παρα­δείγ­ματα πολλά. Για το μείζον θέμα της επι­τά­χυν­σης της δικαιο­σύ­νης, δηλαδή να εκδί­δουν τα δικα­στή­ρια σε εύλογο χρόνο τις απο­φά­σεις, έχουν ψηφι­στεί τα τελευ­ταία χρόνια 38 νόμοι, όλοι οι υπουρ­γοί Δικαιο­σύ­νης έχουν ψηφίσει ανάλογο νόμο, και βέβαια το πρό­βλημα όχι μόνον δεν έχει λυθεί, αλλά έχει χει­ρο­τε­ρέ­ψει.

Οσο για το επίπεδο της απέ­ρα­ντης αυτής νομο­πα­ρα­γω­γής, είναι «χαμη­λό­τατο το νομο­τε­χνικό επίπεδο, πλην εξαι­ρέ­σεων», επι­ση­μαί­νει ο αντι­πρό­ε­δρος του ΣτΕ κ. Ράντος, ο οποίος προ­τεί­νει «να δημιουρ­γη­θεί μία οργα­νω­τική ομάδα από δημο­σί­ους υπαλ­λή­λους που θα συντάσ­σει κατ’ απο­κλει­στι­κό­τητα τους νόμους», καθώς, όπως τονίζει, «δεν αρκεί ο έλεγχος από το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας και την ΚΕΝΕ (Κεντρική Νομο­πα­ρα­σκευα­στική Επι­τροπή)».

Καθη­με­ρινή