Τι λέει ο Αλ. Κούγιας για τον συζυγοκτόνο της Χαλκιδικής

Ανα­κοί­νωση για τη συνά­ντησή του με τον συζυ­γο­κτόνο της Χαλ­κι­δι­κής εξέδωσε σήμερα ο ποι­νι­κο­λό­γος Αλέξης Κούγιας στην οποία περι­γρά­φει με κάθε λεπτο­μέ­ρεια υπό ποιες συν­θή­κες έγινε το ραντε­βού. Αφού περι­γρά­φει καρέ-καρέ τη συνά­ντηση στη συνέ­χεια εξηγεί γιατί δεν ειδο­ποί­ησε τις αστυ­νο­μι­κές αρχές τονί­ζο­ντας: «Ουδέ­ποτε σε όλες τις δεκα­ε­τίες της επαγ­γελ­μα­τι­κής μου καριέ­ρας συνερ­γά­στηκα είτε με τις αστυ­νο­μι­κές αρχές είτε με οποια­δή­ποτε άλλη διω­κτική αρχή, αφού τόσο το απόρ­ρητο του λει­τουρ­γή­μα­τός μου όσο και το προ­σω­πικό μου σύστημα αξιών ως ανθρώ­που και υπε­ρα­σπι­στή μού επι­βάλ­λει να εξαντλώ τις γνώσεις μου και το όποιο επαγ­γελ­μα­τικό μου κύρος υπέρ των ανθρώ­πων που με εμπι­στεύ­ο­νται».

Γράφει ανα­λυ­τικά ο κ. Κούγιας:

Λόγω του γνωστού θέματος της συνα­ντή­σεώς μου με το δράστη της ανθρω­πο­κτο­νίας στη Χαλ­κι­δική, ο οποίος μετά τη διά­πραξη του εγκλή­μα­τος πήρε μαζί τον τετρά­χρονο γιο του, έχω να δηλώσω, για να στα­μα­τή­σει κάθε παρα­φι­λο­λο­γία, τα εξής:

Στις 8/1/2016 ήμουν στο Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Γυθείου ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης ενός εκ των 2 νεαρών, οι οποίοι κατη­γο­ρού­νται ότι διέ­πρα­ξαν διπλή ανθρω­πο­κτο­νία σε περιοχή της Μάνης το καλο­καίρι του 2014.

Μου τηλε­φώ­νησε η γραμ­μα­τέας μου και μου είπε ότι ο δράστης του εγκλή­μα­τος της Χαλ­κι­δι­κής τηλε­φώ­νησε στο δικη­γο­ρικό μου γραφείο και ζητά να με συνα­ντή­σει, για να μου ανα­θέ­σει την υπε­ρά­σπισή του, και γι’ αυτό το λόγο ζητά το κινητό μου τηλέ­φωνο, για να συνεν­νοη­θούμε απευ­θείας πού θα συνα­ντη­θούμε.

Είπα στη γραμ­μα­τέα μου να δώσει το κινητό μου τηλέ­φωνο στο πρόσωπο που ισχυ­ρι­ζό­ταν ότι είναι ο δράστης του εγκλή­μα­τος της Χαλ­κι­δι­κής, και μετά μου τηλε­φώ­νησε ένα πρόσωπο, το οποίο μου είπε ότι ονο­μά­ζε­ται Κλοντ (δηλαδή είχε το ίδιο όνομα με τον κατα­ζη­τού­μενο δράστη) και με ρώτησε πότε μπο­ρούσα να συνα­ντη­θούμε.

Του απά­ντησα ότι μπο­ρού­σαμε να συνα­ντη­θούμε το βράδυ της ίδιας ημέρας, αφού ευρι­σκό­μουν στο Γύθειο και υπο­λό­γισα ότι για μεταβώ στη Βόρεια Ελλάδα, χρεια­ζό­μουν του­λά­χι­στον 6 ώρες.

Μου απά­ντησε ότι βρι­σκό­ταν στην Αθήνα και ότι μπο­ρού­σαμε να συνα­ντη­θούμε σε κάποιο μέρος κατά τη δια­δρομή μου από το Γύθειο προς την Αθήνα, αφού είχε δικό του αυτο­κί­νητο και μπο­ρούσε να μετα­κι­νεί­ται, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι αυτό θα ήταν και ασφα­λέ­στερο γι’ αυτόν.

Δέχτηκα και συνεν­νοη­θή­καμε ότι θα μου τηλε­φω­νούσε περίπου στις 5 το από­γευμα και θα συνα­ντιό­μα­σταν σε κάποιο μέρος που αυτός θα επέλεγε, μεταξύ Κορίν­θου και Αθηνών.

Πράγ­ματι, μόλις πέρασα την Κόρινθο, δέχτηκα νέο τηλε­φώ­νημα και το ίδιο πρόσωπο μού είπε να βγω από την Εθνική Οδό στην έξοδο των Μεγάρων και να περι­μένω να με ειδο­ποι­ή­σει πού θα συνα­ντη­θούμε.

Μετά από λίγη ώρα έφτασα στην έξοδο των Μεγάρων και ακι­νη­το­ποί­ησα το αυτο­κί­νητό μου περι­μέ­νο­ντας τηλε­φώ­νημά του.

Πράγ­ματι, μετά από λίγο μου τηλε­φώ­νησε και μου είπε να κατευ­θυνθώ προς την Πάχη Μεγάρων και θα με περί­μενε στην πρώτη δια­σταύ­ρωση μέσα σε ένα πράσινο αυτο­κί­νητο.

Αφού πέρασα το στρα­τιω­τικό αερο­δρό­μιο στην Πάχη Μεγάρων στο αρι­στερό μου χέρι (εάν υπάρ­χουν κάμερες ασφα­λείας, είναι βέβαιο ότι θα έχει κατα­γρα­φεί η κίνηση του αυτο­κι­νή­του μου) είδα μπροστά μου ένα πράσινο αυτο­κί­νητο, του οποίου ο οδηγός μου έκανε νόημα να τον ακο­λου­θήσω.

Μέσα στο αυτο­κί­νητο δεν είδα άλλο πρόσωπο, παρά το ότι προ­σπά­θησα να δω με μεγάλη προσοχή, πιθα­νο­λο­γώ­ντας ότι μαζί του θα ήταν και το μικρό παιδί.

Το αυτο­κί­νητο του φερό­με­νου ως δράστη κινή­θηκε δεξιά, δίπλα στη θάλασσα και μετά από 500 μέτρα περίπου στα­μά­τησε και πίσω του στα­μά­τησα κι εγώ.

Αμέσως μετά ο οδηγός του αυτο­κι­νή­του κατέ­βηκε από το αυτο­κί­νητο και κατευ­θύν­θηκε προς το αυτο­κί­νητό μου, άνοιξε την πόρτα και κάθισε στη θέση του συνο­δη­γού.

Είχε τη σωμα­τική διά­πλαση του κατα­ζη­τού­με­νου δράστη και στο κεφάλι του φορούσε ένα μάλλινο σκούφο που κάλυπτε το μέτωπο και τ’ αυτιά του. Ήταν ξυρι­σμέ­νος και τα χαρα­κτη­ρι­στικά του έμοια­ζαν με τα χαρα­κτη­ρι­στικά του δράστη.

Μου είπε ότι είναι ο Κλοντ. Πριν προ­λά­βει να μου πει κάτι άλλο, τον ρώτησα πού είναι το παιδί και αν είναι καλά. Μου είπε ότι το παιδί δεν είναι μαζί του, αλλά είναι πολύ καλά.

Τον ρώτησα τι θέλει από εμένα και μου είπε να συζη­τή­σουμε αν δέχομαι να αναλάβω την υπε­ρά­σπισή του, να συζη­τή­σουμε το θέμα της αμοιβής μου και με ποιο τρόπο θα του εξα­σφα­λίσω ότι θα έχει μια δίκαιη δίκη και δεν θα κατα­δι­κα­στεί σε ισόβια λόγω των όσων, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, ψεμάτων γι’ αυτόν είχαν δημο­σιο­ποι­η­θεί.

Του απά­ντησα ότι κανείς δεν μπορεί να του εξα­σφα­λί­σει την οποια­δή­ποτε ποινή, αλλά πριν συζη­τή­σουμε το ο,τιδή­ποτε, θα πρέπει άμεσα να παρα­δώ­σουμε το παιδί και αμέσως μετά να συζη­τή­σουμε το θέμα της αμοιβής μου, το οποίο, του είπα, είναι δευ­τε­ρεύον, αφού για μένα το πρώτο, το οποίο ήταν προ­α­παι­τού­μενο, ήταν η ασφαλής παρά­δοση του παιδιού πρώτα στις αρχές και ακο­λού­θως στους συγ­γε­νείς του θύματος.

Συμ­φώ­νησε και μου είπε ότι θα με καλέσει σε δύο ώρες, για να μου πει πού θα συνα­ντη­θούμε μαζί με το παιδί, ώστε να κινήσω τη δια­δι­κα­σία της παρα­δό­σεώς του και της ασφα­λούς παρα­δό­σεως του παιδιού.

Έφυγε προς την Αθήνα κάτω από υπόγεια διάβαση που δια­περνά την Εθνική Οδό. Έκτοτε δεν μου τηλε­φώ­νησε.

Επειδή πολλοί προ­βαί­νουν σε αυθαί­ρετα συμπε­ρά­σματα, γιατί δεν δημο­σιο­ποί­ησα προ­σω­πικά αυτή τη συνά­ντηση και γιατί δεν ενη­μέ­ρωσα τις αρχές, έχω να απα­ντήσω τα εξής:

1. Ουδέ­ποτε σε όλες τις δεκα­ε­τίες της επαγ­γελ­μα­τι­κής μου καριέ­ρας συνερ­γά­στηκα είτε με τις αστυ­νο­μι­κές αρχές είτε με οποια­δή­ποτε άλλη διω­κτική αρχή, αφού τόσο το απόρ­ρητο του λει­τουρ­γή­μα­τός μου όσο και το προ­σω­πικό μου σύστημα αξιών ως ανθρώ­που και υπε­ρα­σπι­στή μού επι­βάλ­λει να εξαντλώ τις γνώσεις μου και το όποιο επαγ­γελ­μα­τικό μου κύρος υπέρ των ανθρώ­πων που με εμπι­στεύ­ο­νται (οι μεγα­λύ­τε­ροι σε ηλικία θα θυμού­νται πολλές υπο­θέ­σεις που ακόμη και με κίνδυνο της ζωής μου έκανα προ­σω­πικά ραντε­βού με κατα­ζη­τού­με­νους, τους οποίους πάντα με τη δική τους συναί­νεση, με ασφά­λεια και με επι­τυ­χία παρέ­διδα στις διω­κτι­κές αρχές, με τις οποίες συνεν­νο­ού­μην προη­γου­μέ­νως, ώστε να κριθούν δίκαια μόνο από τη Δικαιο­σύνη).

2. Από τη στιγμή, κατά την οποία ο άνθρω­πος αυτός δεν επα­νεμ­φα­νί­στηκε και δεν υπήρχε η απόλυτη βεβαιό­τητα από εμένα ότι πράγ­ματι ήταν ο δράστης του εγκλή­μα­τος και ο άνθρω­πος που έχει το παιδί μαζί του, αφού τον συνά­ντησα ελά­χι­στα λεπτά, έστω και αν αυτός ήταν κατά την κρίση μου, η μεν δημο­σιο­ποί­ηση της συνα­ντή­σεως θα μπο­ρούσε να εκλη­φθεί σαν μια προ­σπά­θεια δια­φή­μι­σής μου με εκμε­τάλ­λευση της εμπι­στο­σύ­νης του ανθρώ­που που με εμπι­στεύ­θηκε, και τελικώς θα απέ­βαινε σε γελοιο­ποί­ησή μου, αν αυτός δεν ήταν τελικά ο δράστης, η δε για μένα απα­ρά­δε­κτη και ηθικά και νομικά ενη­μέ­ρωση των διω­κτι­κών αρχών θα μπο­ρούσε να είναι και ένας έμμεσος τρόπος παρα­πλα­νή­σεως των διω­κτι­κών αρχών με μια έξυπνη χρη­σι­μο­ποί­ηση από το δράστη της προ­σω­πι­κό­τη­τός μου, ο οποίος είτε ερχό­με­νος ο ίδιος είτε στέλ­νο­ντας κάποιον που του έμοιαζε, να παρα­πλα­νή­σει τις διω­κτι­κές αρχές για τον τόπο, όπου ευρί­σκετο, οι οποίες θα επι­κε­ντρώ­νο­νταν σε έρευνες στην περιοχή των Αθηνών, ενώ αυτός θα κινείτο με το παιδί σε άλλες περιο­χές της Ελλάδος, πιθα­νό­τατα στη Βόρεια Ελλάδα, με τελικό απο­τέ­λε­σμα τη μη σύλληψή του και τη διαφυγή του εκτός της Χώρας.

Εκείνο το οποίο πρέπει να γίνει απο­λύ­τως κατα­νοητό και σαφές, είναι ότι η δημο­σιο­ποί­ηση του λεπτού αυτού θέματος έγινε από πολύ γνωστό άντρα παρου­σια­στή του κανα­λιού Ε, ο οποίος αρχικά μέσω γυναί­κας συνερ­γά­του του και αμέσως μετά προ­σω­πικά ο ίδιος επι­κοι­νώ­νησε μαζί μου και μου είπε ότι γνω­ρί­ζει χωρίς καμία επι­φύ­λαξη και χωρίς να μου πει από πού, ότι τη συγκε­κρι­μένη ημέρα είχα ραντε­βού με το δράστη σε περιοχή των Μεγάρων και ότι θα το δημο­σιο­ποι­ή­σει, ζητώ­ντας μου συγ­χρό­νως να κάνω δήλωση.

Εγώ αρνή­θηκα να κάνω οποια­δή­ποτε δήλωση, αλλά μετά από λίγα λεπτά της ώρας από αυτή την επι­κοι­νω­νία μας το θέμα δημο­σιο­ποι­ή­θηκε αστρα­πιαία σε όλα τα μέσα μαζικής ενη­μέ­ρω­σης, προς τα οποία ουδέ­ποτε μέχρι σήμερα έχω δεχτεί να κάνω οποια­δή­ποτε δήλωση.

Όλα αυτά τα έχω γνω­στο­ποι­ή­σει τόσο στον Ανα­κριτή Χαλ­κι­δι­κής που χει­ρί­ζε­ται την υπόθεση, όσο και στον Ταξί­αρχο κο Μανωλά που είναι επι­κε­φα­λής των ερευνών, αλλά και στη συνή­γορο της οικο­γέ­νειας του θύματος και προ­σω­πικά στον πατέρα του θύματος και παππού του παιδιού κύριο Μαυ­ρο­μάτη.

Αυτή είναι η μονα­δική αλήθεια για την τραγική αυτή ιστορία και μακάρι ο δράστης του εγκλή­μα­τος να επι­κοι­νω­νούσε μαζί μου, ώστε να έχω βοη­θή­σει με όποια δύναμη έχω, για την ασφαλή παρά­δοση του παιδιού στην οικο­γέ­νειά του και την ασφαλή παρά­δοση του δράστη στις διω­κτι­κές αρχές, ώστε να κριθεί μέσα από μια δίκαιη δίκη από τη Δικαιο­σύνη.

Έχω την απόλυτη πεποί­θηση ότι έκανα για άλλη μια φορά το καθήκον μου και όσα ο Κώδικας Δεο­ντο­λο­γίας Δικη­γό­ρων επι­βάλ­λει.

Αθήνα, 19/01/2016

Με εκτί­μηση

ΑΛΕΞΙΟΣ Χ. ΚΟΥΓΙΑΣ

crimesonair.blogspot.gr