Forbes: Η καλύτερη λύση ήταν πάντα η ελληνική χρεοκοπία και το Grexit

Με ένα άρθρο στο περιο­δικό Forbes που υπο­γρά­φει ο Tim Worstall συνε­χί­ζε­ται η ομο­βρο­ντία δημο­σιευ­μά­των διεθνών μέσων που επα­να­φέ­ρουν τα σενάρια Grexit ενόψει της δια­πραγ­μά­τευ­σης για το ασφα­λι­στικό.

Δεν θέλει καν ερώτημα το αν η κρίση στην Ελλάδα έχει τελειώ­σει , επι­ση­μαί­νει ο αρθρο­γρά­φος, σημειώ­νο­ντας πως θα ‘ταν πολύ καλύ­τερα αν η Ελλάδα είχε χρε­ο­κο­πή­σει και είχε φύγει από το ευρώ

Όπως ανα­φέ­ρει, η ιδέα ότι η ανα­τροπή που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ το περα­σμένο καλο­καίρι θα ήταν και το τέλος της κρίσης απο­τε­λεί κάτι μεταξύ φρούδας ελπίδας και παρα­πλά­νη­σης. Γιατί αυτό που τελικά είπε η τρόικα στην ελλη­νική κυβέρ­νηση ήταν πως «αν είστε καλά παιδιά και κάνετε ό,τι σας λέμε τότε και μόνο τότε θα πάρετε τα χρήματα που χρειά­ζε­στε». Και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με μεγάλο μέρος του ελλη­νι­κού λαού δεν χαί­ρο­νται τώρα με μερικά από αυτά που τους ζητούν να κάνουν: τώρα το θέμα είναι οι συντά­ξεις.

Και συνε­χί­ζει ο αρθρο­γρά­φος: Η ελλη­νική κυβέρ­νηση είχε υπο­σχε­θεί να μην κάνει περι­κο­πές, γεγονός που τη φέρνει σε ευθεία σύγκρουση με τους δανει­στές, λίγους μήνες μετά την υπαγωγή της χώρας στο 3ο μνη­μό­νιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι δεν θα κόψει κύριες κι επι­κου­ρι­κές συντά­ξεις ,μέσω του σχεδίου που υπέβαλε προς αξιο­λό­γηση στους δανει­στές τη Δευτέρα.

Δεν υπάρχει κάτι και­νούρ­γιο σε όλα αυτά. Το ελλη­νικό ασφα­λι­στικό σύστημα απο­τε­λούσε ανέ­κα­θεν αγκάθι στις συνο­μι­λίες κι ένα εκ των πλέον σοβαρών. Αλλωστε λόγω αυτού και των υπο­σχέ­σεων του ΣΥΡΙΖΑ για τις συντά­ξεις έχασε την εξουσία η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση. Όποια κι αν είναι τα σωστά και τα λάθος σημεία του ελλη­νι­κού ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος (και, όπως σημειώ­νει ο αρθρο­γρά­φος, το συντα­ξιο­δο­τικό παρα­εί­ναι γεν­ναιό­δωρο, κοστί­ζο­ντας ακριβά στον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό), πάντα απο­τε­λούσε εμπόδιο στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Και φτάσαμε στον Ιανουά­ριο του 2016 και ακόμα το συζη­τάμε, σαν να είμαστε ακόμα στο φθι­νό­πωρο του 2014. Ολο αυτό δείχνει ότι η συμ­φω­νία του Ιουλίου του 2015, απλώς δεν ήταν το τέλος στο έπος της ελλη­νι­κής κρίσης χρέους.

Αυτό που συνέβη στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ήταν ότι όλοι δια­κή­ρυ­ξαν ότι από εκείνη τη μάχη του καλο­και­ριού βγήκαν νικητές και μετά έστει­λαν τους δια­πραγ­μα­τευ­τές να ασχο­λη­θούν με τις «οχληρές» λεπτο­μέ­ρειες. Αμε­λη­τέες λεπτο­μέ­ρειες, όπως πχ αν η Ελλάδα θα μειώσει τελικά τις δαπάνες που οι δανει­στές απαι­τούν. Λεπτο­μέ­ρειες που οδή­γη­σαν την κρίση σε αυτό το σημείο εξ αρχής.

Η αλήθεια είναι πως η καλύ­τερη λύση ήταν πάντα η ελλη­νική χρε­ο­κο­πία και το Grexit. Και το ότι αυτό δεν συνέβη είναι και η αιτία γι’ αυτό που γίνεται τώρα. Κι έτσι έχουμε και την αέναη παρά­ταση του οικο­νο­μι­κού βασάνου της Ελλάδας.

Η αλήθεια στην οικο­νο­μική πολι­τική μοιάζει λίγο με την οδο­ντια­τρική: συχνά είναι καλύ­τερο το σοκ του έντονου πόνου τώρα παρά η παρά­ταση του πόνου για αργό­τερα. Ετσι κι αλλιώς και στη δεύτερη περί­πτωση κανείς δεν γλι­τώ­νει από τον πόνο και συνήθως, όταν έρθει, είναι πολύ χει­ρό­τε­ρος.