Κώστας Χαλκιόπουλος: Μαθήματα ζωής από έναν πολυεπίπεδο πρωταθλητή. Της Τζίνας Δαβιλά

Στους ανθρώ­πους εκτιμώ την σεμνό­τητα. Όσο πιο δια­κρι­τική είναι η παρου­σία κάποιου, τόσο περισ­σό­τερο θέλω να μάθω την ιστορία του.

Κάπως έτσι έφτασα στον συνε­ντευ­ξια­ζό­μενό μας. Ωστόσο, για τον Κώστα Χαλ­κιό­πουλο δεν είναι εύκολο να είναι δια­κρι­τική παρου­σία, καθώς είναι πρω­τα­θλη­τής στους αγώνες ταχύ­τη­τας, στην σκο­πο­βολή, είναι επι­χει­ρη­μα­τίας της εται­ρείας καυ­σί­μων Silk Oil, ενώ τελευ­ταία επι­φορ­τί­στηκε και με την θέση του αντι­προ­έ­δρου στην ιστο­ρική ομάδα «Δια­γό­ρας» Ρόδου στο μπάσκετ. Ο ίδιος απέ­χο­ντας από την επι­φά­νεια και έχοντας ως στάση ζωής την υπευ­θυ­νό­τητα, λει­τουρ­γεί απο­λύ­τως απο­τε­λε­σμα­τικά σε ό,τι ανα­λά­βει. Αν έπρεπε να τιτλο­φο­ρήσω την συζή­τησή μας με έναν και μόνο χαρα­κτη­ρι­σμό θα τον απο­κα­λούσα «ο προ­σγειω­μέ­νος πρώτος σε όλα». Γιατί αξία δεν έχει μόνο η επι­τυ­χία, αλλά κυρίως ο τρόπος που την δια­χει­ρί­ζε­σαι. Τον ευχα­ρι­στώ θερμά και δημόσια για την θετική του αντα­πό­κριση και παρου­σία του στο iPorta.gr.

«Από την παιδική μου ηλικία ασχο­λή­θηκα με την κολύμ­βηση, την ποδη­λα­σία, έκανα μια δεκα­ε­τία motocross, αγώνες ταχύ­τη­τας, σκο­πο­βολή. Στους αγώνες ταχύ­τη­τας και στην σκο­πο­βολή έκανα πρω­τα­θλη­τι­σμό με αρκετές πρωτιές σε αγώνες πανελ­λή­νιου επί­πε­δου και τέσ­σε­ρεις τίτλους πρω­τα­θλή­μα­τος. Στους αγώνες αυτο­κι­νή­του η δια­δι­κα­σία είναι πιο καθαρή. Επι­κρα­τεί η αξιο­κρα­τία. Ούτε διαι­τη­τές, ούτε δωρο­δο­κίες. Αν φρο­ντί­σει ο δια­γω­νι­ζό­με­νος να έχει ένα καλό όχημα, κάνει δοκιμές για πάρα πολλές ώρες, τριφτεί με το αυτο­κί­νητό του, θα διεκ­δι­κεί επάξια την διά­κριση. Το να μπει κάποιος στο αυτο­κί­νητο και να βγει πρώτος, γίνεται μόνο στις ταινίες. Η νίκη κρύβει πολλές αθέατες παρα­μέ­τρους που αφορούν στην προ­πό­νηση, στην προ­ε­τοι­μα­σία, ψυχική, σωμα­τική, πρα­κτική.

Για να κερ­δί­σεις μια σημα­ντική διά­κριση χρειά­ζε­σαι τρία στοι­χεία: ηρεμία, συγκέ­ντρωση, προ­σή­λωση στο στόχο. Αυτά δεν ισχύουν μόνο στον πρω­τα­θλη­τι­σμό για τους αγώνες ταχύ­τη­τας. Ο αθλη­τι­σμός και η ίδια η ζωή έτσι κερ­δί­ζε­ται. Αρκεί να χρη­σι­μο­ποιείς έντιμα μέσα. Ό,τι κάνω στη ζωή μου είναι στο πλαίσιο της νομι­μό­τη­τας και του σεβα­σμού στους ανθρώ­πους.

Στους αγώνες ταχύ­τη­τας ήθελα να έχω ένα πολύ καλό αυτο­κί­νητο γιατί έκανα πρω­τα­θλη­τι­σμό και έτσι θα πετύ­χαινα τον στόχο μου. Στην καθη­με­ρι­νό­τητά μου θέλω ένα αυτο­κί­νητο για να μου κάνει τη δουλειά μου. Δεν μ’ ενδια­φέ­ρει η επί­δειξη, ούτε και η λαμπερή ζωή. Δεν είμαι των μπαρ, των μπου­ζου­κιών, της προ­βο­λής.

Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι την μητέρα μου- που πέθανε το καλοκαίρι- και την γιαγιά μου να μιλούν πολύ συχνά για τον Διαγόρα. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ο παππούς μου ο Κώστας Χρυ­σο­χο­ΐ­δης ήταν από τα ιδρυ­τικά μέλη του Διαγόρα. Με την ομάδα του μπάσκετ πρω­το­α­σχο­λή­θηκα επειδή γρά­φτηκε ο πρώτος μου γιος, ο Μιχάλης. Στη συνέ­χεια ο Μιχάλης ακο­λού­θησε τον δικό του δρόμο στον πρω­τα­θλη­τι­σμό και τις σπουδές του και εγώ θέλω να συμ­βάλλω, ώστε να παρα­χθεί μέσω του αθλη­τι­σμού κοι­νω­νικό έργο.

Στόχος μου ως αντι­πρό­ε­δρου του ιστο­ρι­κού Διαγόρα και έφορου του μπάσκετ είναι να συντο­νίζω τη δουλειά που γίνεται στις ακα­δη­μίες και την ανδρική ομάδα. Στόχος της διοί­κη­σης είναι να ασχο­λη­θούν όσο πιο πολλά παιδιά γίνεται με τον αθλη­τι­σμό. Ο αθλη­τι­σμός θα τους βοη­θή­σει να κοι­νω­νι­κο­ποι­η­θούν ομαλά, να μάθουν πώς λει­τουρ­γεί η ομάδα, και να διεκ­δι­κή­σουν την διά­κριση μόνο αν δου­λέ­ψουν πολύ σκληρά ! Απο­κτούν υγιή τρόπο σκέψης, αυτο­ε­κτί­μηση και σέβο­νται εκείνον που προ­σπα­θεί και κάνει πρω­τα­θλη­τι­σμό, γιατί δου­λεύει πολύ για την διά­κριση. Σήμερα ο Δια­γό­ρας έχει Ακα­δη­μίες που φιλο­ξε­νεί 700 αθλητές από 7 έως 19 χρόνων. Όλοι οι προ­πο­νη­τές μας είναι καθη­γη­τές Φυσικής αγωγής. Επίσης, στα άμεσα σχέδιά μας είναι να εντα­χθεί ακόμα μια Ακα­δη­μία που θα αφορά σε ολυ­μπιακό άθλημα.

Η Silk oil είναι η εξέλιξη της εται­ρείας βάσει του μερι­δίου που μας ανα­λο­γούσε από την εται­ρεία του παππού μου, την chris oil. Κάθε χρόνο φρο­ντί­ζουμε να συνει­σφέ­ρουμε κοι­νω­νικά. Από 1η Δεκεμ­βρίου μέχρι και 31 Μαρτίου η εται­ρεία μας θα δίνει ποσοστό των κερδών της στο Κοι­νω­νικό Παντο­πω­λείο της Ρόδου.

Πολι­τικά με ενοχλεί η έλλειψη προ­γράμ­μα­τος με πραγ­μα­το­ποι­ή­σι­μους στόχους. Όχι θεω­ρη­τι­κούς. Πρό­γραμμα που να εφαρ­μό­ζε­ται. Ό,τι ζούμε σήμερα πηγάζει από το ότι ποτέ δεν υπήρξε προ­γραμ­μα­τι­σμός και αξιο­κρα­τία, δεν υπήρξε η τόλμη και το θράσος να βάλει η εκά­στοτε πολι­τική ηγεσία υψη­λό­τε­ρους στόχους. Να το εξηγήσω με εικόνα: το πλοίο βου­λιά­ζει και αντί να βρούμε τρόπο να μην βου­λιά­ξει, ως πολίτες επι­λέ­γουμε να κατη­γο­ρούμε ο ένας τον άλλο ,την ηττο­πά­θεια ,την μοι­ρο­λα­τρία και να περι­μέ­νουμε να πνι­γούμε.

Σας αναφέρω επί παρα­δείγ­ματι μια εμπει­ρία που είχα, λόγω του γιου μου που σπου­δά­ζει Μηχα­νο­λό­γος στο Μετσό­βιο. Το Πολυ­τε­χνείο τους παρου­σί­ασε την Formula Student, μια κατα­σκευή Formula από το Α ως το Ω για την συμ­με­τοχή Ελλήνων φοι­τη­τών σε Διεθνή Δια­γω­νι­σμό τον οποίο παρα­κο­λου­θούν από κοντά όλες οι αυτο­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νίες και οι ομάδες Formula 1. Η εται­ρεία που κυρίως χορηγεί είναι η γερ­μα­νική Bosch, με μακρο­πρό­θε­σμο στόχο να απα­σχο­λή­σει επαγ­γελ­μα­τικά, άρα να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει, τους έλληνες επι­στή­μο­νες για δικό της όφελος. Η Silk oil φυσικά είναι και αυτή χορηγός, αλλά δυστυ­χώς η συμ­με­τοχή άλλων Ελλήνων χορηγών είναι μικρή. Λογικά, αυτή την στήριξη όφειλε να την εξα­σφα­λί­σει πρώτα απ’ όλους μια Πολι­τεία ή μια Κυβέρ­νηση που σέβεται το δυνα­μικό της και θέλει να δημιουρ­γή­σει.

Αν η Πολι­τεία στη­ρί­ξει τους νέους επι­στή­μο­νες και επι­χει­ρη­μα­τίες, η χώρα δεν θα ερη­μώ­σει. Αντί­θετα αυτό που κάνει τώρα είναι να διώχνει όλους τους καλούς Έλληνες επι­στή­μο­νες στο εξω­τε­ρικό.

Πιστεύω πολύ στη νέα γενιά. Μην ξεχνάς ότι πριν από 100 χρόνια απε­λευ­θε­ρω­θή­καμε από τους Τούρ­κους. Η νοο­τρο­πία του Έλληνα ποτί­στηκε από τον ραγια­δι­σμό, το μπαξίσι , το βόλεμα. Θυμάμαι τους εαυτούς μας πιτσι­ρι­κά­δες να σπρω­χνό­μα­στε για να μπούμε όλοι μέσα στο λεω­φο­ρείο. Σήμερα η νέα γενιά περι­μέ­νει στην ουρά. Αυτό είναι δείκτης προόδου. Σε δυο γενιές από τώρα πιστεύω πως οι Έλληνες θα ενερ­γούν πιο απο­τε­λε­σμα­τικά σε σχέση με σήμερα. Θα απο­βάλ­λει σιγά-σιγά τα άσχημα της προη­γού­με­νης γενιάς.

Στους γιούς μου πάντα τόνιζα την αξία της Δικαιο­σύ­νης, να στη­ρί­ζο­νται στα πόδια τους, να αγαπούν την αξιο­κρα­τία και να μένουν μακριά από τις δικαιο­λο­γίες στους εαυτούς τους. Να βάζουν στόχους και να ανα­λαμ­βά­νουν την προ­σω­πική τους ευθύνη για το όποιο απο­τέ­λε­σμα.

Αγαπώ πολύ την ακρί­βεια. Για αυτό και μου αρέσει η σκο­πο­βολή. Με ενθου­σιά­ζει το γεγονός να έχω την ικα­νό­τητα να πετύχω τον ακριβή στόχο μου από πολύ μακριά. Αγαπώ τα όπλα ακριβώς γιατί ο χει­ρι­σμός τους χρειά­ζε­ται ακρί­βεια, όχι για την βία τους ή την εξο­πλι­στική τους υπό­σταση. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, την ακρί­βεια και την λεπτο­μέ­ρεια στην κατα­σκευή τους, θαυμάζω και τα ρολόγια. Για τον μηχα­νι­σμό τους. Εν τούτοις ως κόσμημα δεν με ενδια­φέ­ρει.

Μου αρέσουν πολύ και τα αερο­πλάνα, θα ήθελα να έχω ασχο­λη­θεί με τον χει­ρι­σμό τους. Έχω θαυ­μά­σει την τεχνική των αερο­πλά­νων του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου, γιατί λόγω της χρήσης τους, ήταν εντυ­πω­σια­κές οι επι­δό­σεις τους. Επίσης, μου αρέσουν οι αντίκες: μοτο­συ­κλέ­τες, ποδή­λατα, αντι­κεί­μενα που λόγω της κατοχής εδώ στη Ρόδο αρκετά αντι­κεί­μενα εκείνης της εποχής έχουν πέσει στα χέρια μου.

Αξίες μου αδια­πραγ­μά­τευ­τες είναι η Καλο­σύνη, η Δικαιο­σύνη, η Αλήθεια, η Τιμιό­τητα, η Φιλία. Έχω λίγους φίλους που πάνω τους εκτιμώ την αυθε­ντι­κό­τητά τους, το ότι είναι συγκρο­τη­μέ­νοι, προ­σγειω­μέ­νοι, τίμιοι, και ότι είναι κοντά μου και στα δύσκολα, δεν είναι φιλο­χρή­μα­τοι. Σαφώς και δεν είναι αξία μου το χρήμα.

Η επι­τυ­χία για μένα κρί­νε­ται πάντα από το απο­τέ­λε­σμα αλλά πάντα τηρώ­ντας τους κανόνες νομι­μό­τη­τας. Μου είναι αδιά­φορη η επι­τυ­χία όταν κάποιος έχει πατήσει επί πτω­μά­των και έχει κάνει απα­τε­ω­νιές. Εκτιμώ την καθα­ρό­τητα.

Θαυμάζω τους ανθρώ­πους που είναι καλοί σε κάτι και που παρα­μέ­νουν όμως σεμνοί και άνθρω­ποι. Απε­χθά­νο­μαι την αδικία και την υπε­ρο­ψία.

Μετα­νιώνω για τις φορές που δεν υπήρξα πιο αυστη­ρός με τον εαυτό μου , σε κάποιες απο­φά­σεις που πήρα και για ευκαι­ρίες που έδωσα σε ανθρώ­πους που μου έδειξαν στον χαρα­κτήρα τους αρνη­τικά στοι­χεία.

Στη ζωή αξίζει να βάζεις στόχους, αλλιώς ποια είναι η αξία της; Η χωρίς στόχους καθη­με­ρι­νό­τητα δεν με αντι­προ­σω­πεύει».