Μάχη επιγόνων, γενεών και οικογενειών στη ΝΔ

Από το 1974 και την ίδρυσή της, η ιστορία της Νέας Δημο­κρα­τίας γρά­φτηκε, πάντοτε, κάτω από την επιρροή δύο, κυρίως, παρα­γό­ντων: αφενός μεν του καρα­μαν­λι­σμού και από ένα σημείο και μετά του μητσο­τα­κι­κού στρα­το­πέ­δου που συγκρο­τή­θηκε, και αφε­τέ­ρου, μιας «ιεραρ­χίας» που δια­τη­ρούσε βαρύ­νο­ντα λόγο στις εξε­λί­ξεις.

Ακόμη και το 2009, όταν άνοιξε το κουτί της άμεσης συμ­με­το­χής των πολιτών στη δια­δι­κα­σία εκλογής (σ.σ. για Κουτί της Παν­δώ­ρας κάνουν πλέον λόγο αρκετοί από τους τότε υπο­στη­ρι­κτές της «ανοι­κτής δια­δι­κα­σίας»), αυτό κατέστη δυνατόν μόνον αφού προς την αυτή κατεύ­θυνση δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­καν ενεργά στελέχη, η παλαιά φρουρά του καρα­μαν­λι­σμού. Οι κ. Π. Μολυ­βιά­της, Ι. Βαρ­βι­τσιώ­της και Αχ. Καρα­μαν­λής ήταν αυτοί που έπεισαν τον, μόλις παραι­τη­θέ­ντα, κ. Κώστα Καρα­μανλή να απο­δε­χθεί αλλαγή του κατα­στα­τι­κού, εφόσον σε αυτό συμ­φω­νού­σαν όλοι οι τότε διεκ­δι­κη­τές. Το, δε, καρα­μαν­λικό στρα­τό­πεδο κινή­θηκε ενεργά υπέρ του κ. Αντ. Σαμαρά προ­κει­μέ­νου «το κόμμα να μην περάσει στην οικο­γέ­νεια Μητσο­τάκη».

Ακριβώς έξι χρόνια αργό­τερα (σ.σ. εφόσον απαι­τη­θεί δεύ­τε­ρος γύρος εκλογών στη Ν.Δ. θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στις 29 Νοεμ­βρίου ημέρα που το 2009 ο κ. Σαμαράς είχε επι­κρα­τή­σει της κ. Ντόρας Μπα­κο­γιάννη), οι συν­θή­κες μοιά­ζουν πολύ δια­φο­ρε­τι­κές. Η ισχύς των οικο­γε­νειών και των «βαρόνων» (σ.σ. εάν υπάρ­χουν ακόμη τέτοιοι) μοιάζει περιο­ρι­σμένη, ενώ τη θέση παλαιών συμ­μα­χιών έλαβε η έντονη καχυ­πο­ψία. Ενδει­κτικό των ανα­τρο­πών που έχουν συντε­λε­στεί στο εσω­τε­ρικό της Ν.Δ. είναι και το γεγονός ότι, πλην του κ. Κυρ. Μητσο­τάκη, ουδείς εξ αυτών που φέρο­νταν, πριν από μερι­κούς μήνες, βέβαιοι διεκ­δι­κη­τές δεν είναι υπο­ψή­φιος!

Η κoύρσα

Αντι­θέ­τως, η κούρσα θα κριθεί, πλην του κ. Μητσο­τάκη, μεταξύ του κ. Ευάγ­γε­λου Μεϊ­μα­ράκη, που μέχρι το βράδυ της 5ης Ιουλίου εμφα­νι­ζό­ταν απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νος και με τάσεις ανα­χω­ρη­τι­σμού, του 42χρονου Αδωνι Γεωρ­γιάδη που μέχρι τον Ιούνιο του 2012 ήταν βου­λευ­τής του -κατά τον Κώστα Καρα­μανλή «δεν συνερ­γα­ζό­μα­στε με τα άκρα»- ΛΑΟΣ και του 37χρονου περι­φε­ρειάρχη κ. Από­στο­λου Τζι­τζι­κώ­στα, που όμως δεν μπορεί να εκλεγεί βου­λευ­τής και θα πρέπει, συνεπώς, να ονο­μά­σει αυτόν ή αυτούς που θα ανα­λά­βουν τον ρόλο της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης στη Βουλή. Πρό­κει­ται για μία πρω­τό­γνωρη κατά­σταση για ένα συντη­ρη­τικό, σε λογική και δομές, κόμμα όπως η Ν.Δ., άκρως απο­κα­λυ­πτική του πολέμου γενεών, οικο­γε­νειών και επι­γό­νων στο εσω­τε­ρικό της.

Ο καρα­μαν­λι­σμός, σε αυτή τη συγκυ­ρία, μοιάζει να δίνει μία κρίσιμη μάχη επι­βε­βαί­ω­σης ότι απο­τε­λεί την κυρί­αρχη τάση στο κόμμα. Ο κ. Καρα­μαν­λής, σημείο ανα­φο­ράς για την πολυ­πληθή αυτή ομάδα στε­λε­χών, έλαβε εγκαί­ρως θέση υπέρ του κ. Μεϊ­μα­ράκη, έστω κι αν το τελευ­ταίο διά­στημα οι συνα­ντή­σεις που πραγ­μα­το­ποιεί στο γραφείο της Παναγή Κυρια­κού είναι επι­λε­κτι­κές. Αν και καρα­μαν­λι­κών ανα­φο­ρών, ο κ. Τζι­τζι­κώ­στας προ­χώ­ρησε σε μιας μορφής πολι­τική πατρο­κτο­νία, επι­λέ­γο­ντας να αγνο­ή­σει τη θέση Καρα­μανλή ότι λόγω του προ­βλή­μα­τος εκλο­γι­μό­τη­τας που έχει, «το κόμμα δεν πρό­κει­ται να λει­τουρ­γή­σει». Για τον κ. Καρα­μανλή ήταν η δεύτερη φορά, μετά το δημο­ψή­φι­σμα του Ιουλίου, που έλαβε (σχεδόν) δημόσια θέση, Και οι αντι­δρά­σεις που υπήρξαν, του προ­κά­λε­σαν έκπληξη. Ως απο­τέ­λε­σμα συνο­μι­λη­τές του σχο­λί­α­ζαν πως «δεν είναι δυνατόν ο Καρα­μαν­λής να επι­κρί­νε­ται και όταν δεν μιλάει και όταν μιλάει».

Ο περι­φε­ρειάρ­χης, ωστόσο, προ­χώ­ρησε, επι­χει­ρώ­ντας να ανέβει στο κύμα του αιτή­μα­τος για ανα­νέ­ωση και αμφι­σβη­τώ­ντας τη γαλάζια ηλι­κιακή πυρα­μίδα και ιεραρ­χία. Το επι­χεί­ρημα περί νεό­τη­τας μοιάζει ισχυρό, ωστόσο την ίδια στιγμή είναι σαφές ότι πίσω από την υπο­ψη­φιό­τητα του κ. Τζι­τζι­κώ­στα, στοι­χί­ζο­νται και δυνά­μεις με, επίσης, πολύ μακρά ιστορία στην κεντρο­δε­ξιά. Παρά την επίσημη σιωπή, είναι σαφές για τους περισ­σό­τε­ρους στο εσω­τε­ρικό της Ν.Δ. ότι το στρα­τό­πεδο του κ. Αντώνη Σαμαρά στη­ρί­ζει τον περι­φε­ρειάρχη ενώ, δευ­τε­ρευό­ντως, δίνει «ανάσες» στην υπο­ψη­φιό­τητα Γεωρ­γιάδη, ως βρα­χί­ο­νας παρέμ­βα­σης στις μελ­λο­ντι­κές κομ­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις. Οι βου­λευ­τές που έχουν ήδη εμφα­νι­στεί υπέρ του κ. Τζι­τζι­κώ­στα και άλλοι που έπονται (σ.σ. αν και αρχικώς κινή­θη­καν υπέρ μιας υπο­ψη­φιό­τη­τας Κικίλια που πάντως δεν ευδο­κί­μησε) θεω­ρού­νται «παιδιά» του Μεσ­σή­νιου πολι­τι­κού. Στον πυρήνα της επι­λο­γής μοιάζει να βρί­σκε­ται η αμφι­σβή­τηση του «ιδιο­κτη­σια­κού» καθε­στώ­τος του κόμ­μα­τος ή, όπως με επι­τυ­χία είχε περι­γρά­ψει στενός συνερ­γά­της του τέως προ­έ­δρου, η επι­βε­βαί­ωση ότι «τα κόμματα δεν έχουν Ε9». Ακόμη όμως κι αν στόχος του κ. Σαμαρά δεν είναι η ενί­σχυση του ρόλου του, διά της έμπρα­κτης απο­δυ­νά­μω­σης των άλλων, είναι σαφές ότι μεταξύ των υπο­ψη­φίων αυτόν που, επ’ ουδενί, δεν θα στήριζε είναι ο κ. Μεϊ­μα­ρά­κης.

Και εδώ προ­κύ­πτει η ευθεία σύγκρουση των δύο πλευρών. Ο κ. Μεϊ­μα­ρά­κης απο­τε­λεί την προφανή επιλογή των καρα­μαν­λι­κών, καθώς θεω­ρεί­ται ως ο ιδα­νι­κός για να δια­σφα­λί­σει την ενότητα και την πορεία του κόμ­μα­τος, μέχρι νεω­τέ­ρας. Και, πάντως, συνιστά μία επιλογή που δεν οδηγεί στη σύνταξη του­λά­χι­στον δύο γενιές πολι­τι­κών.

Το γαλάζιο παίγνιο για την ηγεσία της Ν.Δ. δεν αφορά, συνεπώς, μόνον το πρόσωπο που θα ηγηθεί ή στο ποιο στρα­τό­πεδο θα έχει κυρί­αρχο ρόλο αλλά και στην ίδια τη σύνθεση του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού της Ν.Δ.

Με αυτά τα δεδο­μένα, πίσω από τους υπο­ψη­φί­ους στρα­τεύ­ο­νται, όπως σε όλες τις μάχες ηγεσίας, αρκετοί στρα­τη­γοί και πολλοί περισ­σό­τε­ροι πεζι­κά­ριοι. Η συγκε­κρι­μένη, ωστόσο, μάχη -με όπλο την «ανοικτή» δια­δι­κα­σία εκλογής- αφορά πολλά περισ­σό­τερα. Με κύριο την ίδια την ενότητα της Ν.Δ.

Πολι­τική εκστρα­τεία με ιδιαι­τε­ρό­τη­τες

Πρό­βλημα προ­σα­να­το­λι­σμού μοιάζει να χαρα­κτη­ρί­ζει και το έτερο ισχυρό στρα­τό­πεδο της Ν.Δ., την οικο­γέ­νεια Μητσο­τάκη. Ο κ. Κυριά­κος Μητσο­τά­κης υπήρξε ο πρώτος που δήλωσε «παρών» στην κούρσα, πραγ­μα­το­ποιεί μέχρι σήμερα την πιο «πολι­τική» προ­ε­κλο­γική εκστρα­τεία, πλην όμως δεν είναι λίγοι όσοι αμφι­βάλ­λουν για τη δυνα­μική που θα ανα­πτύ­ξει. Παρά τον μηχα­νι­σμό που υπάρχει και τους θυλά­κους που συγκρό­τησε ανά την Ελλάδα, ο κ. Μητσο­τά­κης καλεί­ται να δια­χει­ρι­στεί και την εμφανή απο­στα­σιο­ποί­ηση της κ. Ντόρας Μπα­κο­γιάννη από την υπο­ψη­φιό­τητά του. Και αυτό, σε πείσμα, της σαφούς βού­λη­σης του πολι­τι­κού και φυσικού πατέρα της οικο­γέ­νειας, Κων­στα­ντί­νου.

Πρό­κει­ται και εδώ για μία μάχη γενεών και, μάλιστα, πολ­λα­πλή. Ενδε­χό­μενη εκλογή του κ. Μητσο­τάκη θα ανα­γκά­σει, για προ­φα­νείς λόγους, σε ρόλο ήσσονος σημα­σίας την κ. Μπα­κο­γιάννη, κάτι που δεν ισχύει, ενδει­κτικά, σε περί­πτωση εκλογής του κ. Μεϊ­μα­ράκη. Κυρίως, όμως, μοιάζει να δημιουρ­γεί προ­σκόμ­ματα, αν όχι να κλείνει ορι­στικά τον δρόμο, για μία ενδε­χό­μενη κίνηση του κ. Κώστα Μπα­κο­γιάννη, σήμερα περι­φε­ρειάρχη Στερεάς Ελλάδας. Διότι, αν το 2009 σημα­ντικό μέρος των ψήφων προς τον κ. Σαμαρά είχε ως στόχο τη μη εκλογή της κ. Μπα­κο­γιάννη, το ίδιο μπορεί, με βεβαιό­τητα, να ισχύσει και στο μέλλον, ειδικά δε εάν έχει θητεύ­σει και ένα ακόμη μέλος της ίδιας οικο­γέ­νειας στην ηγεσία της Ν.Δ.

Καθη­με­ρινή