Χαμένα πάνε τα λόγια των δακρύων, έχει μεγάλη πείρα ο χαμός

«Η ανθρω­πιά που ξεβρά­στηκε» (#KiyiyaVuranInsanlik) είναι το hashtag που δημιούρ­γη­σαν οι χρήστες του Twitter σε μια προ­σπά­θεια αφύ­πνι­σης της κοι­μι­σμέ­νης Ευρώπης.

Η εικόνες κάνουν το γύρο του κόσμου.

Κολλά το βλέμμα σου σ’ αυτό το άψυχο κορμάκι.

Πόσο περι­ποι­η­μένο φαί­νε­ται. Με πόση λαχτάρα εκείνη την ημέρα γι’ αυτό το ταξίδι του φόρεσε το κατακ­κό­κινο μπλου­ζάκι, με πόση αγάπη το κοίταζε η μανούλα του όταν του έδενε τα κορ­δό­νια στα παπού­τσια του.

Το στομάχι σφίγ­γε­ται, τα μάτια σου γεμί­ζουν δάκρυα.

Θα μπο­ρούσε να είναι το δικό σου παιδί, το δικό σου εγγο­νάκι.

Αυτό, που του χαρί­ζεις ένα χάδι, ένα παι­χνίδι και τα ματάκια του χαμο­γε­λούν από χαρά.

Κι εσύ νιώθεις ο πιο ευτυ­χι­σμέ­νος άνθρω­πος του κόσμου.

Ένα παιδάκι σαν όλα τ’ άλλα που το μόνο που ήθελε ήταν να παίξει, να ζήσει.

Να εξα­κο­λου­θή­σει να γελά, όπως γελούσε μαζί με τον αδερφό του Γκαλίν και τον τερά­στιο αρκούδο τους.

Μα η μοίρα του ήταν «σφρα­γι­σμένη» από τους μεγά­λους. Θάνατος!

Τι άλλο να πεις και να γράψεις πια!

«Αν και αυτή η εικόνα δεν μπορεί να αλλάξει τη στάση της Ευρώπης για τους πρό­σφυ­γες, τότε τι μπορεί;», διε­ρω­τά­ται ο Independent.

Χαρα­κτη­ρι­στική η φράση -που δίνει απά­ντηση, του Ιταλού πρω­θυ­πουρ­γού Ματέο Ρέντσι «Όταν πρέπει να μιλή­σουμε για τη μετα­νά­στευση, στις Βρυ­ξέλ­λες είναι όλοι δια­κο­πές. Όταν γίνεται συζή­τηση για φόρους, ξυπνούν όλοι μαζί.»

Οι αριθμοί αντι­κα­τέ­στη­σαν τους ανθρώ­πους. Η ανθρω­πιά πνί­γε­ται στη Μεσό­γειο.

Κι όσο υπάρ­χουν ακόμα άνθρω­ποι που δεν συγκι­νού­νται και υπο­στη­ρί­ζουν «αν σου αρέσουν οι λαθρο­με­τα­νά­στες να τους πάρεις σπίτι σου», ή όπως έλεγε μια κυρία χθες σε σχόλιο κάτω από την δημο­σί­ευση της είδησης στη «δ»: « Αν είχαν… χαρτιά και δεν έρχο­νταν λαθραία δεν θα τα πάθαι­ναν αυτά. Ας καθό­ντου­σαν στην Τουρκία» ” και απευ­θυ­νό­μενη προς τον πατέρα ” Αν έμενες στην Τουρκία και δεν ήθελες Ευρώπη, τώρα θα ήταν ζωντανά” η ανθρω­πιά θα ξεβρά­ζε­ται στις ακτές του Αιγαίου.

Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τὰ λόγια τῶν δακρύων.

Ὅταν μιλάει ἡ ἀταξία ἡ τάξη σωπαί­νει

-ἔχει μεγάλη πεῖρα ὁ χαμός.