Ζούμε στην εποχή των τεράτων

Θυμάμαι έναν κύριο με μεγάλα γυαλιά, μόνιμα με μια γκρι­μά­τσα απο­δο­κι­μα­σίας, ο οποίος φαι­νό­ταν τρομερά αστείος. Τον έβρι­σκες κάνο­ντας ζάπινγκ σε trash κανάλια. Ο κύριος μιλούσε για τα δεινά που θα έρθουν, για τους άχρη­στους και προ­δό­τες που ψηφί­ζουμε και κυβερ­νούν τον τόπο. Μιλούσε δυνατά και με πάθος, έχανε την ψυχραι­μία του και ωρύετο. Όλα αυτά, παρέα μ’ έναν φραπέ και κατά καιρούς και πίτσα.

Πέρασαν χρόνια και τον συναντώ ξανά στην τηλε­ό­ραση, αλλά αυτή τη φορά στα λεγό­μενα σοβαρά κανάλια σε εκπο­μπές ενη­μέ­ρω­σης να του παίρ­νουν συνέ­ντευξη σοβαροί μεγα­λο­δη­μο­σιο­γρά­φοι. Ειλι­κρινά, δεν ξέρω τι έχουν στο μυαλό τους όλοι αυτοί που τον θυμή­θη­καν και τον προ­βά­λουν πρωί, μεση­μέρι βράδυ.

Θέμα που πουλά υποθέτω. Όπως κάποτε ο Καρα­τζα­φέ­ρης και ο Αδωνις. Κάπως έτσι έγιναν τρανοί ρυθ­μι­στές, μέχρι και υπουρ­γείο «χτύ­πη­σαν».

Θα μου πείτε, ο Λεβέ­ντης μας πείραξε. Είδαμε και άλλους. Βρίθουν τα κόμματα από γρα­φι­κό­τητα και παρακμή.

Σωστά, αλλά αυτό δεν σημαί­νει ότι πρέπει να προ­στε­θεί ακόμη ένας.

Επίσης, ως προς τους ψηφο­φό­ρους οι οποίοι δημο­σκο­πικά (εάν πιστέ­ψουμε τις δημο­σκο­πή­σεις) μετα­φέ­ρουν άλλη μια γρα­φι­κό­τητα στα έδρανα της Βουλής, καλό είναι να πούμε πως αυτού του είδους η συμπε­ρι­φορά (ψηφίζω ότι να’ ναι για να τιμω­ρήσω) είναι χρήσιμη, για παρά­δειγμα, σε μια ερωτική απο­γο­ή­τευση. Ως πολι­τική συμπε­ρι­φορά, είναι απλώς ανοησία.

Η ανά­δειξη ενός ανθρώ­που που εύχεται να πάθουν καρκίνο εκπρό­σω­ποι της πολι­τι­κής ζωής (ο Μητσο­τά­κης και ο Ανδρέας Παπαν­δρέου για όσους δεν θυμού­νται), που ανήκει στην απόλυτα παρακ­μιακή τηλε­ό­ραση που γνω­ρί­σαμε τα τελευ­ταία πολλά ως εναλ­λα­κτική πρόταση, δεν κάνει τίποτα περισ­σό­τερο παρά να μας βυθίζει ακόμη πιο βαθιά.

Μάλλον ζούμε αυτό που περι­γρά­φει ο Γκράμσι «Ο Παλιός Κόσμος πεθαί­νει και ο και­νούρ­γιος πασχί­ζει για να γεν­νη­θεί. Ζούμε στην εποχή των τεράτων!»