Τέλος εποχής για τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ

«Η χρε­ο­κο­πία του ΣΥΡΙΖΑ κι εμείς απέ­να­ντί της» τιτλο­φο­ρεί­ται η ανα­κοί­νωση που εξέ­δω­σαν μέλη της Νεο­λαίας, που ξεκα­θα­ρί­ζουν ότι «δεν μπο­ρούμε να δούμε τους εαυτούς μας εντός ΣΥΡΙΖΑ, ούτε όμως και να υπε­ρα­σπι­στούμε την επι­δί­ωξη της συνέ­χι­σης μιας αρι­στε­ρής στρα­τη­γι­κής με όχημα τον μεταλ­λασ­σό­μενο ΣΥΡΙΖΑ».

«Ελλεί­ψει μιας δια­δι­κα­σίας που να ορίζει έναν κοινό βημα­τι­σμό των μελών της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διά­στημα και με την παρα­πάνω αντί­θεση (ανάμεσα στο τι είναι η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και τι ο ΣΥΡΙΖΑ, πλέον) να είναι υπαρ­ξια­κού χαρα­κτήρα, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ φτάνει σ’ ένα αδιαμ­φι­σβή­τητο τέλος εποχής», προ­στί­θε­ται στην ανα­κοί­νωση.

Ανα­λυ­τικά η ανα­κοί­νωση

Η χρε­ο­κο­πία του ΣΥΡΙΖΑ κι εμείς απέ­να­ντί της

Η νέα «περί­ο­δος» στην οποία έχει εισέλ­θει ο ΣΥΡΙΖΑ, συνιστά για εμάς, όχι μια τακτική ή μερική υπο­χώ­ρησή του σε σχέση με τις επι­διώ­ξεις και εξαγ­γε­λίες του, αλλά μια στρα­τη­γική ήττα ή, ακόμα καλύ­τερα, μια χρε­ο­κο­πία. Η ψήφιση του 3ου Μνη­μο­νίου, η ενερ­γη­τική υπο­στή­ριξή του και η μετα­τροπή του σε στρα­τη­γικό ορί­ζο­ντα, ο άνευ όρων κυβερ­νη­τι­σμός και η πλήρης περι­θω­ριο­ποί­ηση και απα­ξί­ωση του κόμ­μα­τος, συνι­στούν τους βασι­κούς λόγους γι’ αυτή τη χρε­ο­κο­πία, καθώς και για το γεγονός πως πλέον δεν μπο­ρούμε να δούμε τους εαυτούς μας εντός ΣΥΡΙΖΑ, ούτε όμως και να υπε­ρα­σπι­στούμε την επι­δί­ωξη της συνέ­χι­σης μιας αρι­στε­ρής στρα­τη­γι­κής με όχημα τον μεταλ­λασ­σό­μενο ΣΥΡΙΖΑ. Η προ­κή­ρυξη των εκλογών, με τις ευλο­γίες μάλιστα των δανει­στών, πριν την πραγ­μα­το­ποί­ηση του έκτα­κτου συνε­δρίου που είχε απο­φα­σί­σει η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, κλείνει κάθε συζή­τηση περί απε­γκλω­βι­σμού του ΣΥΡΙΖΑ από το μνη­μο­νιακό μονό­δρομο στον οποίο εισέρ­χε­ται μέρα με τη μέρα. Σε αυτό το πλαίσιο, η ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογών, δηλαδή η επιλογή του καλύ­τε­ρου δια­χει­ρι­στή της μνη­μο­νια­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και η ανα­ζή­τηση μεταρ­ρυθ­μί­σεων σε προ­ο­δευ­τική(;) κατεύ­θυνση στην περι­φέ­ρεια του μνη­μο­νίου, μας αφήνει παγερά αδιά­φο­ρες/ους από αρι­στερή σκοπιά.

Επι­πλέον, ακόμη και πέρα από την συντρι­πτική για όλη την κοι­νω­νία υπο­χώ­ρηση απέ­να­ντι στις επι­τα­γές του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, η κρίση της συλ­λο­γι­κής λει­τουρ­γίας, η απα­ξί­ωση της εσω­τε­ρι­κής δημο­κρα­τίας και των ειλημ­μέ­νων απο­φά­σεων των οργάνων, με ευθύνη της ηγεσίας της κυβέρ­νη­σης, είναι ενδει­κτι­κές της πορείας της μετάλ­λα­ξης που έχει αρχίσει να χαράσ­σε­ται. Συνεπώς, δε θα στη­ρί­ξουμε το ΣΥΡΙΖΑ στις επό­με­νες εκλογές, ούτε θα στε­λε­χώ­σουμε τα ψηφο­δέλ­τιά του. Ταυ­τό­χρονα, δεν μπο­ρούμε να συνε­χί­σουμε την πολι­τική δράση μέσα από τις γραμμές του και οφεί­λουμε να ανα­ζη­τή­σουμε το ανα­γκαίο πολι­τικό σχέδιο για τη συνέ­χιση της πάλης, εκτός του ΣΥΡΙΖΑ και της μνη­μο­νια­κής στρα­τη­γι­κής του.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε πίσω μας μια σημα­ντική παρα­κα­τη­θήκη. Η επιμονή στην ενότητα της ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς που υπήρξε κατα­στα­τική αρχή του ΣΥΡΙΖΑ, η συμ­με­τοχή στα κινή­ματα και η όσμωση με την κοι­νω­νική κίνηση που υπήρξαν βασικές συν­θή­κες για την ίδια την ύπαρξή του, η προ­ο­πτική της αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης που έδωσε πολι­τική διέξοδο στους αγώνες της προη­γού­με­νης περιό­δου κι ενέ­πνευσε αγω­νί­στριες κι αγω­νι­στές όλων των γενιών, όλα αυτά είναι πολύ­τιμα στοι­χεία για τη συνέ­χεια και όσες κι όσοι δου­λέ­ψαμε σκληρά σε αυτό το πλαίσιο δεν μπο­ρούμε και δεν πρέπει να δεχτούμε τη μνη­μο­νιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ ως κάτι από το οποίο δε γίνεται να απο­δρά­σουμε.

Την κριτική που ασκούμε δεν τη θεω­ρούμε αυτο-δικαίωση. Αντί­θετα, είναι ανα­γκαία μια αυτο­κρι­τική όλων των συμ­με­τε­χό­ντων στο ΣΥΡΙΖΑ η οποία οφείλει να είναι δριμεία και σε βάθος. Η απουσία της δε, υπο­δη­λώ­νει απουσία αξιο­πι­στίας. Εξαρχής είμαστε αντί­θε­τοι τόσο με εύκο­λους ανα­γω­γι­σμούς και με αντι-πολιτικές λογικές περί προ­δο­σίας, ξεπου­λή­μα­τος κλπ, όσο και με την ανα­πα­ρα­γωγή του “υπαρ­κτού κυβερ­νη­τι­σμού” με πλήρως αμβλυ­μέ­νες τις ταξικές αιχμές που δεί­χνουν προς μια κατεύ­θυνση επα­νά­λη­ψης χρε­ο­κο­πη­μέ­νων λογικών που καμιά προ­ο­πτική για το μέλλον δεν ανοί­γουν. Για εμάς βάση της αυτο­κρι­τι­κής είναι η απόφαση της 10ης Συνόδου του Κεντρι­κού Συμ­βου­λίου της Ν.ΣΥΡΙΖΑ (Ιούλιος 2015).

Ένα τέλος που δεν το θέλαμε

Μια τέτοια συζή­τηση και μια τέτοια απόφαση ενα­ντί­ω­σης στο ΣΥΡΙΖΑ κι απο­μά­κρυν­σης απ’ αυτόν, εκτι­μούμε πως θα έπρεπε να είναι επίδικο αντι­κεί­μενο, τόσο μιας συνε­δρί­α­σης του Κεντρι­κού Συμ­βου­λίου όσο και – πολύ περισ­σό­τερο – μιας πανελ­λα­δι­κής πολι­τι­κής δια­δι­κα­σίας που να εμπλέ­κει το σύνολο των μελών της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτήν την κατεύ­θυνση επι­διώ­ξαμε τη διε­ξα­γωγή του Κεντρι­κού Συμ­βου­λίου την Κυριακή 30/8, με στόχο την τοπο­θέ­τηση του οργάνου απέ­να­ντι στις ερχό­με­νες εκλογές και την απόφαση για διε­ξα­γωγή πανελ­λα­δι­κής δια­δι­κα­σίας άμεσα, με θέμα την απε­μπλοκή (ή μη) των δυνά­μεων της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ από το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυ­χώς, αυτό δεν κατέστη εφικτό, καθότι μερίδα του ΚΣ, είτε με την απρο­θυ­μία της να προ­σέλ­θει στη σύνοδο είτε με την παραί­τησή της πριν τη σύγκληση του οργάνου, εμπό­δισε την επί­τευξη της απα­ραί­τη­της απαρ­τίας. Γι’ αυτό το λόγο ανα­γκα­ζό­μα­στε να συντά­ξουμε το παρόν κείμενο, που δηλώνει τη στάση μας για όσα συμ­βαί­νουν, σε αντί­θεση με μια δημόσια τοπο­θέ­τηση του ΚΣ που ήταν η αρχική μας επι­δί­ωξη.

Παράλ­ληλα, εκτι­μούμε πως η χθεσινή (σκόπιμη) απο­τυ­χία του ΚΣ να πάρει απόφαση, οδηγεί εκ των πραγ­μά­των σ’ ένα τέλος της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ, όπως την ξέραμε. Αυτό το τέλος δεν το θέλαμε και σίγουρα δε θέλαμε να έχει αυτή τη μορφή. Ωστόσο, είναι σαφές για εμάς πως, στην παρούσα φάση, το ριζο­σπα­στικό πολι­τικό περιε­χό­μενο της οργά­νω­σης, η κινη­μα­τική παρά­δοση και παρα­κα­τα­θήκη της, καθώς και οι αγωνίες και οι προ­βλη­μα­τι­σμοί των μελών της, δεν μπορούν να συν­δυα­στούν με την παρα­μονή στο ΣΥΡΙΖΑ. Ελλεί­ψει μιας δια­δι­κα­σίας που να ορίζει έναν κοινό βημα­τι­σμό των μελών της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ το επόμενο διά­στημα και με την παρα­πάνω αντί­θεση (ανάμεσα στο τι είναι η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και τι ο ΣΥΡΙΖΑ, πλέον) να είναι υπαρ­ξια­κού χαρα­κτήρα, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ φτάνει σ’ ένα αδιαμ­φι­σβή­τητο τέλος εποχής.

Εντού­τοις, μια πολι­τική συλ­λο­γι­κό­τητα δε συμπυ­κνώ­νε­ται στο brandname της, αλλά στο πολι­τικό της στίγμα, στις πρα­κτι­κές της, στα προ­τάγ­ματά της και στο βάθος των πολι­τι­κών προ­βλη­μα­τι­σμών της. Συνεπώς, οι λέξεις «Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ» δε θα αντι­στοι­χούν, στο εξής, ούτε στο κενό ούτε σε κάτι που θα συνάδει με τον «υπαρκτό ΣΥΡΙΖΑ». Το «βουβό τέλος» της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ δε σημαί­νει πως οι παρεμ­βά­σεις και τα κείμενά της δε μιλούν ακόμα, πως τα μπλοκ της δε βουί­ζουν ακόμα από τις φωνές, πως τα φεστι­βάλ της δεν τρα­γου­δούν ακόμα. Ας μην έχουμε, όλες κι όλοι, αυτα­πά­τες γύρω απ’ αυτό το ζήτημα.

Τι κάνουμε, από δω και πέρα

Σε αυτή τη νέα συνθήκη και με δεδο­μένη την επι­τα­κτική πολι­τική ανάγκη να τοπο­θε­τη­θούμε σχετικά με τις ερχό­με­νες εκλογές, είμαστε δεσμευ­μέ­νοι/ες από την απόφαση της τελευ­ταίας Συνόδου του ΚΣ της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ στις 18 και 19 Ιουλίου, η οποία δήλωνε ρητά την αντί­θεσή μας με την ψήφιση και υλο­ποί­ηση του 3ου Μνη­μο­νίου, καθώς αυτή «έρχεται απέ­να­ντι στις ιδε­ο­λο­γι­κές μας κατα­βο­λές, τις προ­ε­κλο­γι­κές μας δεσμεύ­σεις, τις συλ­λο­γι­κές μας απο­φά­σεις και προ­σπα­θεί να ανα­τρέ­ψει μια μακρά πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και να τσα­κί­σει τη σκέψη και την ελπίδα για έναν δια­φο­ρε­τικό δρόμο στη μονα­δική χώρα της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης όπου η αρι­στερά πέτυχε μια ιστο­ρική νίκη».

Στην ίδια απόφαση μάλιστα, εμβα­θύ­ναμε τις επε­ξερ­γα­σίες μας για καίρια ζητή­ματα όπως η στάση μας απέ­να­ντι σε πολι­τι­κούς οργα­νι­σμούς του κεφα­λαίου, όπως η Ε.Ε. και η Ευρω­ζώνη, λέγο­ντας πως «οφεί­λουμε να δούμε, πως τελικά η Ε.Ε. και η Ευρω­ζώνη λει­τουρ­γούν ως θεσμο­θε­τη­μέ­νος νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός, που περιο­ρί­ζει ασφυ­κτικά τα περι­θώ­ρια μετα­σχη­μα­τι­σμού. Οφεί­λουμε να επα­να­προσ­διο­ρί­σουμε τη διε­θνι­στική μας στρα­τη­γική μέσα από το πρίσμα της ρήξης και της απο­δέ­σμευ­σης από αυτούς τους υπε­ρε­θνι­κούς σχη­μα­τι­σμούς, ως ένα αίτημα δημο­κρα­τίας, λαϊκής κυριαρ­χίας αλλά και ως προ­ϋ­πό­θεση αμφι­σβή­τη­σης του νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρου μονό­δρο­μου».

Τέλος, δηλώ­ναμε ρητά πως «το να αγω­νι­ζό­μα­στε για έναν δικαιό­τερο κόσμο δεν ήταν για εμάς μια επιλογή ηθικής δικαί­ω­σης αλλά ένας τρόπος να αλλά­ζουμε την καθη­με­ρι­νό­τητά μας, να μετα­σχη­μα­τί­ζουμε τις ζωές μας και την κοι­νω­νία. Στον δρόμο αυτό θα συνε­χί­σουμε να βαδί­ζουμε έχοντας πάντα στο νου ότι η ιστορία είναι ένα πεδίο δυνα­το­τή­των στο οποίο διαρκώς αγω­νι­ζό­μα­στε για να κατα­στή­σουμε εφικτά αυτά που σε όλους μπορεί να φαί­νο­νται αδύνατα.»

Με βάση τα παρα­πάνω, αλλά και τη ρητή μας θέση σχετικά με την αδυ­να­μία μας πλέον, να στη­ρί­ξουμε, να ενι­σχύ­σουμε και να συμ­με­τέ­χουμε στο ΣΥΡΙΖΑ, προ­κρί­νουμε την ψήφο σε αρι­στερά, ριζο­σπα­στικά, αντι­κα­πι­τα­λι­στικά ψηφο­δέλ­τια, που αντι­στοι­χού­νται στις παρα­πάνω προ­κεί­με­νες της τελευ­ταίας από­φα­σης του ΚΣ της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ και σχη­μα­τί­ζο­νται στο πλαίσιο της απόρ­ρι­ψης της ΤΙΝΑ (ThereisNoAlternative) των μνη­μο­νίων, για να εκφρα­στεί το «ΟΧΙ μέχρι τέλους», αλλά και με ορί­ζο­ντα ευρύ­τε­ρες κοι­νω­νι­κές και πολι­τι­κές ανα­τρο­πές. Σε αυτό το πλαίσιο, μάλιστα, θα δώσουμε τη μάχη στους νεο­λαι­ί­στι­κους χώρους όπου ζούμε και παρεμ­βαί­νουμε – στα σχολεία, τα πανε­πι­στή­μια, στις γει­το­νιές, στους χώρους δου­λειάς – ώστε η νεολαία, μια νεολαία που με συντρι­πτική πλειο­ψη­φία στήριξε το «ΟΧΙ» στο δημο­ψή­φι­σμα, να επι­λέ­ξει το δρόμο της αντί­στα­σης και της ανα­τρο­πής, ενάντια σε αντι-πολιτικές επι­λο­γές ή στην αποχή.Ειδικά σε ότι αφορά το δημο­ψή­φι­σμα, η νεανική δημιουρ­γι­κό­τητα και η αυθόρ­μητη συμβολή στην καμπά­νια υπέρ του ΟΧΙ, έχουν ιδιαί­τερη σημασία και απο­τε­λούν στοι­χεία μέσα απ’ τα οποία μπο­ρούμε να δούμε την εξέλιξη αυτής της κοι­νω­νι­κής δυνα­μι­κής και το μετα­σχη­μα­τι­σμό της.

Ο αγώνας για το σοσια­λι­σμό πάντα επί­και­ρος

Ο ορί­ζο­ντας της δράσης μας, ωστόσο, δε σταματά στις εκλογές. Εξάλλου, αυτό το νέο πολι­τικό πρότυπο λει­τουρ­γίας που ανα­ζη­τούμε δεν μπορεί ούτε και θέλουμε να θεμε­λιώ­νε­ται σε μια παρα­δο­σιακή αντί­ληψη που συρ­ρι­κνώ­νει τον πολι­τικό μας ορί­ζο­ντα στις θεσμι­κές διεκ­δι­κή­σεις και στην επί­τευξη αλλαγών απο­κλει­στικά μέσω του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού δρόμου. Θεω­ρούμε πως επειδή τίποτα δε θα μας χαρι­στεί, πρέπει η κοι­νω­νία να είναι σε θέση να διεκ­δι­κή­σει τα πάντα και συνεπώς δίνουμε έμφαση στις μορφές κοι­νω­νι­κής οργά­νω­σης και οργά­νω­σης της εξου­σίας των από κάτω.

Είναι με αυτό το μονο­πάτι σκέψης που η ρήξη με την Ευρω­ζώνη και την Ε.Ε. αποκτά αρι­στερό, ριζο­σπα­στικό πρόσημο και ταυ­τό­χρονα γίνεται μέσο για να ξεδι­πλω­θεί μια διε­θνι­στική στρα­τη­γική από πλευράς των ευρω­παϊ­κών εργα­ζό­με­νων τάξεων, μακριά από κάθε λογική εθνικής περι­χα­ρά­κω­σης ή εξόδου από την κρίση μέσω της «αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας». Άλλωστε, πιστεύ­ουμε πως τα προ­γράμ­ματα σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών αιτη­μά­των και παροχών, καθώς και ο άκρατος παρα­γω­γι­σμός είναι ξεπε­ρε­σμένα από την ίδια την ιστορία. Χρεια­ζό­μα­στε μια δια­δι­κα­σία τομών και μετα­σχη­μα­τι­σμών με ματιά στην κοι­νω­νική απε­λευ­θέ­ρωση. Γι’ αυτό θεω­ρούμε ανα­γκαία τη στρα­τη­γική συζή­τηση για το “τι μας έφερε ως εδώ”, χωρίς βεβαιό­τη­τες και απο­ποί­ηση ευθυνών, καθώς αυτή η συζή­τηση είναι ανα­γκαία συνθήκη για τη συγκρό­τηση οτι­δή­ποτε νέου στο πλαίσιο της Αρι­στε­ράς.

Η μη αποδοχή, από μέρους των νέων ανθρώ­πων, της έλλει­ψης εναλ­λα­κτι­κής στα μνη­μό­νια και την καπι­τα­λι­στική βαρ­βα­ρό­τητα, είναι ένα στοί­χημα ιστο­ρι­κών δια­στά­σεων για την ελλη­νική κοι­νω­νία και, πολύ περισ­σό­τερο, για τις εργα­ζό­με­νες τάξεις. Δε δια­φεύ­γει καθόλου της προ­σο­χής μας, πως ο παλιός κόσμος πεθαί­νει κάθε μέρα γύρω μας. Η κρίση και η παρακμή του καπι­τα­λι­σμού βαθαί­νουν, οι πολι­τι­κές εξου­σίες γίνο­νται όλο και πιο αυταρ­χι­κές εντεί­νο­ντας τη δική τους κρίση και κάθε μέρα που περνάει, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, πλη­θαί­νουν αυτές κι αυτοί που ο καπι­τα­λι­σμός δεν μπορεί να ενσω­μα­τώ­σει, αυτές κι αυτοί που εξε­γεί­ρο­νται ενάντια στην εκμε­τάλ­λευση και την κατα­πί­εση, αυτές κι αυτοί που βάζουν τους σπόρους ενός άλλου τρόπου παρα­γω­γής, μιας άλλης κοι­νω­νίας.

Η νεολαία, οι εργα­ζό­με­νες τάξεις, οι γυναί­κες, οι μετα­νά­στες και οι πρό­σφυ­γες, η ΛΟΑΤΚ κοι­νό­τητα, δυνη­τικά απο­τε­λούν την μαγιά μιας πραγ­μα­τικά επα­να­στα­τι­κής κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η οικο­δό­μηση της οργά­νω­σης της συλ­λο­γι­κής αντί­στα­σης έτσι ώστε να μπορεί να γίνει πραγ­μα­τικά απει­λη­τική για τον υπάρ­χο­ντα συσχε­τι­σμό δυνά­μεων θα απο­τε­λέ­σει κυρί­αρχο μέλημα μας για το επερ­χό­μενο διά­στημα. Επο­μέ­νως, σε ότι μας αφορά, θα επι­μέ­νουμε πως το ζήτημα οικο­δό­μη­σης ενός άλλου κόσμου παρα­μέ­νει το ιστο­ρικό καθήκον «στην ημε­ρή­σια διάταξη».

Η ανα­σύν­θεση, λοιπόν, των δυνά­μεων της ριζο­σπα­στι­κής/αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, ανα­γκαίος όρος για να μαζι­κο­ποι­ή­σουμε, να διευ­ρύ­νουμε και να επι­και­ρο­ποι­ή­σουμε το πρό­ταγμα του σοσια­λι­σμού του 21ου αιώνα, είναι για εμάς βασική επι­δί­ωξη το επόμενο διά­στημα. Κεντρι­κός μας προ­βλη­μα­τι­σμός παρα­μέ­νει η συσπεί­ρωση πλατιών νεο­λαι­ί­στι­κων μαζών σε μια τέτοια υπόθεση, η ύπαρξη κι η γενί­κευση κινη­μα­τι­κών και πολι­τι­κών μετω­πι­κών αντι­στά­σεων κόντρα στη βαρ­βα­ρό­τητα του μονο­δρό­μου της σκληρής λιτό­τη­τας, αλλά και η ηγε­μο­νία μιας κουλ­τού­ρας «δημιουρ­γι­κού αντι­κα­πι­τα­λι­σμού» με αξιο­ποί­ηση γνώσεων και δεξιο­τή­των των νέων ανθρώ­πων σε κατεύ­θυνση αμφι­σβή­τη­σης των καπι­τα­λι­στι­κών αυτο­νό­η­των. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε την πρόθεση να πει­ρα­μα­τι­στούμε με νέες μορφές οργά­νω­σης, λιγό­τερο ιεραρ­χι­κές και παρω­χη­μέ­νες, δοκι­μά­ζο­ντας την γνώση και την εμπει­ρία που έχουμε απο­κο­μί­σει από την συμ­με­τοχή μας στους κοι­νω­νι­κούς αγώνες κι ακόμη δοκι­μά­ζο­ντας τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Όπως λέγαμε και στην Ιδρυ­τική Δια­κή­ρυξη της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ «[..]σε όλες τις μεγάλες ιστο­ρι­κές στιγμές του τόπου, αλλά και διεθνώς, η νεολαία πρω­το­στά­τησε: από την ΕΠΟΝ και τον αντι­δι­κτα­το­ρικό αγώνα, μέχρι τις μετα­δι­κτα­το­ρι­κές μάχες και τα σύγ­χρονα κινή­ματα. Από το Μάη του ’68, μέχρι τις σύγ­χρο­νες εξε­γέρ­σεις στην Τυνησία, την Αίγυπτο, την Τουρκία και αλλού. Εδώ δεν ψάχνουμε για ήρωες όμως, ούτε για ωραίες αφη­γή­σεις για όταν μεγα­λώ­σουμε. Οι μεγάλες, ιστο­ρι­κές στιγμές του νεο­λαι­ί­στι­κου κινή­μα­τος στην Ελλάδα, μας δίνουν το φρόνημα. Το συλ­λο­γικό μας κεφά­λαιο γνώσεων, δεξιο­τή­των κι εμπει­ριών μας δίνει τη δύναμη. Αυτές οι μέρες, είναι ωραίες μέρες. Είναι μέρες που ακριβώς επειδή δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, μπο­ρούμε να διεκ­δι­κή­σουμε τα πάντα. Δε ζητάμε την ανα­βί­ωση των χαμένων υπο­σχέ­σεων του νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού. Θέλουμε να εμπλα­κούμε σε μια υπόθεση που μας ξεπερνά και γι’ αυτό μας ολο­κλη­ρώ­νει: την υπόθεση της οικο­δό­μη­σης του δικού μας κόσμου, του κόσμου της αξιο­πρέ­πειας και της αλλη­λεγ­γύης.» Σε αυτό το δρόμο θα συνε­χί­σουμε.

(*) Το παρόν κείμενο απευ­θύ­νε­ται στο σύνολο των μελών της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ που, στο βαθμό που συμ­φω­νούν, μπορούν να το συνυ­πο­γρά­φουν. Στη βάση του κει­μέ­νου αυτού σκο­πεύ­ουμε να καλέ­σουμε σε κατά τόπους μαζέ­ματα αλλά και σε μια πανελ­λα­δική δια­δι­κα­σία, με ορί­ζο­ντα πραγ­μα­το­ποί­η­σής της μετά τις εκλογές και με θέμα της, το πώς συνε­χί­ζουμε την πάλη μας στο πλαίσιο που πολύ αδρά σκια­γρα­φούμε σε αυτές τις γραμμές, με δεδο­μένο το τέλος της Νεο­λαίας ΣΥΡΙΖΑ όπως την ξέραμε.

Επι­πλέον, με το κείμενο αυτό, θέλουμε να συνο­μι­λή­σουμε με χώρους και άτομα με παρό­μοια ερω­τή­ματα, κόσμο που απο­δε­σμεύ­ε­ται από το ΣΥΡΙΖΑ, κόσμο της ριζο­σπα­στι­κής κι αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής αρι­στε­ράς που θέλει να υπερβεί τις αδυ­να­μίες του παρελ­θό­ντος για να αλλάξει το παρόν, κινη­μα­τι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες και βεβαίως το ευρύ δυνα­μικό αγω­νι­στών, ειδικά στη νεολαία, που στήριξε το ΟΧΙ κι αμφι­σβή­τησε το μονό­δρομο των μνη­μο­νίων. Με όχημα την ανα­συν­θε­τική, μετω­πική πολι­τική δράση, με τις σημα­ντι­κές παρα­κα­τα­θή­κες του παρελ­θό­ντος, αλλά και με τη βαθιά αυτο­κρι­τική, θα προ­χω­ρή­σουμε για τους αγώνες και τις νίκες που μας αξίζουν.

Υπο­γρα­φές

Βαρελ­τζής Δημή­τρης

Βελε­γρά­κης Γιώργος

Γαβρι­η­λί­δης Βαγ­γέ­λης

Γανιά­ρης Νικόλας

Γιαν­νό­που­λος Γιάννος

Γιαν­νό­που­λος Σωκρά­της

Δαμ­δούνη Ιωάννα

Ζαρ­κα­δού­λας Άκης

Ζαχιώ­της Αλέ­ξαν­δρος

Καλυ­μνιός Κώστας

Καπου­τσής Λεω­νί­δας

Καρα­γιάννη Έφη

Κατερίνης-Λινάρδος Μιχάλης

Κοσυ­φο­λό­γου Αλίκη

Κοταράς Πόθος

Ματσούκα Ανα­στα­σία

Μπα­λω­με­νά­κης Δημή­τρης

Μπά­ντιος Ιάσωνας

Μπε­νέ­κος Γιώργος

Μπέ­νινγκ Κωστής

Μπλια­χού­τας Γιώργος

Μπούκα Έρικα

Μπου­κου­βά­λας Γιώργος

Μωραΐτη Ανα­στα­σία

Παντε­λε­ά­κος Ηλίας

Παπα­τζανή Εύα

Πατσίκα Έφη

Που­λά­κης Μάριος

Προ­δρό­μου Δανάη

Ρόγγας Βασίλης

Σαντα­μού­ρης Πέτρος

Σεχάτα Σακίνα

Σιαηλή Δήμητρα

Σταυ­ρα­κά­κης Χρήστος

Τσού­τσης Κωστα­ντί­νος

Τυρο­βο­λάς Στέ­φα­νος

Χρο­νό­που­λος Ηλίας