Παρέμβαση του Δικτύου Ελεύθερων Φαντάρων Σπάρτακος για τις αυτοκτονίες στον Στρατό

Ακού­γε­ται πραγ­μα­τικά μακά­βριο, όμως είναι αληθινό. Κάνουν ό,τι μπορούν, όπως φαί­νε­ται τελικά, οι κύριοι του ελλη­νι­κού στρατού για να τον μετα­τρέ­ψουν σε χώρο υπο­δο­χής μελ­λο­θα­νά­των.

Το φαι­νό­μενο των αυτο­κτο­νιών φαντά­ρων λαμ­βά­νει τερά­στιες δια­στά­σεις. Πλέον μετράμε τρεις (3) απώ­λειες φαντά­ρων και στε­λέ­χους του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού μέσα σε τρεις (3) μήνες και δύο γνωστές από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας.

Μάλιστα η πρώτη από­πειρα αυτο­κτο­νίας σημειώ­θηκε σε σύντομο χρονικό διά­στημα από την αυτο­κτο­νία έφεδρου αξιω­μα­τι­κού (ΔΕΑ) στο 646 Μ/Κ ΤΠ – τη μονάδα που η βασική της δύναμη βρί­σκε­ται σήμερα στο Κόσσοβο και της οποίας ο βασικός ρόλος είναι να εκπαι­δεύει και να στέλνει δυνά­μεις στο Κόσσοβο.

Για αυτές τις από­πει­ρες αυτο­κτο­νίας έχει βουήξει όλος ο κόσμος, την ίδια ώρα που το ΓΕΣ προ­σπα­θεί να τις κρύψει – με την κρυφή ελπίδα να ελέγξει το μέγεθος του προ­βλή­μα­τος – μη δίνο­ντας στοι­χεία.

Θορυ­βη­μέ­νοι από τη ραγδαία επι­δεί­νωση του προ­βλή­μα­τος μέσα στο 2008 – η οποία ακο­λου­θεί τις 12 περι­πτώ­σεις φαντά­ρων που αυτο­κτό­νη­σαν το 2007 καθώς και την επέ­κταση του προ­βλή­μα­τος στους ΕΠΟΠ και τους μόνι­μους – η ηγεσία του στρατού διεύ­ρυνε τα μέτρα για την πρόληψη των αυτο­κτο­νιών.

Εκτός από την επι­κοι­νω­νία γονέων και διοί­κη­σης, το θεσμό «ανοιχτά στρα­τό­πεδα» προ­σκα­λώ­ντας και τους γονείς των στρα­τιω­τών, τη σκέψη για ενη­μέ­ρωση και ανταλ­λαγή πλη­ρο­φο­ριών μεταξύ γονέων και διοί­κη­σης για τυχόν αλλαγή συμπε­ρι­φο­ράς των στρα­τιω­τών και την απα­γό­ρευση κινητού τηλε­φώ­νου στις σκοπιές, γιατί υπο­τί­θε­ται πως κάποιοι από τους αυτό­χει­ρες είχαν δεχθεί τηλε­φώ­νημα ή μήνυμα που έπαιξε κατα­λυ­τικό ρόλο, η νέα εσπευ­σμένη διαταγή προ­βλέ­πει και ελπίζει στα περαι­τέρω:

1. Την ακόμα πιο αυστηρή υγειο­νο­μική επιλογή νεο­συλ­λέ­κτων, ΥΕΑ, υπο­ψή­φιων ΕΠΟΠ και μαθητών παρα­γω­γι­κών σχολών.

2. Την εισα­γωγή μαθη­μά­των ψυχο­λο­γίας στη ΣΣΕ, τη ΣΜΥ, τη ΣΣΑΣ, τη ΣΑΝ καθώς και στους εφέ­δρους για­τρούς στο ΚΕΥΓ (Άρτα).

3. Ειδική εκπαί­δευση για τις αυτο­κτο­νίες στους ειδι­κούς επι­στή­μο­νες που συγκρο­τούν τις Ομάδες Ψυχο­κοι­νω­νι­κής Μέρι­μνας (ΟΨΜ).

4. Ειδικά σεμι­νά­ρια για τις αυτο­κτο­νίες στη Σχολή Εφαρ­μο­γής Υγειο­νο­μι­κού και στη Σχολή Διοί­κη­σης και Επι­τε­λών σε όλο το προ­σω­πικό στο βαθμό του λοχαγού.

5. Τη διεύ­ρυνση του θεσμού των συνε­ντεύ­ξεων του νεο­σύλ­λε­κτου στο ΚΕΝ και του νεο­πα­ρου­σια­ζό­με­νου στη μονάδα, ώστε να επα­να­λαμ­βά­νε­ται τόσο στους για­τρούς όσο και στην κλίμακα της ιεραρ­χίας (δκτη τάγ­μα­τος, δκτη λόχου, διμοι­ρίτη) σε τακτά χρονικά δια­στή­ματα.

6. Μηνιαία ιατρική εξέταση σε όλο το στρα­τιω­τικό προ­σω­πικό.

7. Την ανα­βάθ­μιση των ΟΨΜ με ψυχο­λό­γους, κοι­νω­νιο­λό­γους και κοινων. λει­τουρ­γούς που θα παίρ­νουν συνέ­ντευξη από όλο το προ­σω­πικό.

8. Τη – βασικά απο­τυ­χη­μένη – λει­τουρ­γία της 24ωρης τηλε­φω­νι­κής γραμμής ψυχο­λο­γι­κής υπο­στή­ρι­ξης.

9. Την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της ύπαρξης ψυχο­λό­γων στα νοσο­κο­μεία 401, 404, 411, 412, 414, 424, 492, 496 και ειδικά των δύο ειδι­κευ­μέ­νων κλι­νι­κών (414 ΣΝΕΝ και 424 ΓΣΝΕ)

Τα έκτακτα μέτρα ήρθαν λοιπόν να συμπλη­ρώ­σουν την απα­γό­ρευση του κινητού, όχι στις σκοπιές αλλά παντού στα στρα­τό­πεδα – δυσχε­ραί­νο­ντας ουσια­στικά την επαφή των φαντά­ρων με το συντρο­φικό, φιλικό και οικο­γε­νειακό τους περι­βάλ­λον, και τις διπλο­σκο­πιές (δικλείδα ασφα­λείας ώστε οι σκοποί να έχουν να πουν δυο κου­βέ­ντες), οι οποίες βέβαια επι­δεί­νω­σαν τις υπη­ρε­σίες αφού χρειά­ζε­ται πλέον ο διπλά­σιος αριθμός για να τις εκτε­λέ­σει. Ακόμα χει­ρό­τερα: τα σχέδια ασφα­λείας στις περισ­σό­τε­ρες μονάδες, έχουν μετα­τρέ­ψει τις σκοπιές σε μικρά κινητά περί­πολα, όπου οι στρα­τιώ­τες δεν έχουν τη δυνα­τό­τητα της επαφής μεταξύ τους, κι αυτό προ­κει­μέ­νου να φυλάνε καλύ­τερα τα ξέφραγα στρα­τό­πεδα!

Μπο­ρείτε να ρωτή­σετε:

• χιλιά­δες νεο­σύλ­λε­κτους που πέρασαν από τα ΚΕΝ, την απείρου κάλλους συνέ­ντευξη (στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων) από για­τρούς που έτρεχαν να προ­λά­βουν («Είσαι εντάξει; Νιώθεις καλά;» «Ξέρω εγώ; Μάλλον» «Εντάξει τότε. Ωραία»)

• τους φαντά­ρους και τους ΕΠ.ΟΠ. στο 616 Μ/Κ ΤΠ, στο 646 Μ/Κ ΤΠ, στο 567 ΤΠ, στην 96 ΜΕΘ και το 96 ΤΕ και σε πολλές άλλες μονάδες του Ε.Σ, αν η επί­σκεψη κλι­μα­κίων της ΟΨΜ (μαζί με εκτε­τα­μέ­νες επι­θε­ω­ρή­σεις) αλλά και οι επι­σκέ­ψεις από ανώ­τα­τους, ύστερα από κρού­σματα και καταγ­γε­λίες για τη βιο­λο­γική και ψυχο­λο­γική εξά­ντλησή τους, βελ­τί­ωσε την καθη­με­ρι­νό­τητά τους. Η απά­ντηση είναι πως όχι. Αυτό το κατά­φε­ραν μόνο οι ανοι­χτές καταγ­γε­λίες των ίδιων και η δημο­σιο­ποί­ηση των αυθαι­ρε­σιών και της εντα­τι­κο­ποί­η­σης.

• για την αυτο­κτο­νία στε­λέ­χους ενώ νοση­λευό­ταν στο Νοσο­κο­μείο του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού αντι­με­τω­πί­ζο­ντας ψυχο­λο­γικά προ­βλή­ματα.

• για την αυτο­κτο­νία νεο­σύλ­λε­κτου φαντά­ρου στο Κέντρο Εκπαί­δευ­σης Υγειο­νο­μι­κού στην Άρτα, που όχι μόνο θα επα­νε­ξε­τά­ζο­νταν για να απαλ­λα­χθεί λόγω ψυχο­λο­γι­κών προ­βλη­μά­των την επόμενη μέρα από το μοιραίο γεγονός, αλλά αυτο­κτό­νησε ενώ νοση­λευό­ταν στο αναρ­ρω­τή­ριο.

• για την τελευ­ταία από­πειρα του νεο­σύλ­λε­κτου στην Αυλώνα πριν από λίγες μέρες μόλις, μέσα στο αναρ­ρω­τή­ριο της μονάδας.

Οι περι­πτώ­σεις που μαθαί­νο­νται (φαντα­στείτε τα περι­στα­τικά που δε γίνο­νται ποτέ γνωστά: μένουν ως ιστο­ρίες τρόμου – να ’χουν να λένε οι «παλιοί» στις νέες σειρές στην παρα­με­θό­ριο) οδηγούν στον πρό­χειρο υπο­λο­γι­σμό της μιας από­πει­ρας ανά δεκα­πέ­ντε (15) περίπου ημέρες, για το 2008! Αν προ­σθέ­σει κανείς και τις 12 αυτο­κτο­νίες του 2007, κατα­λα­βαί­νει πολύ εύκολα ότι ο «νέος» στρατός της ισχυρής Ελλάδας, πριν από τις «ειρη­νευ­τι­κές απο­στο­λές», δολο­φο­νεί πρώτα και κύρια τα ίδια του τα παιδιά.

Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο στάθηκε τόσο η επε­ρώ­τηση των βου­λευ­τών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως δημο­σιεύ­τηκε στο Βήμα με βάση την έρευνα των γιατρών του 411 ΓΣΝ, όσο και το άρθρο του πρώην υπο­στρά­τη­γου κου Καρα­του­λιώτη, μέλους της Κίνησης για την Εθνική Άμυνα. Κυρίως όμως στάθηκε η ανάγκη να τεθούν ορι­σμένα ζητή­ματα που θα συμ­βά­λουν στην ουσία του θέματος.

1.Είναι αλήθεια ότι το ποσοστό αυτο­κτο­νιών που δίνεται στο στρατό σε σχέση με την υπό­λοιπη κοι­νω­νία είναι – του­λά­χι­στον λέμε εμείς – πλα­σμα­τικό, σύμφωνα με τον κο Καρα­του­λιώτη (7,05/100.000 έναντι 5,36). Ο κος Καρα­του­λιώ­της το απο­δί­δει στο ότι υπάρχει ένα πλέγμα ασφα­λι­στι­κών δικλί­δων που φιλ­τρά­ρει και δίνει τη δυνα­τό­τητα να κατα­τα­γεί το “καλύ­τερο” από την πλευρά του έμψυχου δυνα­μι­κού και στο ότι εξι­σώ­νο­νται οι ηλικίες των 18 και των 20 με το γενικό μέσο όρο της κοι­νω­νίας.

Υπάρ­χουν όμως συγκε­κρι­μένα στοι­χεία που δεί­χνουν πως, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, η έρευνα δεν κάνει απλά ένα – βαρύ κατά τα άλλα – μεθο­δο­λο­γικό σφάλμα, αλλά πως τα συμπε­ρά­σματα της ουσια­στικά καθο­δη­γού­νται από αυτούς που τη διέ­τα­ξαν και την αγωνία τους να απο­κρύ­ψουν τα πραγ­μα­τικά μεγέθη.

• Καταρ­χήν, τσου­βα­λιά­ζο­νται στο δείγμα για το στρατό ξηράς έφεδροι-ΕΠ.ΟΠ -μόνιμα στελέχη, την ίδια ώρα που ως αριθμός αυτο­κτο­νιών δίνεται ο αριθμός των εφέδρων μόνο!

• Κατά δεύ­τε­ρον, ακόμα και αν τα στοι­χεία συμπε­ριε­λάμ­βα­ναν τις αυτο­κτο­νίες στε­λε­χών, είναι από μόνο του εγκλη­μα­τικό να αθροί­ζο­νται ομάδες που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους ως προς τις συν­θή­κες που βιώνουν στο στρά­τευμα. Δεν είναι το ίδιο, ούτε βιώνουν τις ίδιες συν­θή­κες οι έφεδροι στρα­τιώ­τες με τα στελέχη που κάνουν καριέρα στον Ε.Σ., παρα­βλέ­πο­ντας έτσι βασικές δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις της στρα­τιω­τι­κής ζωής ανάμεσα στους φαντά­ρους («που είναι περα­στι­κοί» – έτσι δε λένε οι αξιω­μα­τι­κοί) και τους μόνι­μους που ασκούν επάγ­γελμα, όπως την ομοιο­μορ­φία, την ισο­πέ­δωση του ατόμου (είσαι ο…και λέγεσαι), τον ιδρυ­μα­τι­σμό σε κατα­στά­σεις εμπλο­κής, την τυφλή υπακοή (παρά­γο­ντες που ενι­σχύ­ουν τη χαμηλή αυτο­ε­κτί­μηση), το νεκρό χρόνο του στρατού, σε ένα αντα­γω­νι­στικό κοι­νω­νικό περι­βάλ­λον όπου ο χρόνος είναι υπη­ρε­σία κ.ά.

• Κατά τρίτον, οι αυτο­κτο­νίες οπλιτών στο Στρατό Ξηράς αθροί­ζο­νται με αυτές των στε­λε­χών και των υπό­λοι­πων σωμάτων (Πολε­μικό Ναυτικό και Πολε­μική Αερο­πο­ρία) δίνο­ντας ένα σαφώς ελατ­τω­μένο ποσοστό.

• Τέλος, και αυτό είναι που κατα­δει­κνύει περισ­σό­τερο την αστεία προ­σπά­θεια συγκά­λυ­ψης, είναι ψευδή (και ανα­θε­ω­ρη­μένα προς τα πάνω) τα αριθ­μη­τικά μεγέθη για το Π.Ν. και την Π.Α. αντί­στοιχα και σε άλλες πρό­σφα­τες έρευνες: «…Ενώ στο Πολε­μικό Ναυτικό από το 2000 μέχρι σήμερα έχουν σημειω­θεί συνο­λικά 4 αυτο­κτο­νίες (τρεις ναύτες και ένα στέ­λε­χος) και όχι 6 και στην Πολε­μική Αερο­πο­ρία 7 (δυο σμη­νί­τες και πέντε στελέχη) και όχι 13»! (Ανα­πα­ρά­γουμε από άρθρο της κας Ηλιάδη στο www.antirissies.gr και την εφη­με­ρίδα «Έθνος» της 17/04/2006)

Τελικά, το πραγ­μα­τικό ποσοστό που θα έδειχνε μια έρευνα για τις αυτο­κτο­νίες στο Σ.Ξ., μάλλον είναι του­λά­χι­στον υπερ­τρι­πλά­σιο από το αντί­στοιχο στον γενικό πλη­θυ­σμό και πάντως πολύ μεγα­λύ­τερο από αυτό που υπο­θέ­τει ο κος Καρα­του­λιώ­της (και το οποίο είναι ήδη από μόνο του αρκετό για «να μας κάνει να χάσουμε τον ύπνο μας»).

2.Δεν μπορεί εύκολα να κατα­νοη­θεί, με την απλή, μονο­μερή και γραμ­μική λογική της παρα­δο­χής μιας υπη­ρε­σίας που λει­τουρ­γεί, το γεγονός πως, ενώ το 8% των αυτο­χεί­ρων είχε ιστο­ρικό ψυχικής νόσου, οι «ασφα­λι­στι­κές δικλί­δες» των υγειο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών και των συνε­ντεύ­ξεων δεν κατά­φε­ραν να το ανι­χνεύ­σει. Τα πραγ­μα­τικά δε νούμερα είναι ακόμα χει­ρό­τερα. Υπάρχει ένα μικρό κομμάτι περι­πτώ­σεων φαντά­ρων, οι οποίοι είχαν πιθανώς ιστο­ρικό ψυχικών νόσων (δεν το εξέτασε ποτέ κανείς) ή προ­βλή­ματα προ­σαρ­μο­γής και κρίσεις άγχους σε ένα νέο και ακραίο περι­βάλ­λον, το οποίο δεν οδη­γή­θηκε στην αυτο­κτο­νία εντελώς τυχαία. Κατά βάση αυτό οφεί­λε­ται συνήθως στις προ­σπά­θειες των συνα­δέλ­φων τους να τους προ­στα­τεύ­σουν εν μέσω αντί­ξοων συν­θη­κών και της εχθρό­τη­τας – συνήθως – των στε­λε­χών απέ­να­ντι σε αυτούς που «δεν εκτε­λούν γρήγορα, απο­τε­λε­σμα­τικά, χωρίς αμφι­σβη­τή­σεις και χωρίς προ­βλή­ματα» τις εντολές που θα δια­τα­χθούν να εκτε­λέ­σουν.

Δεν μπο­ρούμε να κατα­νο­ή­σουμε τι ακριβώς σημαί­νει το πόρισμα πως το 95% αυτών που αυτο­κτό­νη­σαν έπασχε από μία του­λά­χι­στον ψυχική δια­τα­ραχή (ακόμα και οι κρίσεις άγχους, για προ­βλή­ματα που το περι­βάλ­λον του στρα­το­πέ­δου δημιουρ­γεί, είναι τέτοια). Αν μάλιστα έχει κάποιος βιώσει τις άθλιες και ακραίες συν­θή­κες εργα­σίας, εκπαί­δευ­σης και δια­βί­ω­σης σε ένα από τα δεκάδες (ή και εκα­το­ντά­δες) «μάχιμα τάγματα» του Ε.Σ., το ατε­λεί­ωτο τρέξιμο για όλους και την έλλειψη δυνα­τό­τη­τας ανάμεσα σε υπηρεσία-αγγαρεία να επι­σκε­φθεί κανείς το γιατρό της μονάδας (αν υπάρχει), τότε δε θα νιώσει έκπληξη για το γεγονός πως μόνο το 17% των περι­πτώ­σεων αυτών δια­πι­στώ­θηκε από τους γενι­κούς ιατρούς και γιατί δεν εκτι­μή­θηκε πως μπορεί να οδη­γή­σει σε από­πειρα.

Η απά­ντηση εξάλλου βρί­σκε­ται και σε άλλα οφθαλ­μο­φανή πορί­σματα. Στην έρευνα των γιατρών του 411 ΓΣΝ, σε δείγμα 1098 νεο­συλ­λέ­κτων του 11ου ΣΠ οι μισοί εμφά­νι­σαν κατά τη βασική εκπαί­δευση τάσεις αυτο­κτο­νίας ή έκαναν χρήση ναρ­κω­τι­κών (βήμα προς τη φυγή το λένε πολλοί)! Ο ένας στους τέσ­σε­ρις βρίσκει πως η ζωή στο στρα­τό­πεδο δεν έχει κανένα νόημα, ενώ πριν κατα­τα­γούν δεν το έλεγε ούτε ο ένας στους οκτώ!

3.Είναι εδώ κρίσιμο να κατα­νο­ή­σουμε ένα βασικό κρι­τή­ριο επι­λο­γής των στρα­τεύ­σι­μων από τον Ε.Σ., το οποίο προ­κύ­πτει από την ίδια την πραγ­μα­τι­κό­τητα: Εκτός απ’ τη «βιο­μη­χα­νία» των μετα­τά­ξεων και των μετα­θέ­σεων, υπάρχει και η αντί­στροφη «βιο­μη­χα­νία του Ι» που δια­περνά το σύνολο των βαθ­μί­δων και των υπη­ρε­σιών του στρατού – ξηράς κατά κύριο λόγο. Πώς εξηγεί κανείς το γεγονός ότι για να σεβα­στεί κανείς τις οδηγίες του Ι ενός εφέδρου, πρέπει αυτός να το διεκ­δι­κή­σει σε σύγκρουση μ’ όσους που το αγνοούν επι­δει­κτικά (ιδίως στις μονάδες εκστρα­τείας) ή να έχει βύσμα;

Πώς εξη­γεί­ται ο θάνατος του άτυχου στρα­τιώτη Α.Κ., που αυτο­κτό­νησε στον 31 ΛΜΧ στο Δορίσκο Φερρών, ο οποίος εξα­να­γκα­ζό­ταν ύστερα από εγχεί­ρηση κοίλης και με οδηγία ιατρού να είναι άοπλος, να φυλάει σκοπιά ένεκα της τρα­γι­κής έλλει­ψης προ­σω­πι­κού; Δεν ήταν αυτό – όχι απλά στρεσ­σο­γό­νος παρά­γο­ντας αλλά – πραγ­μα­τική άσκηση τρο­μο­κρα­τίας σε σημείο ισο­πέ­δω­σης της βιο­λο­γι­κής και ηθικής υπό­στα­σης του; Δε μπορεί κανείς να κατα­λά­βει πως συν­δέ­ο­νται οι άθλιες συν­θή­κες του λόχου (και της 12ης ΕΜΑ) με την εφαρ­μογή του συστή­μα­τος των ανοι­χτών τελα­μώ­νων και των γεμι­στή­ρων πάνω στα όπλα, κατόπιν απαί­τη­σης της ΟΑΣ της 4ης στρα­τιάς.

Πώς εξη­γού­νται οι σαφείς εντολές διοι­κη­τών μονάδων της παρα­με­θο­ρίου στους για­τρούς, ιδίως σε συν­θή­κες εμπλο­κής, ασκή­σεων και επι­θε­ω­ρή­σεων από ανώ­τα­τους (όπως ήταν και ο κος Καρα­του­λιώ­της), να μην υπάρχει κανένας ελεύ­θε­ρος υπη­ρε­σίας ή ακόμα και να μην πηγαί­νει κανείς στο ιατρείο; Η μηνιαία εξέταση όλων των στρα­τιω­τών μάλιστα, είναι μάλλον κάτι σαν το τέρας του Λοχ-Νες: πολλοί λένε πως υπάρχει, ελά­χι­στοί πως την έχουν δει. Τα στελέχη μόνο υπό­κει­νται σε τακτι­κούς ιατρι­κούς ελέγ­χους (και μόνο γι’ αυτούς είναι αλήθεια πως υπάρχει «σύστημα υγείας στο στρατό πολύ καλύ­τερο από αυτό των υπο­λοί­πων Ελλήνων»). Όχι οι έφεδροι.

4.Σαφώς και δεν υπάρχει σοβα­ρό­τητα – ούτε επι­στη­μο­νική ούτε καν λογική – στους ισχυ­ρι­σμούς της ηγεσίας των ενόπλων δυνά­μεων και των δοτών επι­τρο­πών της ότι για τους αυτό­χει­ρες τα πιθανά αίτια απο­δί­δο­νται κατά 56% σε ερωτική απο­γο­ή­τευση ή γενι­κό­τερα στις σχέσεις με το άλλο φύλο και το υπό­λοιπο 44% σε οικο­γε­νειακά προ­βλή­ματα, χρήση ναρ­κω­τι­κών, ένα μικρό ποσοστό(!) σε προ­βλή­ματα που αντι­με­τώ­πι­ζαν στη Μονάδα (12%) και ένα εξίσου μικρό ποσοστό σε αδιευ­κρί­νι­στους λόγους(!).

5.Από πού προ­κύ­πτει η επαρκής μέριμνα για το στρα­τιω­τικό προ­σω­πικό και τις συν­θή­κες στα στρα­τό­πεδα ανά την Ελλάδα, ή έστω σε αυτά που σημειώ­θη­καν αυτο­κτο­νίες καθώς και περι­στα­τικά όπως ο θάνατος των στρα­τιω­τών στη Μανίτσα παλιό­τερα ή ο θάνατος του νεο­σύλ­λε­κτου στην 124 ΠΒΕ στην Τρίπολη από μηνιγ­γί­τιδα πρό­σφατα;

Πώς είναι δυνατόν, διοι­κη­τές μονάδων που έχουν γίνει κατ’ επα­νά­ληψη «βούκινο» για τις επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες εκπαί­δευ­σης και δια­βί­ω­σης να συνε­χί­ζουν ανε­νό­χλη­τοι τη δουλεία τους – δηλαδή την εκμε­τάλ­λευση μέχρι εξό­ντω­σης των οπλιτών ή ακόμα και των στε­λε­χών για την προ­σω­πική τους ανέλιξη και καριέρα. Πώς γίνεται οι ίδιοι διοι­κη­τές, υπο­διοι­κη­τές κλπ να ανα­κυ­κλώ­νο­νται στις μονάδες της παρα­με­θο­ρίου περι­φέ­ρο­ντας τις απάν­θρω­πες μεθό­δους τους, ώσπου να αντα­μει­φθούν (ανάλογα και με το μέσον τους, έτσι;) με κάποια επι­τε­λική θέση ή κάποια θέση στο όνειρο του ΝΑΤΟ, του στρα­τιω­τι­κού ακό­λου­θου πρε­σβείας και πάει λέγο­ντας;

Η απά­ντηση είναι πως οι συν­θή­κες στα στρα­τό­πεδα, κυρίως της παρα­με­θο­ρίου αλλά και των μάχιμων μονάδων στην υπό­λοιπη επι­κρά­τεια καθώς και αρκετών κέντρων εκπαί­δευ­σης (ΚΕΝ), είναι τέτοιες γιατί ακριβώς εξυ­πη­ρε­τούν τους σχε­δια­σμούς του στρατού της πολε­μι­κής ετοι­μό­τη­τας. Σε αυτές τις μονάδες εξάλλου δεν πρό­κει­ται να υπη­ρε­τή­σουν – ή δεν υπη­ρέ­τη­σαν όπως η πλειο­ψη­φία εκεί – αυτοί που δεν προ­δια­γρά­φο­νται να γίνουν το ληγμένο κρέας (κάτι σαν… godzillaς) που θα θρέψει με υπο­ψή­φια θύματα το σάπιο μιλι­τα­ρι­σμό, όταν αυτός τα χρεια­στεί στα εφιαλ­τικά σενάρια των πολε­μι­κών ανα­με­τρή­σεων του (άμεσου) μέλ­λο­ντος. Δεν θα πάνε όσοι έχουν Μπάρμπα στην Κορώνη ή είναι επιφανή παιδία της 1ης ταχύ­τη­τας αυτής της κοι­νω­νίας. Θα πάνε όσοι (όπως στο στρατό, έτσι κι έξω απ’ αυτόν) θα υπο­στούν ή έχουν υποστεί τον εργα­σιακό μεσαί­ωνα και την κοι­νω­νική αδικία και βιαιό­τητα.

Τι ζητάει το Δίκτυο Ελεύ­θε­ρων Φαντά­ρων Σπάρ­τα­κος:

• Κανένας νέος να μην κατα­τα­γεί ως ΕΠΟΠ, ΟΒΑ και ΕΦΥΕΣ. Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλους.

• Άμεση από­συρση των δυνά­μεων που εντάσ­σο­νται στις ΝΑΤΟϊκές απο­στο­λές και τον ευρω-στρατό.

• Να γυρί­σουν όλοι οι Έλληνες στρα­τιώ­τες που βρί­σκο­νται εκτός συνόρων.

• Εφαρ­μογή, χωρίς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις, όλων των συνταγ­μα­τι­κών δικαιω­μά­των. Ο φαντά­ρος είναι πολίτης με στολή.

• Ελεύ­θε­ρος συν­δι­κα­λι­σμός στα στρα­τό­πεδα, δημο­σιο­ποί­ηση κάθε αυθαι­ρε­σίας και αιτή­μα­τος.

• Υπαγωγή του ελέγχου των υπη­ρε­σιών στη δύναμη του προ­σω­πι­κού. Δεν είναι πρώ­τι­στο ζήτημα η εκπλή­ρωση των υπη­ρε­σιών. Δημο­σί­ευση και έλεγχος των υπη­ρε­σιών από επι­τρο­πές φαντά­ρων.

• Οι υπη­ρε­σίες να είναι του­λά­χι­στον 1-1 για όλους και να υπάρχει αυστηρή τήρηση της κυκλι­κό­τη­τάς τους.

• Να δημο­σιο­ποιού­νται στους στρα­τιώ­τες οι μετα­θέ­σεις και τα κρι­τή­ριά τους. Να καταρ­γη­θούν, μ’ αυτό τον τρόπο, οι μετα­τά­ξεις και τα «βύσματα».

• Να καταρ­γη­θεί η απλή­ρωτη εργασία και να στα­μα­τή­σουν τα «καψόνια».

• Όχι στις απλή­ρω­τες υπε­ρω­ρίες των στε­λε­χών. Όχι στα ΚΑΑΥ των φαντάρων-υπηρετριών και των ανώ­τα­των που κάνουν δωρεάν πολυ­τε­λείς δια­κο­πές στις πλάτες τους. Όχι στη τζάμπα συντή­ρηση των στρα­το­πέ­δων. Καθα­ριό­τητα και σίτιση από πολι­τικό προ­σω­πικό.

• Να κλεί­σουν οι μονάδες και τα κέντρα εκπαί­δευ­σης που δεν εξυ­πη­ρε­τούν τίποτα άλλο παρά τη διευ­θέ­τηση των υπε­ρά­ριθ­μων, κρα­τι­κο­δί­αι­των αξιω­μα­τι­κών καριέ­ρας, τη συντή­ρηση τοπικών κοι­νω­νιών από την αφαί­μαξη των φαντά­ρων, τη στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση και τον τρόμο στην παρα­με­θό­ριο. Με λίγα λόγια, να κλεί­σουν τα μισά του­λά­χι­στον στρα­τό­πεδα στην Ελλάδα.

• Να μειωθεί άμεσα η θητεία, η βίαιη από­σπαση των φαντά­ρων από το οικείο συντρο­φικό και κοι­νω­νικό τους περι­βάλ­λον.

• Πλήρεις και δωρεάν παροχές προς τους στρα­τιώ­τες: μετα­κι­νή­σεις, επι­κοι­νω­νία, πολι­τι­σμός.

• Επαρκής μισθός, βασικός, για τους φαντά­ρους. Πλήρης ασφά­λιση και ανα­γνώ­ριση προ­ϋ­πη­ρε­σίας. Δυνα­τό­τητα εγγρα­φής στο ταμείο ανερ­γίας μετά το τέλος της θητείας

• Να στα­μα­τή­σουν οι επι­κίν­δυ­νες ασκή­σεις με πραγ­μα­τικά πυρά. Να καταρ­γη­θούν τα όπλα απε­μπλου­τι­σμέ­νου ουρα­νίου.

• Να μπλο­κα­ρι­στούν επι­τέ­λους οι πολε­μι­κές δαπάνες, τα τρις που ξοδεύ­ο­νται από τη δημο­σιο­νο­μική ληστεία των εργα­ζο­μέ­νων και μετα­τρέ­πουν την παρα­με­θό­ριο σε πυρι­τι­δα­πο­θήκη τρόμου.

Πρέπει να εγκα­τα­λεί­ψουμε τον πατριω­τι­σμό της δήθεν υπε­ρά­σπι­σης των συνόρων και της εθνικής ανε­ξαρ­τη­σίας, της δήθεν εικόνας της ισχυρής Ελλάδας και των υπο­χρε­ώ­σεων προς τους καλούς συμ­μά­χους.

Το εργα­τικό και νεο­λαι­ί­στικο κίνημα, που αιμορ­ρα­γεί διαρκώς τρο­φο­δο­τώ­ντας με ζωντα­νούς ανθρώ­πους την πολε­μική τους μηχανή, πρέπει να πάρει την κατά­σταση στα χέρια του. Είναι υπο­χρέ­ωση κάθε ανθρώ­που και κάθε πολι­τι­κής δύναμης να πάρει μέρος σε ένα μέτωπο αντί­στα­σης και ανα­τρο­πής αυτής της κατά­στα­σης, σε ένα μέτωπο υπε­ρά­σπι­σης της ζωής του φαντά­ρου.

Η επι­κίν­δυνη χακί καθη­με­ρι­νό­τητα απαιτεί την απά­ντησή μας.

Πηγή: ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ