Οι Βουλευτές πιγκουίνοι

Το διάβασα στην “Καθη­με­ρινή” , από ρεπορ­τάζ Βουλής την κρίσιμη ημέρα της ψηφο­φο­ρίας, από την δημο­σιο­γράφο η Λίνα Γιάν­να­ρου.

Παρα­θέτω όλα τα στοι­χεία γιατί μερικά πράγ­ματα μοιά­ζουν απί­στευτα. Σαν αυτό το κείμενο-έκκληση στους βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ που δημο­σιεύ­τηκε στην Αυγή, που τους καλεί να υπερ­ψη­φί­ζουν τα σκληρά μέτρα εκ περι­τρο­πής, και μετά από κλήρωση μεταξύ τους! Το υπο­γρά­φει η κ. Χρύσα Κου­λου­φά­κου, θεα­τρική σκη­νο­θέ­τις και βιο­λό­γος, μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Με τη «ρηξι­κέ­λευθη» πρότασή της, η κ. Κου­λου­φά­κου εκτιμά ότι η συγκυ­βέρ­νηση θα συνε­χί­σει να καλύ­πτει τον αντι­μνη­μο­νιακό χώρο, ενώ παράλ­ληλα γλι­τώ­νει την ντροπή να φέρνει νομο­σχέ­δια – τέρατα στη Βουλή σε ένα άρθρο, προ­σπα­θώ­ντας να… μαντρώ­σει τους βου­λευ­τές. Συγκε­κρι­μένα: «Προ­τείνω: Πριν από κάθε τέτοια ψηφο­φο­ρία στην ολο­μέ­λεια της Βουλής, καλέστε συνε­δρί­αση της Κ.Ο. και βάλτε κλήρο, σύντρο­φοι βου­λευ­τές. Βάλτε στην κλη­ρω­τίδα τόσα διπλω­μένα χαρ­τά­κια όσοι είστε. Δηλαδή 149 αν είστε μόνοι σας, ή 162 αν είστε μαζί με τους ΑΝΕΛ. Τα 151 χαρ­τά­κια θα γράφουν μέσα “Ναι”. Τα υπό­λοιπα θα γράφουν “Οχι”. Τρα­βήξτε κλήρο. Καθένας που τραβάει δείχνει δημόσια στην ομάδα τι τράβηξε.” Σατα­νικό; Αλλά δεν σταματά εδώ. Για να τους πείσει ανα­φέ­ρει και παρα­δείγ­ματα: «Τότε που οι πατε­ρά­δες μας ήταν κλει­σμέ­νοι στα στρα­τό­πεδα και στα ξερο­νή­σια, όταν κάποιος ανάμεσά τους τύχαινε να λάβει δέμα από το σπίτι του, δεν το κράταγε για την πάρτη του». Κι αν αυτό δεν είναι αρκετό, υπάρ­χουν και οι πιγκουί­νοι. Ναι, καλά δια­βά­ζετε οι πιγκουί­νοι. Συνε­χί­ζει η κυρία Κου­λου­φά­κου ακά­θε­κτη «Πριν από λίγα χρόνια προ­βλή­θηκε το ντο­κι­μα­ντέρ “Το ταξίδι του αυτο­κρά­τορα”. Δείχνει τη ζωή των αυτο­κρα­το­ρι­κών πιγκουί­νων στη διάρ­κεια του χειμώνα στην Ανταρ­κτική. Εκεί, στις σκλη­ρό­τε­ρες συν­θή­κες για τη ζωή στη Γη, χωρίς κανένα δομη­μένο κατα­φύ­γιο, οι πιγκουί­νοι επι­βιώ­νουν ως είδος, αλλά και ως άτομα (το καθένα με τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τές του) σχη­μα­τί­ζο­ντας μια σφιχτή ομάδα, μέσα στην οποία αλλά­ζουν συνεχώς θέση μεταξύ τους, έτσι ώστε κανείς ποτέ να μη μένει για πολύ στις παρυφές του κοπα­διού εκτε­θει­μέ­νος στο κρύο και κανείς αντί­στοιχα να μη μένει συνεχώς στο κέντρο προ­στα­τευ­μέ­νος χάρις στη ζεστα­σιά των άλλων σωμάτων.» Συμπέ­ρα­σμα : Αυτό το καλο­καίρι, μετά όλα όσα έχουν μεσο­λα­βή­σει, οι περισ­σό­τε­ροι κυκλο­φο­ρού­σαμε με τη βεβαιό­τητα ότι του­λά­χι­στον τίποτα δεν μπορεί πια να μας εκπλή­ξει. O σου­ρε­α­λι­σμός έχει γίνει πια πιο οικείος απ’ ότι στον Νταλί.