Φέρτε την Ντέλια εάν δεν μπορείτε

Μετά από όσα απί­στευτα θα δια­βά­σετε, σε καταγ­γε­λία συμπο­λίτη μας, ο οποίος θέλησε να κάνει την δια­δρομή με το τραι­νάκι της ΡΟΔΑ και άκουσε αυτή την «ξενά­γηση» που περι­γρά­φει

1. Κιν­δυ­νεύ­ο­ντας να χαρα­κτη­ρι­σθώ «γερ­μα­νο­τσο­λιάς» και «προ­δό­τρια», μακάρι η Ντέλια κι όλη η Quadriga μαζί, να θέσει προ­α­παι­τού­μενο ότι πιο αυστηρό υπάρχει σε αξιο­λό­γηση, για τις προ­σλή­ψεις. Με δια­γω­νι­σμό και ο καθένας στο είδος του κι όχι γιατί έτυχε να έχει μπάρμπα στην Κορώνη ή γιατί δεν μας βρί­σκε­ται άλλος κατάλ­λη­λος (είναι και η κρίση θα σου πούν. Τώρα γιατί μου φαί­νε­ται ότι και κρίση να μην ήταν πάλι το ίδιο θα γινόταν;…). Η καταλ­λη­λό­τητα λοιπόν και η επάρ­κεια, μαζί με την υπο­χρε­ω­τική αστυ­νο­μία αισθη­τι­κής ( αυτή κι αν απα­ραί­τητη) ίσως θα ήταν η λύση.

2. Καλό θα ήταν να μελε­τή­σουν την καταγ­γε­λία όσοι ασχο­λού­νται με τα της Πολι­τι­στι­κής Πρω­τεύ­ου­σας. Διότι λογό­τυπο μπορεί να βρεθεί. Αλλά τι να σου κάνει ένα λογό­τυπο, όταν ο Πολι­τι­σμός γίνεται κομ­μά­τια και θρύψαλα στην εν δυνάμει Πολι­τι­στική Πρω­τεύ­ουσα με τα παρα­κάτω εκπλη­κτικά:

«Σας ενη­με­ρώνω ότι την ημέρα Σαββάτο 1η Αυγού­στου και ώρα 11 πμ πήραμε το τρενάκι από το Ακταίον εγώ (Μπα­δά­νης Κων/νος) και τέσσερα παιδιά ηλικίας 5, 8,8,και 12 ετών για να κάνουμε τον γύρο της πόλης έτσι ώστε να δουν και να γνω­ρί­σουν τα 2 παιδιά που είναι φιλο­ξε­νού­μενα την ιστορία και τα αξιο­θέ­ατα της πόλης στην οποία ζούμε. Στο τρενάκι υπήρχε ένας οδηγός και ένας ακόμα στην καμπίνα του οδηγού ο οποίος είχε τον ρόλο του ξεναγού αν και σωστά από ότι ξέρω δήλωσε ότι δεν είναι αυτό το επάγ­γελμά του (Είχε μπλου­ζάκι του ΡΟΔΑ). Κατά την δια­δρομή και στην στροφή από το γυμνα­στή­ριο FIT 1 στο κεντρικό λιμάνι είδε τον φίλο του Λευτέρη και θεω­ρώ­ντας σωστό από μικρο­φώ­νου να του ευχηθεί «καλό μήνα, με το καλό να του μπει και να βγει αλλά αν δεν βγει και μείνει μέσα δεν πει­ρά­ζει» (…) Συνε­χί­ζο­ντας την ξενά­γηση και περ­νώ­ντας από την κατοι­κία του εκά­στοτε Μητρο­πο­λίτη ευτυχώς και στην Ελλη­νική γλώσσα αφού είπε πιο είναι εξέ­φρασε και την απορία του πως μπορεί να συντη­ρεί με μισθό 1500 ευρώ τον μήνα τέτοιο σπίτι.(…) Φτά­νο­ντας στο αρχαίο στάδιο και τον ναό του Απόλ­λωνα και ευτυχώς και πάλι ΜΟΝΟ στην Ελλη­νική γλώσσα εξέ­φρασε και την άποψη λέγο­ντας «όταν εμείς φτιά­χναμε αυτά τα μνημεία, οι ξένοι έτρωγαν βελα­νί­δια και ζούσαν στα δέντρα» (…) Συνε­χί­ζο­ντας λοιπόν την «βόλτα» μας ενη­με­ρω­θή­καμε σε δυο γλώσσες (ο Θεός να βοη­θή­σει για τα Αγγλικά του) ότι περ­νώ­ντας από τα υπόγεια σπίτια που έμεναν οι Νύμφες οι οποίες έτρωγαν μελάσα σε αντί­θεση με τους σημε­ρι­νούς Έλληνες οι οποίοι τρώνε Hamburger , ότι αρι­στερά μας από το Μόντε Σμιθ βλέ­πουμε το καζίνο για όποιον θέλει να χάσει τα λεφτά του και μετά το παλιό νοσο­κο­μείο το οποίο ο Δήμος το αφήνει να ρημάζει, στο άγαλμα του Διαγόρα τον όποιο τον κρατάνε οι γιοί του στην Ψαρο­πούλα (ανα­φέρ­θηκε και σωστά ως Ολυ­μπιο­νί­κης στα αγγλικά ) στην δε ελλη­νική ενη­μέ­ρωση μας έκανε και την αναφορά του «τσί­τσι­δου» των γιών του που τον κρατάνε. Και τέλος ενη­με­ρω­θή­καμε για τα δύο ελα­φά­κια της εισόδου του λιμα­νιού του Μαν­δρα­κίου ότι είναι (μάλε και φεμάλε) …….(male and female) (…)