Οι «53» του ΣΥΡΙΖΑ λένε όχι στη διάσπαση -Κείμενο υπέρ της ενότητας

Παρέμ­βαση υπέρ της ενό­τη­τας του ΣΥΡΙΖΑ και κατά της διά­σπα­σης του κόμ­μα­τος πραγ­μα­το­ποιεί η λεγό­μενη τάση των «53» του ΣΥΡΙΖΑ, που με κείμενό της ζητά τη διε­ξα­γωγή ενός συνε­δρίου στρα­τη­γι­κού επα­να­κα­θο­ρι­σμού της πορείας του κόμ­μα­τος, και όχι «ένα συνέ­δριο ξεκα­θα­ρί­σμα­τος λογα­ρια­σμών και διά­σπα­σης».

Το κείμενο των «53»:

«Να χαρά­ξουμε πορεία ενό­τη­τας κι απε­γκλω­βι­σμού από το Μνη­μό­νιο

(Ενω­μέ­νοι να απε­γκλω­βι­στούμε από το μνη­μό­νιο)

1.Δεν υπάρχει καμιά αμφι­βο­λία ότι η συμ­φω­νία που επι­βλή­θηκε από τους δανει­στές στην ελλη­νική κυβέρ­νηση, συνιστά πρα­ξι­κό­πημα που βιάζει την εκφρα­σμένη στις εκλογές και το δημο­ψή­φι­σμα θέληση του λαού. Με μέσο την απειλή για πλήρη διάλυση του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος, που θα οδη­γούσε σε άτακτη χρε­ο­κο­πία και οικο­νο­μική κατάρ­ρευση, οι δανει­στές επέ­βα­λαν ένα σκληρό πρό­γραμμα λιτό­τη­τας το οποίο βρί­σκε­ται στον αντί­ποδα τόσο του προ­γράμ­μα­τος του ΣΥΡΙΖΑ, των αναγκών της κοι­νω­νίας, καθώς και της προ­ο­πτι­κής για ανά­καμψη. Παρά τις μεγάλες προ­σπά­θειες της κυβέρ­νη­σης  για να απο­φευ­χθούν τα χει­ρό­τερα, τα μέτρα που προ­βλέ­πο­νται στη συμ­φω­νία, επι­τεί­νουν τις υφε­σια­κές τάσεις της οικο­νο­μίας και, κυρίως, δημιουρ­γούν ένα περι­βάλ­λον κοι­νω­νι­κής απορ­ρύθ­μι­σης. Χωρίς να παρα­βλέ­πουμε τη δέσμευση για την ανα­διάρ­θρωση του χρέους, δεν μπο­ρούμε να αρνη­θούμε το προ­φα­νές: το 3ο Μνη­μό­νιο συνε­χί­ζει το δρόμο των δύο προη­γού­με­νων. Ακόμα χει­ρό­τερα, δια­τη­ρεί το καθε­στώς μερικής ανα­στο­λής της λαϊκής κυριαρ­χίας, αφού το βασικό τμήμα της κυβερ­νη­τι­κής πολι­τι­κής επι­βάλ­λε­ται έξωθεν, με τρόπο που εύλογα ανα­κα­λεί στις μνήμες συν­θή­κες  αποι­κιο­κρα­τίας. Η συμ­φω­νία αυτή δεν είναι οικο­νο­μικά βιώσιμη και πολι­τικά δεν είναι δια­χει­ρί­σιμη από μια κυβέρ­νηση της αρι­στε­ράς. Φυσικά, όσο λάθος θα ήταν να ωραιο­ποι­ή­σει κανείς τη συμ­φω­νία, άλλο τόσο λάθος είναι να αρνηθεί κανείς ότι ο εκβια­σμός που την επέβαλε, ήταν απο­λύ­τως υπαρ­κτός.

2.Το μείζον ερώτημα είναι πώς φτάσαμε στο σημείο να τεθεί με πραγ­μα­τι­κούς όρους το δίλημμα «άτακτη χρε­ο­κο­πία ή μνη­μό­νιο». Πιστεύ­ουμε ότι δεν πρέπει να κρυ­φτούμε πίσω από ασαφείς δια­τυ­πώ­σεις. Το γεγονός ότι βρε­θή­καμε τελικά βρε­θή­καμε ενώπιον του τρα­γι­κού διλήμ­μα­τος, συνιστά ήττα της στρα­τη­γι­κής της κυβέρ­νη­σης και του ΣΥΡΙΖΑ. Δια­ψεύ­στη­καν από την ίδια την πραγ­μα­τι­κό­τητα οι βασικές θέσεις μας ότι μπορεί να γίνει ανεκτή μια εναλ­λα­κτική οικο­νο­μική πολι­τική στο πλαίσιο της υφι­στά­με­νης ευρω­ζώ­νης, καθώς και ότι το ευρω­παϊκό δημο­κρα­τικό κεκτη­μένο θα αρκούσε  για να απο­τρέ­ψει τον στραγ­γα­λι­σμό ενός ολό­κλη­ρου λαού.

Παρα­συρ­μέ­νοι από τις κατε­πεί­γου­σες ανάγκες της κοι­νω­νίας καθώς και από έναν πολι­τικό βολο­ντα­ρι­σμό που παρέ­βλεπε τους πραγ­μα­τι­κούς συσχε­τι­σμούς δύναμης, δεν αντι­λη­φθή­καμε εγκαί­ρως ότι οι κυρί­αρ­χοι της Ευρώπης ήταν απο­λύ­τως απο­φα­σι­σμέ­νοι να κατα­βά­λουν το οικο­νο­μικό κόστος (όσο βαρύ και αν ήταν αυτό) προ­κει­μέ­νου να κατα­πνί­ξουν ένα παρά­δειγμα εναλ­λα­κτι­κής πολι­τι­κής με πανευ­ρω­παϊκή εμβέ­λεια. Επι­πλέον, υπο­τι­μή­σαμε τις αλλαγές που συντε­λέ­στη­καν τα τελευ­ταία χρόνια στην ευρω­ζώνη: από τη μια μεριά έχει ενι­σχυ­θεί η χρη­μα­το­πι­στω­τική θωρά­κιση απέ­να­ντι στον «ελλη­νικό κίνδυνο», από την άλλη, το Grexit συνιστά απειλή για ένα μόνο μέρος της ευρω­παϊ­κής ηγεσίας, ενώ για ένα άλλο απο­τε­λεί μέρος του προ­γράμ­μα­τος της.

3.Είναι προ­φα­νές ότι οι αδυ­να­μίες και οι λάθος εκτι­μή­σεις δεν περιο­ρί­στη­καν μόνο στο πεδίο της δια­πραγ­μά­τευ­σης και του ευρω­παϊ­κού μας σχεδίου:  Από τις επι­λο­γές στις διοι­κή­σεις των τρα­πε­ζών έως τη σύνθεση της δια­πραγ­μα­τευ­τι­κής ομάδας, και από την ασάφεια στη δια­πραγ­μα­τευ­τική γραμμή έως τη μη προ­ε­τοι­μα­σία εναλ­λα­κτι­κού σχεδίου για την αντι­με­τώ­πιση του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού στραγ­γα­λι­σμού (σχεδίου όχι ιδέας), πολλά πράγ­ματα δεν έγιναν όπως έπρεπε. Στο διά­στημα των έξι μηνών δια­κυ­βέρ­νη­σης δεν εφαρ­μό­σαμε με επάρ­κεια το σχέδιό μας, που εμπε­ριείχε τομές, συγκρού­σεις και ρήξεις με το παλαιό μνη­μο­νιακό και συντη­ρη­τικό καθε­στώς. Παράλ­ληλα, σε τομείς που δεν επη­ρε­ά­ζο­νταν από τη δια­πραγ­μά­τευση δεν δόθηκε δια­φο­ρε­τι­κός τόνος ούτε ως προς το περιε­χό­μενο ούτε ως προς τον τρόπο της δια­κυ­βέρ­νη­σης –ο προ­κλη­τι­κός Γ. Πανού­σης είναι ίσως η πιο χαρα­κτη­ρι­στική περί­πτωση. Συνο­λικά, όμως, η αντί­ληψη της λαϊκής συμ­με­το­χής και παρέμ­βα­σης, το πνεύμα και το μήνυμα των πλα­τειών, δυστυ­χώς, δεν ήταν στη στό­χευση της κυβέρ­νη­σης, η οποία, ως εκ τούτου, δεν αξιο­ποί­ησε την υπαρκτή λαϊκή δια­θε­σι­μό­τητα.

Για τα λάθη αυτά, όλοι και όλες θα πρέπει να ανα­λά­βουμε σήμερα μερίδιο ευθύνης, ανε­ξαρ­τή­τως αν σε αυτήν την ευθύνη δεν αντι­στοι­χούν σε όλους ίσα μερίδια. Η Κεντρική Επι­τροπή παρα­κο­λου­θεί την παρά­καμψη των συλ­λο­γι­κών κομ­μα­τι­κών δια­δι­κα­σιών καθώς και τη δική της υπο­βάθ­μιση να συνε­χί­ζο­νται. Παρά τις προη­γού­με­νες ρητές απο­φά­σεις της δεν βρέθηκε τρόπος να τα απο­τρέ­ψει. Εκ των πραγ­μά­των, δηλαδή από το τελικό απο­τέ­λε­σμα, προ­κύ­πτει καθαρά ότι η απο­κλει­στική δια­χεί­ριση όλων των κρί­σι­μων σχε­δια­σμών και απο­φά­σεων από την κυβέρ­νηση δεν ωφέλησε. Οι συλ­λο­γι­κές εκτι­μή­σεις και επε­ξερ­γα­σίες εξα­κο­λου­θούν να παρα­μέ­νουν, ιδιαί­τερα όταν μιλάμε για ένα κόμμα της ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, ο πιο ασφαλής δρόμος.

4.Ωστόσο, θα ήταν ισο­πε­δω­τικό και άδικο να αγνο­ή­σουμε τις κατα­κτή­σεις της περιό­δου. Το γεγονός ότι η κυβέρ­νηση μίλησε τη γλώσσα του δικαίου κι εξά­ντλησε όλα τα περι­θώ­ρια δια­πραγ­μά­τευ­σης, άλλαξε σε μεγάλο βαθμό συνει­δή­σεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξω­τε­ρικό. Το διεθνές trend #This is a coup  (“αυτό είναι ένα πρα­ξι­κό­πημα”) δεν απο­τε­λεί παρά την πιο εντυ­πω­σιακή έκφραση της κοινής πεποί­θη­σης ότι η Ελλάδα έπεσε θύμα ωμής επι­βο­λής. Στους έξι μήνες της δια­πραγ­μά­τευ­σης καταρ­ρί­φθη­καν οι μύθοι περί αλλη­λέγ­γυας και δημο­κρα­τι­κής Ευρώπης όπως επίσης και περί οπι­σθο­δρο­μι­κής και ιδιόρ­ρυθ­μης Ελλάδας. Ο κόσμος πια γνω­ρί­ζει. Το απέ­δειξε στο εσω­τε­ρικό με τη συγκλο­νι­στική λαϊκή έκρηξη του δημο­ψη­φί­σμα­τος, με το μεγάλο ταξικό και νεανικό “όχι”. Το απέ­δειξε και στο εξω­τε­ρικό με το πρω­το­φα­νές κύμα διε­θνούς αλλη­λεγ­γύης. Δεν πρέπει να υπο­τι­μάμε επίσης τις πολι­τι­κές ρωγμές στο ευρω­παϊκό οικο­δό­μημα που είτε δημιουρ­γή­θη­καν είτε ανα­δεί­χτη­καν κατά τη διάρ­κεια της δια­πραγ­μά­τευ­σης.

Είναι μια σημα­ντική παρα­κα­τα­θήκη. Μπορεί στο μέλλον να δώσουν ευκαι­ρίες για να ενι­σχυ­θεί ο αγώνας ενάντια στην αέναη λιτό­τητα. Εμείς, όμως, από σήμερα θα χρεια­στεί να συμ­βά­λουμε σε μια πανευ­ρω­παϊκή συζή­τηση και στο συντο­νι­σμό  της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κινη­μά­των, ώστε να αξιο­ποι­ή­σουμε τις υπαρ­κτές ρωγμές στο αντί­παλο

5.Αυτή τη στιγμή ο μεγάλος κίν­δυ­νος που αντι­με­τω­πί­ζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρ­νηση είναι να μετα­τρα­πεί η συν­θη­κο­λό­γηση σε πολι­τική γραμμή. Να γίνει απο­δε­χτό δηλαδή ότι το Μνη­μό­νιο είναι ο ορί­ζο­ντας της πολι­τι­κής μας. Η παρα­δοχή ότι αυτός είναι ο συσχε­τι­σμός και δεν μπο­ρούμε να τον αλλά­ξουμε θα οδη­γούσε στην πλήρη εφαρ­μογή του σχεδίου της «αρι­στε­ρής παρέν­θε­σης», όχι ως προς τα πρόσωπα αλλά ως προς το πολι­τικό περιε­χό­μενο. Πέραν του ότι η λογική «να εφαρ­μό­σουμε εμείς με τον καλύ­τερο τρόπο το Μνη­μό­νιο» είναι η επιτομή των αντι­λή­ψεων της νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρης σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας, δεν ευστα­θεί και ως ρεα­λι­στικό πολι­τικό σχέδιο. Οι λεπτο­με­ρείς προ­βλέ­ψεις του Μνη­μο­νίου σε συν­δυα­σμό με την ασφυ­κτική επι­τή­ρηση δεν επι­τρέ­πουν εναλ­λα­κτι­κούς τρόπους εφαρ­μο­γής του. Η «καλή» εφαρ­μογή του Μνη­μο­νίου γρήγορα θα οδη­γή­σει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ριζική συστη­μική μετάλ­λαξη.

6.Η κατά­σταση των πραγ­μά­των με την οποία είμαστε αντι­μέ­τω­ποι καθιστά αδήριτη την ανάγκη εκπό­νη­σης ενός και­νούρ­γιου στρα­τη­γι­κού σχεδίου για τον απε­γκλω­βι­σμό από τα μνη­μο­νιακά δεσμά. Ενός σχεδίου που δεν θα ωραιο­ποιεί την υφι­στά­μενη εικόνα, αλλά και δεν θα απο­φεύ­γει κανένα από τα πραγ­μα­τικά ερω­τή­ματα. Γιατί η όποια ελλη­νική κυβέρ­νηση θα βρεθεί ξανά μπροστά στον εκβια­σμό της ανα­τί­να­ξης του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος. Τις πραγ­μα­τι­κές δυσκο­λίες δεν μπο­ρούμε να τις παρα­κάμ­πτουμε με τρικ –λεφτά δεν υπάρ­χουν ούτε στη Μόσχα ούτε στον Χολαργό. Χρεια­ζό­μα­στε επει­γό­ντως να οργα­νώ­σουμε νηφάλια τη συζή­τηση για ένα σχέδιο παρα­τε­τα­μέ­νης λαϊκής αντί­στα­σης, ένα σχέδιο που θα ενι­σχυ­θεί από το συντο­νι­σμό με τους αγώνες των υπό­λοι­πων ευρω­παϊ­κών λαών, ένα σχέδιο νίκης των δυνά­μεων της εργα­σίας και της νεο­λαίας. Στο πλαίσιο αυτής της συζή­τη­σης δεν μπο­ρούμε να φοβη­θούμε κανένα ερώτημα είτε σε ό,τι αφορά μία οργα­νω­μένη και σχε­δια­σμένη μετά­βαση σε εθνικό νόμισμα,  είτε σε ό,τι αφορά τους ελιγ­μούς μέσα στην υφι­στά­μενη Ευρώπη, είτε ακόμα και για το αν είναι εφικτό  και με ποιό τρόπο να κάνει αρι­στερή πολι­τική μια κυβέρ­νηση μέσα στο σημε­ρινό παγκό­σμιο συσχε­τι­σμό δύναμης. Όλα ανοιχτά και όλα πάνω στο τραπέζι ενός δια­λό­γου που θα κατα­λή­ξει σε έκτακτο συνέ­δριο του ΣΥΡΙΖΑ.

7.Θέλουμε ένα συνέ­δριο στρα­τη­γι­κού επα­να­κα­θο­ρι­σμού. Δεν θέλουμε ένα συνέ­δριο ξεκα­θα­ρί­σμα­τος λογα­ρια­σμών και διά­σπα­σης. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρ­χουν ούτε προ­δό­τες ούτε τζάμπα μάγκες. Σε αυτήν την εξαι­ρε­τικά δύσκολη και περί­πλοκη συγκυ­ρία, δεν χρη­σι­μεύ­ουν σε τίποτα οι κραυγές και οι απλο­ποι­ή­σεις. Η πόλωση, η ανθρω­πο­φα­γία και το κυνήγι μαγισ­σών απλά θα φέρουν τη διά­σπαση η οποία με τη σειρά της θα κατα­στή­σει ακόμα πιο μεγάλη και διαρκή την ήττα. Περισ­σό­τερο από ποτέ χρεια­ζό­μα­στε αυτο­συ­γκρά­τηση και συντρο­φική αλλη­λεγ­γύη. Είναι επείγον να απο­κα­τα­στα­θεί η δημο­κρα­τία στο εσω­τε­ρικό μας και το συλ­λο­γικό “εμείς”, που το προη­γού­μενο διά­στημα τραυ­μα­τί­στη­καν σοβαρά. Η συλ­λο­γική λει­τουρ­γία των οργάνων του κόμ­μα­τος, η συντρο­φική αντι­με­τώ­πιση των δια­φο­ρε­τι­κών απόψεων και εν τέλει η σύνθεσή τους, είναι ζητού­μενο και ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θεση για τη διέξοδο από τη σημε­ρινή κρίση. Αν είχε υπάρξει η συλ­λο­γική λει­τουρ­γία και άρα η συνεν­νό­ηση στο εσω­τε­ρικό μας, πολλά από αυτά που σήμερα εμφα­νί­ζο­νται ως αδιέ­ξοδα, θα μπο­ρού­σαν να είχαν απο­φευ­χθεί.

8.Εμείς από τη μεριά μας θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να περι­φρου­ρη­θεί η ιδε­ο­λο­γική ταυ­τό­τητα και να απο­τρα­πεί η μνη­μο­νιακή μετάλ­λαξη του κόμ­μα­τος. Θα εργα­στούμε σκληρά για την ενότητα και θα αρνη­θούμε επι­λο­γές, που, ανε­ξάρ­τητα προ­θέ­σεων, οδηγούν στη ρήξη και τη διά­σπαση. Διεκ­δι­κούμε να δοθεί, με ουσια­στικό και συντε­ταγ­μένο τρόπο, ο λόγος στα μέλη του κόμ­μα­τος και της Νεο­λαίας. Να δοθεί χώρος και χρόνος, έτσι ώστε, η συζή­τηση, ο ανα­γκαίος ανα­στο­χα­σμός, η αντι­πα­ρά­θεση των απόψεων να κατα­λή­ξουν σε σύνθεση, όπως γίνο­νταν όλα τα προη­γού­μενα χρόνια. Δεν συμ­φω­νούμε με δια­δι­κα­σίες εξπρές, που απλώς θα βάλουν σφρα­γίδα σε ένα τραυ­μα­τικό και ασφαλώς επι­ζή­μιο για την κοινή μας υπόθεση, δια­ζύ­γιο. Τα μέλη του κόμ­μα­τος δεν είναι “εκλέ­κτο­ρες”, “ψηφο­φό­ροι”, “οπαδοί” σχη­μα­τι­σμέ­νων στρα­το­πέ­δων. Είναι αγω­νι­στές και αγω­νί­στριες, σε μια μάχη που απαιτεί δράση και σκέψη, αντί­σταση και προ­βλη­μα­τι­σμό. Συνεπώς, δεν βάζουμε την υπο­γραφή μας σε προ­τά­σεις ασφυ­κτι­κού χρόνου, σε συνέ­δρια και δημο­ψη­φί­σματα, που η δυνα­τό­τητα συν­θε­τι­κών απα­ντή­σεων, δεν θα είναι απλώς περιο­ρι­σμένη, θα είναι ανύ­παρ­κτη. Θέλουμε να δώσουμε μια ανάσα στο διάλογο, μια ευκαι­ρία στην ενότητα.

Η πρότασή μας για συντε­ταγ­μένη πορεία προς το συνέ­δριο του κόμ­μα­τος, με όλα τα πολι­τικά και στρα­τη­γικά επίδικα στο τραπέζι του δια­λό­γου, απαιτεί βεβαίως, για αυτό το χρονικό διά­στημα, ένα είδος «μορα­τό­ριουμ», σεβασμό στη δια­φο­ρε­τική άποψη και επιλογή. Γνω­ρί­ζουμε άλλωστε ότι το “ναι”, το “όχι”, το “παρών” στη Βουλή δεν προ­έ­κυ­ψαν με ευκολία, προ­έ­κυ­ψαν βασα­νι­στικά, με γνώμονα τις ανάγκες των φτωχών, των λαϊκών κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των. Οι επι­λο­γές αυτές, δεν μπορεί παρά να είναι σεβα­στές, μέρος του δια­λό­γου μπροστά στο κυρί­αρχο συνέ­δριό μας».

Πηγή: iefimerida.gr