«Χαρά στους αρλεγκίνους»

Κι ενώ η συζή­τηση στη Βουλή εξε­λισ­σό­ταν σε ήπιους και κόσμιους τόνους, απ’ όλες τις πλευρές, κι ενώ ο πρω­θυ­πουρ­γός εμφα­νί­σθηκε εξαι­ρε­τικά μετριο­πα­θής και εντυ­πω­σιακά συναι­νε­τι­κός, έρχεται ο συγκυ­βερ­νή­της Καμ­μέ­νος να το κάνει Κούγκι, με ύφος σε άλλο μήκος κύματος και ήθος αγοραίο, κάνο­ντας χρήση της αγα­πη­μέ­νης του φράσης ενα­ντίον της αντι­πο­λί­τευ­σης που δεν θα την επα­να­λάβω, γιατί ντρέ­πο­μαι για λογα­ρια­σμό του.

Επίπεδο, όχι αστεία!

Μπορεί να ντρά­πηκε και ο πρω­θυ­πουρ­γός και γι’ αυτό ούτε βλέμμα δεν του έριξε, όση ώρα μίλαγε έκανε πως ανα­κά­τευε τα χαρτιά του. Κάτι είναι κι αυτό…

Αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση. Είναι ο ορισμός της παρακ­μής. Κατά γενική ομο­λο­γία το επίπεδο του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού και των βου­λευ­τών δεν είναι και ιδιαί­τερα υψηλό. Η χυδαιό­τητα το κάνει και αφόρητο.

Υ. Γ. Η πρό­ε­δρος της Βουλής που τις προ­άλ­λες απευ­θύν­θηκε οργι­σμένη στον κ. Σαμαρά για τις σεξι­στι­κές του ανα­φο­ρές περί « ανδρι­κής γραμμής», αυτή τη φορά, όχι μόνο άφησε τον Καμμένο να ξερνά ελεύ­θερα τον οχετό του, αλλά φρό­ντισε να ειρω­νευ­θεί τον δια­μαρ­τυ­ρό­μενο Α. Γεωρ­γιάδη. Γνωστός και μη εξαι­ρε­τέος ο κ. Γεωρ­γιά­δης. Και δεν μου είναι καθόλου συμπα­θής, αλλά η εμπά­θεια, η ειρω­νεία και το παρα­λή­ρημα δεν παλεύ­ε­ται με το ίδιο νόμισμα. Γιατί κάπως έτσι γίνεται τσίρκο το Κοι­νο­βού­λιο και νούμερα οι πατέρες και μητέρες του Εθνους. Μέχρι τώρα, δε συνά­ντησα την παρα­μι­κρή αντί­δραση από φίλους του ΣΥΡΙΖΑ για αυτή την ελεεινή στάση -ελπίζω απλά ότι μου δια­φεύ­γουν οι εξαι­ρέ­σεις.

Αντί­θετα, πήρε το μάτι μου σχόλια για τη «Ζωή που τους έβαλε πάλι τα δύο πόδια σε ένα παπού­τσι».

Φαί­νε­ται ότι η αντί­ληψη ότι ο σεξι­σμός, ο ρατσι­σμός, ο αυταρ­χι­σμός και το κακό γούστο, ανα­βα­πτί­ζο­νται όταν προ­έρ­χο­νται από τη δική μας πλευρά και στρέ­φο­νται προς τον αντί­παλο, έχει για τα καλά εδραιω­θεί στο μυαλό των περισ­σό­τε­ρων. Και είναι μια πολύ βολική αντί­ληψη, γιατί απέχει άλλωστε ένα τσιγάρο δρόμο από την ανα­βά­πτιση των δικών μας ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων, των δικών μας μνη­μο­νίων, του δικού μας ΦΠΑ και πάει λέγο­ντας.

Θα ρωτή­σετε ίσως: Μα από όλα όσα ειπώ­θη­καν προχθές αυτό βρήκες να σχο­λιά­σεις; Απά­ντηση: Ναι, γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχει σωτηρία με αυτού του είδους πολι­τι­κούς που απλά τους προ­σπερ­νούμε ως γρα­φι­κούς, σπάμε και πλάκα ανα­πα­ρά­γο­ντας ως είδηση τις ατάκες τους, που γέρνει το κτήριο της Βουλής απ’ τη μαγκιά τους και τους κάνουν υπουρ­γούς πρω­θυ­πουρ­γοί…

Αν το κάνω και πιο ποι­η­τικό, η απά­ντηση σε όλη αυτή την κατά­πτωση, είναι οι στίχοι του Παλαμά από το ποίημα του «Γύριζε»: «Από θαμπούς ντερ­βί­ση­δες και στέρ­φους μαντα­ρί­νους κι από τους χαλ­κο­πρά­σι­νους η Πολι­τεία πατιέ­ται. Χαρά στους χασο­μέ­ρη­δες! Χαρά στους αρλε­κί­νους!»

Ένα ποίημα που γρά­φτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η Ελλάδα ήταν μια χώρα χρε­ο­κο­πη­μένη, ταπει­νω­μένη και δια­λυ­μένη οικο­νο­μικά και κοι­νω­νικά. Μόλις στε­κό­ταν στα πόδια της με την οικο­νο­μική «βοήθεια»-με το αζη­μί­ωτο φυσικά- των ξένων. Ανί­κα­νοι πολι­τι­κοί ηγέτες κι ένας ταλαι­πω­ρη­μέ­νος λαός, που πολι­τι­κά­ντη­δες δημα­γω­γοί εύκολα τον έσερναν από τη μύτη- συνέ­θε­ταν ένα ζοφερό σκηνικό.