Ζητούσαν αποζημίωση και για πεθαμένους συγγενείς τους!

• Πρω­το­δί­κως κατα­δι­κά­στη­καν σε φυλά­κιση τριών ετών

Την κατη­γο­ρία της από­πει­ρας απάτης επί δικα­στη­ρίω από την οποία το περιου­σιακό όφελος ή η προ­ξε­νη­θείσα ζηµία υπερ­βαί­νει το ποσό των 73.000 ευρώ, αντι­με­τω­πί­ζουν πέντε Αλβανοί που φέρο­νται να επι­χεί­ρη­σαν, µε τη χρήση ψευδών στοι­χείων σε αγωγή, να εξα­σφα­λί­σουν µεγαλύτερη αποζηµίωση από ασφα­λι­στική εται­ρεία για τον θάνατο σε τροχαίο δυστύχηµα συγ­γε­νούς τους υπέρ άλλων πεθαµένων συγ­γε­νών τους, τους οποίους εµφάνισαν να βρί­σκο­νται στη ζωή.

H υπόθεση απα­σχό­λησε σε πρώτο βαθμό το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των, οι κατη­γο­ρού­με­νοι κρί­θη­καν ένοχοι και τους επι­βλή­θηκε ποινή φυλά­κι­σης 3 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα.

Η δίκη επα­να­λαμ­βά­νε­ται ενώπιον του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου και ο συνή­γο­ρος των κατη­γο­ρου­μέ­νων κ. Μ. Βλάχος ευελ­πι­στεί στην αθώωση των εντο­λέων του, οι οποίοι είχαν παραι­τη­θεί από την χρη­μα­τική απαί­τηση του απο­θα­νό­ντος συγ­γε­νούς τους, στην αστική δίκη με την ασφα­λι­στική εται­ρεία.

Σύμφωνα με το κατη­γο­ρη­τή­ριο οι τέσ­σε­ρις πρώτοι την 11.3.2003 άσκησαν ενώπιον του Mονοµελούς Πρω­το­δι­κείου Pόδου την υπ’ αρ. εκθ. κατά­θε­σης 58/11.3.2003 αγωγή (δια­δι­κα­σία αυτο­κι­νη­τι­κών δια­φο­ρών) κατά της Eλ. K., του Γ. Πλ. και της ανώνυµης εται­ρείας µε την επωνυµία «INTERLIFE A.A.E.» µε έδρα τη Θεσ­σα­λο­νίκη (εγκα­λούσα), στην οποία ανέ­γρα­ψαν µεταξύ των ενα­γό­ντων και τους εν γνώσει τους θανό­ντες N. Γ. του K. (9ος ενάγων), Φ. συζ. N. Γ. (10η ενά­γουσα), δηλαδή τους παπ­πού­δες και για­γιά­δες του θανα­τω­θέ­ντος σε τροχαίο δυστύχηµα I. Γ., συζύγου της πρώτης και αδελφού των υπό­λοι­πων κατηγορουµένων, δηλαδή παρέ­στη­σαν ψευδώς στο Δικα­στή­ριο τους ανωτέρω ως ζωντα­νούς στο αγωγικό τους δικό­γραφο, επα­νέ­λα­βαν το ίδιο µε το δικό­γραφο των προ­τά­σεων, το οποίο κατα­τέ­θηκε στο Δικα­στή­ριο την 3.2.2004, αν και παρέ­στη­σαν στο ακρο­α­τή­ριο όταν άκουσαν να εκφω­νού­νται τα ονόµατα των ως άνω θανό­ντων, σιώ­πη­σαν απο­κρύ­πτο­ντας αθέµιτα από το Δικα­στή­ριο το θάνατό τους, και κάλεσαν τον µάρτυρα Λ. A. (πέµπτος κατηγορούµενος), ο οποίος κατέ­θεσε ενώπιον του Δικα­στη­ρίου ότι όλοι οι ανωτέρω πλην της P. Λ. είναι ζωντα­νοί, προκειµένου να πείσουν το Δικα­στή­ριο να επι­δι­κά­σει σ’ αυτούς ως χρηµατική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ψυχικής οδύνης το ποσό των τριάντα χιλιά­δων (30.000) ευρώ σε έκαστο.

Δεν ολο­κλή­ρω­σαν όμως την πράξη τους αυτή, όχι από δική τους βούληση, αλλά διότι η τρίτη εναγόµενη αντι­λή­φθηκε την απατηλή συµπεριφορά τους και προ­έ­βαλε ένσταση έλλει­ψης δικα­στι­κής πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τας µε αποτέλεσµα να ανα­γκα­στούν να οµολογήσουν µε το δικό­γραφο της προ­σθή­κης – αντί­κρου­σης, το οποίο κατέ­θε­σαν στη γραµµατεία του Δικα­στη­ρίου την 10.2.2004, ότι οι ως άνω τέσ­σε­ρις ενά­γο­ντες απε­βί­ω­σαν.

Ο πέµπτος κατηγορούµενος την 3.2.2004 εξε­τά­σθηκε από το Mονοµελές Πρω­το­δι­κείο Pόδου επί της υπ’ αρ. εκθ. κατα­θέ­σεως 58/11.3.2003 αγωγής (δια­δι­κα­σία αυτο­κι­νη­τι­κών δια­φο­ρών) των µελών της οικο­γέ­νειας του θανό­ντος σε τροχαίο δυστύχηµα I. Γ.και παρόλο που ορκί­στηκε στο Iερό Kοράνιο ότι θα κατα­θέ­σει την αλήθεια, κατέ­θεσε ότι οι εν γνώσει του θανό­ντες N. Γ. του K., Φ. συζ. N. Γ., και I. Λ.του T., δηλαδή οι δύο παπ­πού­δες και η µία γιαγιά του θανα­τω­θέ­ντος ήταν ζωντα­νοί κατά το χρόνο της συζή­τη­σης της αγωγής, γεγονός που ήταν ψευδές και ο κατηγορούµενος το γνώριζε.