Δημήτρης Κρεμαστινός «Συνέδριο. Προς τι;»

Το Συνέ­δριο του ΠΑΣΟΚ. Για ποιο σκοπό;

Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε στην πολι­τική ο πρω­τερ­γά­της που έφερε στη χώρα τη δημο­κρα­τική δομή ενός κόμ­μα­τος με οργα­νώ­σεις βάσης και κορυφής που λει­τουρ­γού­σαν κατα­στα­τικά. Όμως, στην πιο κρίσιμη φάση της ιστο­ρίας του, η ηγεσία του ανέλαβε να σώσει τη χώρα από τη χρε­ο­κο­πία χωρίς να συζη­τή­σει και να πείσει τα όργανα και τα μέλη του ότι θα πορεύ­ο­νταν έναν ανη­φο­ρικό μονό­δρομο. Αυτό υπήρξε το μεγάλο λάθος.

Αυτό το συνέ­δριο του ΠΑΣΟΚ μετά την ιστο­ρική ήττα των τελευ­ταίων εκλογών πρέπει να έχει μέσα του το σπέρμα της ανα­γέν­νη­σης. Θα πρέπει να είναι ένα συνέ­δριο αυτο­κρι­τι­κής, προ­βλη­μα­τι­σμού και ανα­ζή­τη­σης της πορείας του Κόμ­μα­τος στο άμεσο μέλλον. Ένα συνέ­δριο που δε θα υιο­θε­τή­σει θέσεις και απόψεις που θα εξυ­πη­ρε­τούν τα ίδια πρόσωπα τα οποία θα παίζουν τους ίδιους περίπου ρόλους. Ένα συνέ­δριο του οποίου θα έπρεπε να είχαν προη­γη­θεί δύο άλλα συνέ­δρια με θέμα το «Τις ή τι πταίει» για το ότι το ποσοστό του 44% μέσα σε 2 χρόνια έγινε 13%. «Τις ή τι πταίει» για το ότι το 13% έγινε 4,5%.

Οι σύνε­δροι του επι­κεί­με­νου συνε­δρίου είναι τα ηρωικά μέλη που προ­σέρ­χο­νται οι περισ­σό­τε­ροι με δικά τους έξοδα γιατί το Κόμμα δεν είναι σε θέση να τους καλύψει οικο­νο­μικά. Το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα της Βουλής του οποίου η επι­χο­ρή­γηση, που νόμιμα δικαιού­ται, πηγαί­νει κατ’ ευθείαν στα χρέη του. Είναι το μόνο κόμμα που δεν έχει τα στοι­χειώδη ποσά για να αντα­πο­κρι­θεί στις βασικές ανάγκες των οργα­νώ­σεών του. Για αυτό τα μέλη του απαι­τούν να λεχθεί ξεκά­θαρα το «Τις ή τι πταίει;» για την υπερ­χρέ­ωση του Κόμ­μα­τος σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμα και η κρατική επι­χο­ρή­γηση που λαμ­βά­νει -όπως όλα τα κόμματα – να πηγαί­νει για την εξό­φληση των χρεών.

Οι ηρωικοί αυτοί σύνε­δροι, θα ήθελαν να δουν εκεί­νους που ετί­μη­σαν με θέσεις πρω­θυ­πουρ­γών, υπουρ­γών, βου­λευ­τών να κάθο­νται στις πρώτες σειρές του συνε­δρίου και να μιλούν για το τί προ­σέ­φερε το ΠΑΣΟΚ στην ελλη­νική κοι­νω­νία όλα αυτά τα χρόνια και – παράλ­ληλα με κριτική και αυτοκριτική- να προ­τεί­νουν τι πρέπει να γίνει τώρα. Θα ήθελαν να λεχθεί ξεκά­θαρα ότι το ΠΑΣΟΚ με τη συγκρό­τηση του κοι­νω­νι­κού κράτους εκ του μηδενός στην Υγεία και στην Πρόνοια, με την επα­νά­σταση που επέφερε στην Παιδεία, με την ανα­κα­τα­νομή των εισο­δη­μά­των υπέρ των φτωχών και αδυ­νά­των, με τους νόμους της ισό­τη­τας των δυο φύλων στην εργασία και στην κοι­νω­νία, κατακτά δικαιω­μα­τικά την πρώτη θέση στην πολι­τική ιστορία της χώρας. Όπως, τέλος, θα ήθελαν να απο­δο­κι­μά­σουν εκεί­νους που τιμή­θη­καν από το κόμμα με διά­φο­ρες θέσεις και αξιώ­ματα και που το εγκα­τέ­λει­ψαν τυχο­διω­κτικά ανα­ζη­τώ­ντας την προ­σω­πική τους πολι­τική επι­βί­ωση σε άλλα υπαρκτά ή και ανύ­παρ­κτα κόμματα. Αυτούς, δηλαδή, που ο Γεώρ­γιος Παπαν­δρέου και ο Ανδρέας Παπαν­δρέου χαρα­κτή­ρι­ζαν «απο­στά­τες» και «προ­δό­τες των ιδε­ο­λο­γι­κών αρχών της παρά­τα­ξης».

Μονα­δική υπο­χρέ­ωση των υγιών στε­λε­χών του ΠΑΣΟΚ είναι να ανα­δεί­ξουν έναν νέο πρόεδρο που να δια­σφα­λί­σει πρώ­τι­στα την ενότητα του Κόμ­μα­τος, που να υιο­θε­τή­σει ένα κατα­στα­τικό ανάλογο των σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών κομ­μά­των της Ευρώπης, απαλ­λαγ­μένο από σκο­πι­μό­τη­τες και αρχη­γι­σμούς βάσει του οποίου για τα μεγάλα θέματα θα ερω­τά­ται και θα απο­φα­σί­ζει η βάση. Εάν λει­τουρ­γούσε η δομή του Κόμ­μα­τος και προ­κει­μέ­νου να απο­φα­σι­στεί η είσοδος στο ΔΝΤ και η αποδοχή του πρώτου μνη­μο­νίου είναι βέβαιο ότι το ΠΑΣΟΚ δε θα βρι­σκό­ταν στη σημε­ρινή του κατά­σταση και ο πολι­τι­κός χάρτης της χώρας θα ήταν τελείως δια­φο­ρε­τι­κός.

Το επι­κεί­μενο συνέ­δριο πρέπει να είναι, όπως προ­βλέ­πει η προ­κή­ρυξή του, προ­γραμ­μα­τικό. Ένα συνέ­δριο προσ­διο­ρι­σμού της ιδε­ο­λο­γι­κής βάσης του ΠΑΣΟΚ η οποία θα συμ­βά­λει στην ανα­συ­γκρό­τηση ενός σύγ­χρο­νου κοι­νω­νι­κού κράτους, με παράλ­ληλη οικο­νο­μική και τεχνο­λο­γική ανά­πτυξη, εντός της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, απαλ­λαγ­μένο από αγκυ­λώ­σεις εθνι­κο­λαϊ­κι­στι­κές με το μανδύα της ασά­φειας μιας περί­ερ­γης αρι­στε­ράς που τώρα εμφα­νί­ζε­ται. Τέλος, το συνέ­δριο πρέπει να δια­σφα­λί­σει την ενότητα του Κόμ­μα­τος, σεβό­μενο τους όρους της ίδιας της προ­κή­ρυ­ξής του που προ­βλέ­πει την εκλογή νέου προ­έ­δρου του ΠΑΣΟΚ από τη βάση του σε συγκε­κρι­μένη ημε­ρο­μη­νία. Χωρίς τη δια­σφά­λιση της ενό­τη­τάς του, το σημε­ρινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει μέλλον.

εφη­με­ρίδα ΤΑ ΝΕΑ, 02.06.2015