Νέα τροπή πήρε η υπόθεση του δημοτικού φόρου Δωδ/νήσου

• Απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση ανα­στο­λής τα­μεια­κών βε­βαιώ­σε­ων εις βάρος δι­κη­γό­ρου της Ρόδου

Απί­στευ­τη τροπή, που προ­κά­λε­σε ποι­κί­λα σχό­λια στους κύ­κλους των δι­κη­γό­ρων της Ρόδου, πήρε η έν­δι­κη δια­φο­ρά γνω­στού ποι­νι­κο­λό­γου με τον Δήμο Ρόδου, μετά από από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με την οποία απορ­ρί­πτε­ται αί­τη­ση ανα­στο­λής τα­μεια­κών βε­βαιώ­σε­ων σε βάρος του, για την κα­τα­βο­λή ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ.

Το Μο­νο­με­λές Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, παρά τις δύο απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, που έχουν κρί­νει αμε­τα­κλή­τως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό τον φόρο, με την από­φα­σή του κρί­νει, με­τα­ξύ άλλων, ότι οι λόγοι ανα­κο­πής του δι­κη­γό­ρου περί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας του φόρου, δεν είναι «προ­δή­λως βά­σι­μοι»!!

Η από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου έρ­χε­ται ου­σια­στι­κά «κό­ντρα» στην νο­μο­λο­γία του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου και προ­κά­λε­σε θό­ρυ­βο στους κόλ­πους των δι­κη­γό­ρων.

Ο ποι­νι­κο­λό­γος είχε προ­σφύ­γει συ­γκε­κρι­μέ­να ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου για την ακύ­ρω­ση ει­δο­ποι­ή­σε­ων για την κα­τα­βο­λή δη­μο­τι­κού φόρου, που έγι­ναν στον ίδιο από το Δήμο Ρόδου.

Με την αί­τη­ση ακύ­ρω­σής του, που ασκή­θη­κε πριν την έκ­δο­ση της από­φα­σης της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ και συ­ζη­τή­θη­κε, ενώ είχαν εκ­δο­θεί οι απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας, αμ­φι­σβη­τεί­ται η νοµιµότητα, η συ­νταγµατι­κό­τη­τα, η ανα­λο­γι­κό­τη­τα και η συµβα­τό­τη­τα του Δηµοτι­κού Φόρου Δω­δε­κα­νή­σου (ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ) µε το άρθρο 33 της υπ’αριθµ. 6 κα­τευ­θυ­ντή­ριας οδη­γί­ας (DIRECTIVA) της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, ενώ υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι ο φόρος πα­ρα­βιά­ζει και τις αρχές της ισό­τη­τας.

Ετε­ρος δι­κη­γό­ρος άσκη­σε εξάλ­λου πρό­σθε­τη παρέµβαση κατά του Δήµου Ρόδου και υπέρ του συ­να­δέλ­φου του, “εµπλου­τί­ζο­ντας” µε νέους λό­γους ακύ­ρω­σης το αρ­χι­κό δι­κό­γρα­φο και το­νί­ζο­ντας ότι κακώς ο φόρος επι­βάλ­λε­ται σε δι­κη­γό­ρους.

Η όλη αντι­δι­κία δεν απο­κλεί­ε­ται να τρα­πεί  και σε ποι­νι­κή ενώ­πιον των αρ­μό­διων δι­κα­στη­ρί­ων.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο δι­κη­γό­ρος έχει κοι­νο­ποι­ή­σει εξώ­δι­κη δια­μαρ­τυ­ρία – πρό­σκλη­ση στη δη­μο­τι­κή αρχή, με επι­φύ­λα­ξη δι­καιω­μά­των, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι εκ­βιά­στη­κε από δη­μο­τι­κό υπάλ­λη­λο για να απο­σύ­ρει την προ­σφυ­γή που άσκη­σε κατά του κύ­ρους του ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ.

Ο δι­κη­γό­ρος επι­χεί­ρη­σε συ­γκε­κρι­μέ­να να ει­σπρά­ξει για δη­μό­σια υπη­ρε­σία οφει­λές για υπη­ρε­σί­ες που πα­ρεί­χε και όταν του ζη­τή­θη­κε να προ­σκο­μί­σει ενη­με­ρό­τη­τα για να του κα­τα­βλη­θούν τα οφει­λό­με­να, ο λο­γι­στής του τον ενη­μέ­ρω­σε ότι έχει δε­σμευ­τεί στη ΔΟΥ Ρόδου ο ΑΦΜ του, λόγω οφει­λών του σε ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ.

Υπο­στή­ρι­ξε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι όταν ο λο­γι­στής του επι­κοι­νώ­νη­σε με τις οι­κο­νο­μι­κές υπη­ρε­σί­ες του Δήμου Ρόδου, υπάλ­λη­λος, προ­κει­μέ­νου να απο­δε­σμεύ­σει τον ΑΦΜ του, ζή­τη­σε εκ­βια­στι­κά να πα­ραι­τη­θεί προη­γου­μέ­νως από τη νό­μι­μη προ­σφυ­γή που άσκη­σε.

Και ενώ έτσι έχουν τα πράγ­μα­τα την 16η Μαρ­τί­ου 2015 συ­ζη­τή­θη­κε ενώ­πιον του 2ου Μο­νο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου η αί­τη­ση ανα­στο­λής που άσκη­σε ο ποι­νι­κο­λό­γος. Είχε προη­γη­θεί σαφώς η έκ­δο­ση των υπ’ αρίθμ 4504 και 4505/2014 απο­φά­σε­ων της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, με τις οποί­ες κρί­θη­κε αμε­τα­κλή­τως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός ο Δη­μο­τι­κός Φόρος Δωδ/νήσου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.).

Το Διοι­κη­τι­κό Δι­κα­στή­ριο ανα­φέ­ρει στην από­φα­σή του τα εξής:

«Σε βάρος του αι­τού­ντος βε­βαιώ­θη­καν τα­μεια­κώς από το Δη­μο­τι­κό Ταμία του Δήμου Ρόδου οφει­λές του από Δη­μο­τι­κό Φόρο Δω­δε­κα­νή­σου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ), για τα έτη από 2008 έως και 2012. Ήδη, με την κρι­νό­με­νη αί­τη­ση, ο αιτών ζητά την ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης των ως άνω πρά­ξε­ων τα­μεια­κής βε­βαί­ω­σης, ισχυ­ρι­ζό­με­νος, αφε­νός μεν ότι η είναι πι­θα­νή η ευ­δο­κί­μη­ση της ανα­κο­πής που άσκη­σε κατά αυτών, αφε­τέ­ρου δε ότι η δέ­σμευ­ση του Αριθ­μού φο­ρο­λο­γι­κού Μη­τρώ­ου (Α.Φ.Μ.) του, ως επαγ­γελ­μα­τία δι­κη­γό­ρου, που έλαβε χώρα εξαι­τί­ας των προ­α­να­φε­ρό­με­νων  τα­μεια­κών   βε­βαιώ­σε­ων   του,   έχει   προ­ξε­νή­σει   ηθική   και οι­κο­νο­μι­κή βλάβη, καθώς τον πα­ρε­μπο­δί­ζει να ει­σπράτ­τει τις αμοι­βές του από την πα­ρο­χή νο­μι­κών υπη­ρε­σιών σε επι­χει­ρή­σεις κρα­τι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος, εν­δει­κτι­κά δε ανα­φέ­ρει τη   μη   δυ­να­τό­τη­τα  εί­σπρα­ξης  των   119/21.5.2014   και  97/4.8.2014 ενταλ­μά­των πλη­ρω­μής, ποσού 4.114,41 ευρώ και 4.956,90 ευρώ, αντι­στοί­χως.

Επει­δή, το Δι­κα­στή­ριο, λαμ­βά­νο­ντας υπόψη:

α) ότι πι­θα­νή ευ­δο­κί­μη­ση της ανα­κο­πής δεν συ­νι­στά λόγο χο­ρή­γη­σης της αι­τού­με­νης ανα­στο­λής, ενώ οι προ­βαλ­λό­με­νοι με την ανα­κο­πή λόγοι δεν πα­ρί­στα­νται προ­δή­λως βά­σι­μοι, κα­θό­σον χρή­ζουν εν­δε­λε­χούς έρευ­νας του νο­μι­κού και κυ­ρί­ως του πραγ­μα­τι­κού μέ­ρους της υπό­θε­σης, καθώς και εκτί­μη­ση στοι­χεί­ων, η οποία ανή­κει στην κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου της κυ­ρί­ας δίκης και δεν δύ­να­ται να διε­νερ­γη­θεί στο πλαί­σιο της, επεί­γο­ντος χα­ρα­κτή­ρα, δια­δι­κα­σί­ας ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης,

β) ότι με βάση τη νέα ρύθ­μι­ση της πα­ρα­γρά­φου 2 του άρ­θρου 202 του Κώ­δι­κα Διοι­κη­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας, το Δι­κα­στή­ριο της ανα­στο­λής, προ­κει­μέ­νου περί χρη­μα­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου δια­φο­ρών, δεν δύ­να­ται να ανα­στεί­λει την προ­σβαλ­λό­με­νη με την ανα­κο­πή πράξη καθ’ εαυτή αλλά μόνο να απα­γο­ρεύ­σει, κα­τό­πιν επί­κλη­σης συ­γκε­κρι­μέ­νων ισχυ­ρι­σμών, τη λήψη από τη Διοί­κη­ση κά­ποιου από τα ανα­φε­ρό­με­να στο εν λόγω άρθρο μέτρα, ήτοι κά­ποιο από τα μέτρα που μπο­ρεί να λάβει το Δη­μό­σιο σε πε­ρί­πτω­ση μη πλη­ρω­μής της χρη­μα­τι­κής αξί­ω­σης του, ιδίως δε εκεί­να που προ­βλέ­πο­νται στον Κώ­δι­κα Ει­σπρά­ξε­ως Δη­μο­σί­ων Εσό­δων,

γ) ότι ο αιτών δεν προ­βάλ­λει συ­γκε­κρι­μέ­νους ισχυ­ρι­σμούς ούτε απο­δει­κνύ­ει ότι θα υπο­στεί ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη από την τυχόν λήψη σε βάρος του κά­ποιου ή κά­ποιων από τα προ­α­να­φε­ρό­με­να μέτρα, σε σχέση με συ­γκε­κρι­μέ­νο εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μώ του, ώστε να είναι δυ­να­τή η χο­ρή­γη­ση ανα­στο­λής, υπό την έν­νοια της απα­γό­ρευ­σης στη Διοί­κη­ση να λάβει, μέχρι τη δη­μο­σί­ευ­ση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της ανα­κο­πής του, συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα εκτέ­λε­σης  κατά  ει­δι­κώς  προσ­διο­ρι­σμέ­νων   από   τον   ίδιο   πε­ριου­σια­κών  του στοι­χεί­ων,

δ) ότι η αό­ρι­στη ανα­φο­ρά του αι­τού­ντος σε αδυ­να­μία πα­ρο­χής των νο­μι­κών του  υπη­ρε­σιών σε  επι­χει­ρή­σεις κρα­τι­κού  εν­δια­φέ­ρο­ντος,  λόγω της δέ­σμευ­σης του  Αριθ­μού  Φο­ρο­λο­γι­κού  Μη­τρώ­ου του,  συ­νε­πεία της επί­δι­κης οφει­λής, δεν στοι­χειο­θε­τεί άμεση βλάβη, που δι­καιο­λο­γεί την ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης των προ­σβαλ­λό­με­νων πρά­ξε­ων και

ε)  ότι ο αιτών δεν προ­σκο­μί­ζει κα­νέ­να απο­δει­κτι­κό στοι­χείο, από το οποίο να προ­κύ­πτει η πα­ρού­σα οι­κο­νο­μι­κή του κα­τά­στα­ση και, κατά συ­νέ­πεια, δεν είναι δυ­να­τό να εκτι­μη­θεί το μέ­γε­θος της επι­κα­λού­με­νης από αυτόν υλι­κής βλά­βης, που θα επέλ­θει από τη μη δυ­να­τό­τη­τα εί­σπρα­ξης των 119/21.5.2014 και 97/4.8.2014 ενταλ­μά­των πλη­ρω­μής,  ποσού 4.114,41 ευρώ και 4.956,90 ευρώ, αντι­στοί­χως, λόγω της δέ­σμευ­σης του Αριθ­μού Φο­ρο­λο­γι­κού   Μη­τρώ­ου   του,   ώστε   να   μπο­ρεί  να   κρι­θεί,   αν   αυτή   είναι ανε­πα­νόρ­θω­τη, σε πε­ρί­πτω­ση που γίνει δεκτή η ανα­κο­πή του, κρί­νει ότι δεν συ­ντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις χο­ρή­γη­σης της αι­τού­με­νης ανα­στο­λής.

Επει­δή, κατ’ ακο­λου­θία η αί­τη­ση πρέ­πει να απορ­ρι­φθεί, να κα­τα­πέ­σει δε το κα­τα­βλη­θέν πα­ρά­βο­λο υπέρ του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου (άρθρο 277 παρ. 9 του Κ.Δ.Δ.).

ΔΙΑ   ΤΑΥΤΑ Απορ­ρί­πτει την αί­τη­ση.

Δια­τάσ­σει την  κα­τά­πτω­ση  του   κα­τα­βλη­θέ­ντος  πα­ρα­βό­λου   υπέρ  του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Η από­φα­ση εκ­δό­θη­κε στη Ρόδο στις 22.5.2015».