Μπράβο στη “Χαραυγή” – Γράφει η Κατερίνα Γκόγκου

Το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το επι­σκέ­φθη­κα μια από τις πιο όμορ­φες, εμπνευ­σμέ­νες και κα­λο­στη­μέ­νες καλ­λι­τε­χνι­κές εκ­θέ­σεις που έχουν λάβει χώρα στο νησί μας εδώ και πολύ καιρό. Ανα­φέ­ρο­μαι στην έκ­θε­ση των καλ­λι­τε­χνι­κών ερ­γα­στη­ρί­ων της Χα­ραυ­γής με έργα ζω­γρα­φι­κής, κε­ρα­μι­κής, ψη­φι­δω­τού, χει­ρο­ποί­η­του κο­σμή­μα­τος και μα­κρα­μέ, που φι­λο­ξε­νή­θη­κε στο Ενυ­δρείο της Ρόδου. Εξαι­ρε­τι­κό το θέμα, η Θά­λασ­σα, που απο­γεί­ω­σε την έμπνευ­ση και τη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα των συμ­με­τε­χό­ντων, για τους οποί­ους η λέξη ερα­σι­τέ­χνης ηχεί πα­ρά­ται­ρα και αδι­κεί το εξαι­ρε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα. Οποια­δή­πο­τε πε­ρι­γρα­φή θα αδι­κού­σε την μο­να­δι­κή αυτή προ­σπά­θεια, αν και με τις υπέ­ρο­χες φω­το­γρα­φί­ες του Stilianos Romeos θα προ­σπα­θή­σω να σας δώσω μία ιδέα για σας που το χά­σα­τε.

Αυτό που ανα­ρω­τή­θη­κα ωστό­σο φεύ­γο­ντας από εκεί ήταν: γιατί η προ­σπά­θεια αυτή δεν προ­βλή­θη­κε όσο έπρε­πε από τον το­πι­κό τύπο; Γιατί αφού εφη­με­ρί­δες, ρα­διό­φω­να και τη­λε­ο­πτι­κά κα­νά­λια έχουν δη­μο­σιο­γρά­φους που υπο­τί­θε­ται ότι προ­βάλ­λουν τα πο­λι­τι­στι­κά του τόπου μας ήταν από­ντες – με δύο εξαι­ρέ­σεις; Θε­ω­ρεί­ται ότι τα πο­λι­τι­κά γε­γο­νό­τα, οι κα­τα­στρο­φές, η γκρί­νια και η σκο­τει­νιά πρέ­πει να είναι τα μόνα θέ­μα­τα που έχουν αξία να προ­βλη­θούν; Γύρω στα 60 άτομα αν θυ­μά­μαι καλά συμ­με­τεί­χαν στην έκ­θε­ση, δεν είναι μικρό πράγ­μα και σί­γου­ρα δεν είναι ασή­μα­ντο. Γιατί πα­ρα­βλέ­πε­ται το γε­γο­νός ότι η Τέχνη και η Δη­μιουρ­γία ηρε­μούν την ψυχή, γα­λη­νεύ­ουν το πνεύ­μα, δί­νουν ελ­πί­δα και το κυ­ριό­τε­ρο, ξα­να­μα­θαί­νουν στα μάτια μας να βλέ­πουν! Να βλέ­πουν την ομορ­φιά την ξε­χα­σμέ­νη του ευ­λο­γη­μέ­νου αυτού τόπου που έχου­με την τύχη να ζούμε! Αυτή την ομορ­φιά έχουν ανά­γκη η μαυ­ρι­σμέ­νες απ’ το ζόφο της επο­χής μας ψυχές.

Παρ’ όλη την απα­ξί­ω­ση από τα ΜΜΕ η έκ­θε­ση τε­λι­κά πήγε καλά, γιατί μα­θεύ­τη­κε από στόμα σε στόμα, γιατί όποιος την επι­σκέ­φθη­κε την σύ­στη­νε σε φί­λους και γνω­στούς, γιατί όποιος πήγε, βγήκε εν­θου­σια­σμέ­νος και χα­μο­γε­λα­στός. Για άλλη μια φορά λοι­πόν δίνω τα συγ­χα­ρη­τή­ριά μου σε όλους, δι­δά­σκο­ντες και δι­δα­σκό­με­νους και εύ­χο­μαι να συ­νε­χί­σε­τε να δη­μιουρ­γεί­τε, να εμπνέ­ε­στε και να μας εκ­πλήσ­σε­ται.