Να παραιτηθεί ο Τσίπρας, να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία, θέλει η FAZ

Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο ο Αλέ­ξης Τσί­πρας παί­ζει πόκερ με τους δα­νει­στές για το μέλ­λον της χώρας του, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο οι επι­λο­γές του θα πε­ριο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στι­κά στις εξής ακραί­ες και ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κές στά­σεις: Είτε να μεί­νει άκαμ­πτος μέχρι τέ­λους οδη­γώ­ντας τη χώρα του στην πτώ­χευ­ση και πι­θα­νόν σε έναν αβέ­βαιο δρόμο εκτός νο­μι­σμα­τι­κής ένω­σης, είτε την τε­λευ­ταία στιγ­μή να κάνει μια με­γά­λη στρο­φή και του­λά­χι­στον να υπο­σχε­θεί ότι θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει ένα μέρος των μέχρι τώρα συ­μπε­φω­νη­μέ­νων με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και δα­νει­στών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων.

Αυτή την άποψη εκ­φρά­ζει σή­με­ρα στην ιστο­σε­λί­δα της η γνω­στή συ­ντη­ρη­τι­κή εφη­με­ρί­δα Frankfurter Allgemeine, κα­λώ­ντας μά­λι­στα στο τέλος την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, έστω και λίγο πριν από την κα­τάρ­ρευ­ση, να πα­ραι­τη­θεί. Όσο όμως ο κ. Τσί­πρας κα­θυ­στε­ρεί, με­τα­ξύ των προ­α­να­φερ­θέ­ντων δύο δρό­μων δε θα υπάρ­ξει καμία μέση οδός, ούτε καν αυτό που ο πρω­θυ­πουρ­γός ονο­μά­ζει «έντι­μος συμ­βι­βα­σμός». Διότι κάτι τέ­τοιο είναι πλέον όλο και πιο δύ­σκο­λο, σχε­δόν αδύ­να­τον.

Εάν ο Τσί­πρας έβλε­πε, συ­νε­χί­ζει το δη­μο­σί­ευ­μα, ότι ο χρό­νος αμέ­σως μετά την εκλο­γι­κή του νίκη ήταν η μόνη του ευ­και­ρία να λάβει όποιες έστω αντι­δη­μο­φι­λείς απο­φά­σεις χρεια­ζό­ταν, για να δεί­ξει καλή θέ­λη­ση στην Ευ­ρώ­πη, τότε ένας τέ­τοιος συμ­βι­βα­σμός θα ήταν εφι­κτός. Οι δα­νει­στές θα ανα­γνώ­ρι­ζαν αυτήν τη χει­ρο­νο­μία κά­νο­ντας και αυτοί υπο­χω­ρή­σεις το Φε­βρουά­ριο και ίσως θα του είχαν δώσει πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα για την ανα­κού­φι­ση των αδύ­να­μων στην Ελ­λά­δα. Η οι­κο­νο­μία θα είχε αντα­μεί­ψει τέ­τοιες απο­φά­σεις με εμπι­στο­σύ­νη, επεν­δυ­σεις και ανά­πτυ­ξη.

Όμως τώρα όλα δεί­χνουν ότι μια τέ­τοια στιγ­μή δε θα ξα­ναϋ­πάρ­ξει στο άμεσο μέλ­λον: οι Ευ­ρω­παί­οι εταί­ροι και πι­στω­τές έχουν χάσει την εμπι­στο­σύ­νη τους στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση και δεν έχουν πλέον καμία διά­θε­ση για γε­ναιό­δω­ρες χει­ρο­νο­μί­ες. Η χώρα έχει πέσει εν τω με­τα­ξύ ξανά στην ύφεση, παρά τα όποια ση­μά­δια ανά­πτυ­ξης τον Οκτώ­βριο του 2014. Κι αυτό κα­θι­στά τη συμ­φω­νία ακόμα πιο δύ­σκο­λη, καθώς ένα ση­μα­ντι­κό στοι­χείο της εξυ­γί­αν­σης του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού έχει χαθεί και πάλι.

Και για ποιο λόγο έφερε ο Τσί­πρας τη χώρα του σε μία τέ­τοια θέση, ανα­ρω­τιέ­ται ο αρ­θρο­γρά­φος. Τόσο ο Έλ­λη­νας πρω­θυ­πουρ­γός όσο και το κόμμα του κα­θο­δη­γού­νται από ένα μείγ­μα ιδε­ο­λο­γί­ας και αλα­ζο­νεί­ας. Η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά στην Ελ­λά­δα μετά την επτα­ε­τή δι­κτα­το­ρία των συ­νταγ­μα­ταρ­χών βλέ­πει τον εαυτό της σε μια θέση ηθι­κής ανω­τε­ρό­τη­τας. Και τώρα που ήρθε στην εξου­σία, επι­ζη­τά την ασυμ­βί­βα­στη πρα­κτι­κή εφαρ­μο­γή των ονεί­ρων της, χωρίς να λαμ­βά­νει υπόψη τι είναι εφι­κτό και τι όχι. Εξ’ αι­τί­ας αυτής λοι­πόν της στά­σης, όλοι όσοι πε­ρί­με­ναν μια συμ­βι­βα­στι­κή διά­θε­ση από την Τσί­πρα απο­γοη­τεύ­τη­καν.

Πέραν αυτού, συ­νε­χί­ζει η εφη­με­ρί­δα, ο Τσί­πρας προ­σπα­θεί να κερ­δί­σει πό­ντους και υπο­στή­ρι­ξη στο εσω­τε­ρι­κό μέσω της σύ­γκρου­σης με τη μι­ση­τή «τρόι­κα», για να μπο­ρεί κα­τό­πιν να ισχυ­ρι­στεί ότι οι πι­στω­τές και η υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη δεν μπο­ρούν να τα βά­λουν με ολό­κλη­ρο τον ελ­λη­νι­κό λαό και τη δη­μο­κρα­τι­κή του βού­λη­ση. Πολύ ευ­χα­ρί­στως πα­ρα­βλέ­πει το γε­γο­νός, ότι οι Έλ­λη­νες ψη­φο­φό­ροι και βου­λευ­τές με τις δη­μο­κρα­τι­κές τους απο­φά­σεις δεν ορί­ζουν την πο­λι­τι­κή των άλλων χωρών, των οποί­ων θα ήθε­λαν φο­ρο­λο­γι­κά έσοδα και με­τα­βι­βά­σεις.

Αυτά είναι όμως λε­πτο­μέ­ρειες για τον κ. Τσί­πρα, ο οποί­ος παί­ζει αδί­στα­κτα, σαν σε παι­χνί­δι πόκερ, την οι­κο­νο­μι­κή επι­βί­ω­ση της χώρας του, λέει ο αρ­θρο­γρά­φος. Ακόμα και σή­με­ρα πι­στεύ­ουν με­ρι­κοί στην Αθήνα, ότι οι πι­στω­τές της Ελ­λά­δας θα πα­ρα­δο­θούν την τε­λευ­ταία στιγ­μή και θα δώ­σουν χρή­μα­τα σχε­δόν χωρίς κα­νέ­να όρο.

Αν όμως οι άλλοι Ευ­ρω­παί­οι τε­λι­κά δε δεί­ξουν κα­νέ­να φόβο ένα­ντι μιας ελ­λη­νι­κής χρε­ο­κο­πί­ας, επει­δή αυτό δεν θα έχει σχε­δόν καμία συ­νέ­πεια στην ευ­ρω­ζώ­νη σή­με­ρα, τότε ο κ. Τσί­πρας έχει ένα ακόμα όπλο: Δε θα δι­στά­σει, να πα­ρου­σιά­σει την Ελ­λά­δα ως θύμα πο­λι­τι­κής ίντρι­γκας σε ένα παι­χνί­δι εξου­σί­ας.

O κ. Tσί­πρας είχε πει άλ­λω­στε ότι ήθελε να γυ­ρί­σει σε­λί­δα στην Ευ­ρώ­πη. Αν αυτός και η Ελ­λά­δα απο­τύ­χουν, τότε θα κα­λέ­σει τους πά­ντες στην Ευ­ρώ­πη να αντι­στα­θούν στην λι­τό­τη­τα και να υπε­ρα­σπι­στούν το νέο του οι­κο­νο­μι­κό πρό­γραμ­μα, που, όπως λέει ο αρ­θρο­γρά­φος, δεν είναι άλλο από τον κρα­τι­κό κα­πι­τα­λι­σμό με δα­νει­κά και με πολλά χρή­μα­τα στην πα­ρα­δο­σια­κή πο­λι­τι­κή πε­λα­τεία.

Εδώ και καιρό, στις ευ­ρω­παϊ­κές συν­δια­σκέ­ψεις, όλοι οι με­τέ­χο­ντες παί­ζουν την κο­λο­κυ­θιά, ώστε κα­νείς να μη γίνει ο ίδιος αιτία της κα­τάρ­ρευ­σης. Όμως ούτε η Ευ­ρώ­πη ούτε η Ελ­λά­δα θα κερ­δί­σουν κάτι σε βάθος χρό­νου, αν οι ηγέ­τες υπο­κύ­ψουν στον εκ­βια­σμό του κ. Τσί­πρα. Το μόνο που μπο­ρεί κα­νείς να ελ­πί­ζει, είναι ότι ο Τσί­πρας και οι σύ­ντρο­φοί του, δε θα σπρώ­ξουν μια ολό­κλη­ρη χώρα στο χάος με την απο­τυ­χία τους. Θα έπρε­πε του­λά­χι­στον, λίγο πριν την κα­τάρ­ρευ­ση, να απο­χω­ρή­σουν.