Συγκλονίζει πρόσφυγας από τη Λιβύη που έφτασε στη Σουηδία: «Οι άνθρωποι θέλουν απλά να ζήσουν»

Ο Γκό­ντε Μόσλε (ψευ­δώ­νυ­μο), ένας τε­χνι­κός φω­το­γρα­φί­ας από τη Δα­μα­σκό, τρέ­μει κάθε φορά που ανα­κα­λεί στη μνήμη του το φρι­κτό του τα­ξί­δι με ένα δου­λε­μπο­ρι­κό που απέ­πλευ­σε από λι­μά­νι της Λι­βύ­ης και διέ­πλευ­σε τη Με­σό­γειο για να φτά­σει στην Ευ­ρώ­πη.

Ο Γκό­ντε είναι ευ­τυ­χής που επέ­ζη­σε και εξη­γεί ότι η από­γνω­ση τον οδή­γη­σε στην από­φα­σή του να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει αυτό το τα­ξί­δι. Σή­με­ρα όμως ορ­κί­ζε­ται ότι δεν θα έκανε ποτέ ξανά το ίδιο υπό οποιεσ­δή­πο­τε συν­θή­κες.

“Είμαι χα­ρού­με­νος που έφθα­σα εδώ. Μοιά­ζει σαν ψέμα, αλλά αι­σθά­νο­μαι ασφα­λής”, λέει ο Γκό­ντε, ο οποί­ος μοι­ρά­ζε­ται ένα ενοι­κια­ζό­με­νο δια­μέ­ρι­σμα στη Στοκ­χόλ­μη μαζί με τον αδελ­φό του με τον οποίο πραγ­μα­το­ποί­η­σε άλ­λω­στε και το με­γά­λο του τα­ξί­δι από το λι­μά­νι Ζουα­ράχ.

“Σί­γου­ρα δεν θα ξα­να­έ­κα­να αυτό το τα­ξί­δι. Δεν μπορώ να ξε­χά­σω αυτά που είδα”, λέει ο ψηλός κι αδύ­να­τος αυτός άν­δρας.

“Είπα στους φί­λους μου στη Συρία: μη τα­ξι­δεύ­ε­τε με αυτά τα πλοιά­ρια…Θα έρ­θουν μέσω Τουρ­κί­ας κι Ελ­λά­δας ακόμη κι αν χρεια­στεί να πλη­ρώ­σουν πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα”.

Η ανά­μνη­ση του κα­τε­στραμ­μέ­νου αλιευ­τι­κού στη Λιβύη πριν από έξι μήνες τον κα­τα­διώ­κει, όσο και ο κίν­δυ­νος που βίωνε κα­θη­με­ρι­νά στην πα­τρί­δα του Συρία, η οποία μα­στί­ζε­ται από τον εμ­φύ­λιο, κι ήταν άλ­λω­στε κι ο λόγος που απο­φά­σι­σε να την εγκα­τα­λεί­ψει.

“Στο αλιευ­τι­κό επέ­βαι­ναν πε­ρί­που 700 άν­θρω­ποι, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα υπήρ­χε χώρος μόνο για τους μι­σούς”, λέει ο Γκό­ντε, που υιο­θέ­τη­σε το πλα­στό αυτό όνομα για να απο­φύ­γει–όπως λέει–τυχόν προ­βλή­μα­τα με τις σου­η­δι­κές αρχές.

“Οι δου­λέ­μπο­ροι ήταν κτήνη. Φώ­να­ζαν στον κόσμο, τους έκλε­βαν και τους χτυ­πού­σαν την ώρα που απο­βι­βά­ζο­νταν από το πλοιά­ριο. Ήταν ένα είδος ψυ­χο­λο­γι­κού βα­σα­νι­στη­ρί­ου που ξε­κί­νη­σε πριν ακόμη επι­βι­βα­στού­με”, λέει στο Γαλ­λι­κό Πρα­κτο­ρείο μι­λώ­ντας σπα­στά σου­η­δι­κά και αρα­βι­κά μέσω διερ­μη­νέα.

Ένα μήνα προ­τού επι­βι­βα­στεί σε αυτό που σύμ­φω­να με τον ΟΗΕ είναι η πιο επι­κίν­δυ­νη δια­δρο­μή δου­λε­μπο­ρι­κών στον κόσμο, είχε πλη­ρώ­σει στους λί­βυους δια­κι­νη­τές 5.500 ευρώ για να με­τα­φέ­ρουν τον ίδιο και τον αδελ­φό του.

Αλλά χρειά­στη­κε να πε­ρι­μέ­νουν ένα μήνα σε έναν κα­ταυ­λι­σμό στη δυ­τι­κή Λιβύη, όπου οι δια­κι­νη­τές συ­γκέ­ντρω­ναν τους πρό­σφυ­γες που έφθα­ναν στη χώρα από τα αφύ­λα­κτα σύ­νο­ρα με την Αλ­γε­ρία.

Στη διάρ­κεια της εκεί πα­ρα­μο­νής τους, εκ­παί­δευ­σαν μία ομάδα προ­σφύ­γων για να επαν­δρώ­σουν το πλοιά­ριο, το οποίο οι δου­λέ­μπο­ροι εγκα­τέ­λει­ψαν μαζί με το αν­θρώ­πι­νο φορ­τίο του.

Το αλιευ­τι­κό είχε τρία κα­τα­στρώ­μα­τα, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του χώρου όπου είχαν στρι­μω­χτεί κυ­ρί­ως Αφρι­κα­νοί, στο αμπά­ρι. Οι Σύροι είχαν κα­τα­λά­βει τα άλλα δύο κα­τα­στρώ­μα­τα.

“Δύο Αφρι­κα­νοί πέ­θα­ναν μέσα στο αμπά­ρι…Έπα­θαν ασφυ­ξία, δεν μπο­ρού­σαν να ανα­πνεύ­σουν εξαι­τί­ας των ανα­θυ­μιά­σε­ων από τη μη­χα­νή. Ήταν πολύ αστα­θές. Κα­νέ­νας δεν μπο­ρού­σε να στα­θεί όρ­θιος ή να κι­νη­θεί. Μόλις κου­νιό­ταν κά­ποιος, έπαιρ­νε κλίση από τη μία πλευ­ρά…Πολ­λοί ούρ­λια­ζαν”.

Λίγο αφό­του απέ­πλευ­σε από τις ακτές της Λι­βύ­ης, το αλιευ­τι­κό υπέ­στη βλάβη στη μη­χα­νή και έπλεε ακυ­βέρ­νη­το για δύο ώρες, γε­γο­νός που προ­κά­λε­σε πα­νι­κό με­τα­ξύ των επι­βα­τών του.

Κατά τύχη, δύο από τους σύ­ρους πρό­σφυ­γες στο αλιευ­τι­κό ήταν μη­χα­νι­κοί και κα­τά­φε­ραν να επα­νεκ­κι­νή­σουν τη μη­χα­νή ώστε το πλοίο να μπο­ρέ­σει να τα­ξι­δέ­ψει για 10 ακόμη ώρες μέχρι που ένα ιτα­λι­κό σκά­φος του Πο­λε­μι­κού Ναυ­τι­κού έσπευ­σε προς διά­σω­σή του νο­τί­ως της Μάλ­τας.

Από την Ιτα­λία ο Γκό­ντε κι ο αδελ­φός του πέ­τα­ξαν με πλα­στά προ­σω­πι­κά έγ­γρα­φα για τη Σου­η­δία με στόχο να ζη­τή­σουν άσυλο.

Σή­με­ρα ο Γκό­ντε ελ­πί­ζει να βρει μία δου­λειά για να κάνει ένα νέο ξε­κί­νη­μα στη ζωή του, κατά προ­τί­μη­ση στο χώρο της φω­το­γρα­φί­ας.

Από τότε που η Σου­η­δία ξε­κί­νη­σε να χο­ρη­γεί αυ­το­μά­τως άδειες μό­νι­μης πα­ρα­μο­νής, στο τέλος του 2013, σε όσους Σύ­ρους εγκα­τα­λεί­πουν τη χώρα τους για να γλι­τώ­σουν από τον πό­λε­μο, πε­ρί­που 50.000 πρό­σφυ­γες έχουν κα­τα­φύ­γει στη χώρα αυτή της Σκαν­δι­να­βί­ας.

Υπάρ­χουν λι­γο­στές νό­μι­μες δια­δρο­μές που μπο­ρούν να ακο­λου­θή­σουν οι αι­τού­ντες άσυλο προ­κει­μέ­νου να φθά­σουν με ασφά­λεια στην Ευ­ρώ­πη και χι­λιά­δες άτομα θέ­τουν τη ζωή τους σε κίν­δυ­νο ακο­λου­θώ­ντας θα­λάσ­σιες δια­δρο­μές από τη Λιβύη. Πε­ρί­που 1.750 άν­θρω­ποι έχα­σαν φέτος τη ζωή τους με αυτό τον τρόπο. Το ναυά­γιο που ση­μειώ­θη­κε την πε­ρα­σμέ­νη Κυ­ρια­κή εν­δέ­χε­ται να έχει στοι­χί­σει τη ζωή σε πε­ρισ­σό­τε­ρους από 800 πρό­σφυ­γες.

Οι ιτα­λι­κές αρχές υπο­στη­ρί­ζουν ότι μπο­ρεί ήδη να βρί­σκο­νται έως και ένα εκα­τομ­μύ­ριο πρό­σφυ­γες από τη Συρία, την Ερυ­θραία και την υπο­σα­χά­ρια Αφρι­κή στη Λιβύη με την ελ­πί­δα να επι­βι­βα­στούν σε πλοιά­ρια.

Ο Γκό­ντε δεν πι­στεύ­ει ότι θα επι­τύ­χουν οι προ­τά­σεις της ΕΕ για κα­τά­λη­ψη και κα­τα­στρο­φή των δου­λε­μπο­ρι­κών, όσο υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που επι­χει­ρούν να ξε­φύ­γουν από την φτώ­χεια και τον πό­λε­μο.

“Οι άν­θρω­ποι θέ­λουν απλώς να ζή­σουν, γι αυτό τα­ξι­δεύ­ουν με αυτά τα αλιευ­τι­κά”, λέει ο Γκό­ντε.

imerisia.gr