ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Προειδοποιεί για τις επιπτώσεις της ελληνικής ανθρωπιστικής κρίσης Αυστριακός οικονομολόγος

news room 3 λεπτά ανάγνωση
φτώχεια

“Στην Ελλάδα η σοβα­ρό­τητα της κατά­στα­σης έχει δια­στά­σεις μιας ανθρω­πι­στι­κής κατα­στρο­φής και είναι στρου­θο­κα­μη­λι­σμός να λέει κάποιος ότι δεν τον ενδια­φέ­ρει, ότι δεν πλη­ρώ­νει γι’ αυτούς, όπως είναι απο­λύ­τως αφελές να πιστεύει ότι αυτό δεν θα έχει επι­πτώ­σεις σε εμάς”, προει­δο­ποιεί ο γνωστός αυστρια­κός οικο­νο­μο­λό­γος, και καθη­γη­τής του Πανε­πι­στη­μίου Kingston στο Λονδίνο, ΄Ενγκελμπερτ Στόκ­χα­μερ, σε σημε­ρινή μακρά συνέ­ντευξή του στην αυστριακή εφη­με­ρίδα “Βίνερ Τσάι­τουνγκ”.

Παρα­πέ­μπο­ντας στη μεγάλη κριτική, που, όπως λέει, ασκεί­ται ως προς τη δια­χεί­ριση της κρίσης στην Ελλάδα, ο αυστρια­κός οικο­νο­μο­λό­γος σημειώ­νει ότι κανο­νικά το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο πρέπει να εξε­τά­ζει τη μακρο­πρό­θε­σμη δυνα­τό­τητα απο­πλη­ρω­μής προτού χορη­γή­σει δάνεια, κάτι, που σύμφωνα με τους επι­κρι­τές, δεν συνέβη στην περί­πτωση της Ελλάδας, καθώς δεν εξε­τά­στηκε επα­κρι­βώς η βιω­σι­μό­τητα των δανείων.

Στην ερώτηση για το αν η Ελλάδα θα είναι ποτέ σε θέση να απο­πλη­ρώ­σει τα χρέη της απαντά “όχι, εάν η Ευρώπη δεν κάνει μια ριζική αλλαγή στην οικο­νο­μική πολι­τική της”, προ­τεί­νο­ντας ο ίδιος μια σημα­ντικά πιο επι­θε­τική πολι­τική στις χώρες του κέντρου και μια οικο­νο­μική πολι­τική που θα επι­τρέ­πει έναν υψη­λό­τερο πλη­θω­ρι­σμό.

Όπως διευ­κρι­νί­ζει, υπάρ­χουν δύο μέθοδοι για την έξοδο από το υψηλό χρέος, είτε με μια αύξηση του πλη­θω­ρι­σμού είτε με μια δια­γραφή χρέους, ενώ μια τρίτη εκδοχή θα ήταν με τόνωση της ανά­πτυ­ξης, κάτι που δεν είναι δυνατό για την Ελλάδα.

Στην παρα­τή­ρηση του συντά­κτη ότι αυτά θυμί­ζουν τον οικο­νο­μο­λόγο συνά­δελφό του, τον Έλληνα υπουργό Οικο­νο­μι­κών Γιάνη Βαρου­φάκη, ο ΄Ενγκελμπερτ Στόκ­χα­μερ τονίζει πως θεωρεί “πολύ καλό, ότι κάποιος όπως ο Γιάνης Βαρου­φά­κης βρί­σκε­ται σε μια τέτοια θέση”.

Στη συνέ­χεια, ανα­φέ­ρει ότι είναι εντυ­πω­σιακά αυτά που συμ­βαί­νουν στη Νότια Ευρώπη, καθώς φαί­νε­ται ότι και η Ισπανία πηγαί­νει, του­λά­χι­στον μερικώς, στην ίδια κατεύ­θυνση, όπου δηλαδή τα παλιά κεντρο­α­ρι­στερά κόμματα αντι­κα­θί­στα­νται από αρι­στε­ρό­τερα.

Ωστόσο, παρα­τη­ρώ­ντας κάποιος τα προ­γράμ­ματα αυτών των αρι­στε­ρών κομ­μά­των, πρέπει να παρα­δε­χθεί ότι δεν είναι πολύ πιο ριζο­σπα­στικά από εκείνο του Μπρούνο Κράισκι (σ.σ. του Σοσιαλ­δη­μο­κράτη ιστο­ρι­κού καγκε­λά­ριου της Αυστρίας ο οποίος κυβέρ­νησε στο διά­στημα 1970 – 1983 και θεω­ρεί­ται ανα­μορ­φω­τής της χώρας του) και μοιά­ζουν πολύ με τη Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία της δεκα­ε­τίας του 1970, αλλά βέβαια για το σημε­ρινό πολι­τικό φάσμα συνι­στούν σαφή αλλαγή κατεύ­θυν­σης.

Ο αυστρια­κός οικο­νο­μο­λό­γος θεωρεί ότι στην Ελλάδα η παρα­γωγή βρί­σκε­ται πολύ κάτω από τις δυνα­τό­τη­τες, με το κύριο πρό­βλημα να μην είναι το μισθο­λο­γικό κόστος, αλλά η ζήτηση, και η δική του πρόταση για τη μισθο­λο­γική πολι­τική είναι να αφεθούν οι μισθοί να αυξά­νο­νται σταθερά, που σημαί­νει πλη­θω­ρι­σμό μαζί με αύξηση της παρα­γω­γι­κό­τη­τας.

Ακριβώς, ο υψηλός πλη­θω­ρι­σμός είναι αυτό που θα χρεια­ζό­ταν η Ευρώπη, τόσο στο Νότο όσο και στο Βορρά, καθώς, εν όσω η Γερ­μα­νία έχει πλη­θω­ρι­σμό κάτω από 2 ο/ο, ο Νότος χρειά­ζε­ται απο­πλη­θω­ρι­σμό για να κερ­δί­σει αντα­γω­νι­στι­κό­τητα και αυτό απο­τε­λεί “μαζο­χι­στική στρα­τη­γική”, προ­σθέ­τει, ανα­φέ­ρο­ντας στη συνέ­χεια ότι για τα εξα­γω­γικά πλε­ο­νά­σματα της Γερ­μα­νίας από 7 – 8% του ΑΕΠ πρέπει να υπάρ­χουν αντί­στοιχα ελλειμ­μα­τι­κές χώρες που χρε­ώ­νο­νται στο εξω­τε­ρικό για να μπορούν να κάνουν εισα­γω­γές.

Σε άλλο σημείο της συνέ­ντευ­ξης του ο ΄Ενγκελμπερτ Στόκ­χα­μερ χαρα­κτη­ρί­ζει “αντι­πα­ρα­γω­γική” τη δια­χεί­ριση της κρίσης από την Ε.Ε., διότι, όπως σημειώ­νει, αυτή επι­διώ­κει να επι­βά­λει περι­κο­πές μισθών στη Νότια Ευρώπη, και μπορεί μεν αυτή η πολι­τική λιτό­τη­τας να εξι­σορ­ρο­πεί τα εμπο­ρικά ισο­ζύ­για, ωστόσο δεν μειώνει το δημόσιο χρέος, ενώ τρο­μα­κτικό είναι το κοι­νω­νικό κόστος.

Κατά την άποψή του, η Ε.Ε. πρέπει να απο­δε­χτεί ότι το ελλη­νικό χρέος δεν μπορεί να απο­πλη­ρω­θεί και η ίδια να εξε­τά­σει πώς μπορεί να δημιουρ­γή­σει ένα κλίμα ανά­πτυ­ξης, που σημαί­νει επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, από ένα κοινό ευρω­παϊκό ταμείο και όχι με ισπα­νικά ή ελλη­νικά κεφά­λαια, κάτι που θα ήταν δύσκολα υλο­ποι­ή­σιμο.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.