Ενας καλός λόγος, όχι απαραίτητα της… σωτηρίας μας

Το είδαμε κι αυτό! Τις έμμεσες παρο­τρύν­σεις των Financial Times για διά­σπαση του ΣΥΡΙΖΑ! Πόσο μάλλον «αυστη­ρές προει­δο­ποι­ή­σεις», του κ. Σουλτς , τι θα πει και τι θα κάνει εκεί στη Μόσχα που θα πάει. Ο Μάρτιν Σουλτς έχει ένα πολύ ιδιαί­τερο ρόλο: από τη μια εμφα­νί­ζε­ται προ­ση­νής, μει­λί­χιος και συναι­νε­τι­κός με θερμά λόγια για τη Ελλάδα και επι­ση­μάν­σεις για το πόσο άδικα έχουν υπο­φέ­ρει οι Έλληνες λόγω της κρίσης, ενώ από την άλλη πέφτει σε ανύ­πο­πτο χρόνο σαν σφύρα επί των κεφαλών των αιρε­τι­κών, επι­ση­μαί­νο­ντας, ας πούμε, πόσο κακό είναι που δεν κυβερνά το Ποτάμι (για κάποιον λόγο ο κ. Μάρτιν Σουλτς ενδια­φέ­ρε­ται τα μάλα για το πολι­τικό μέλλον του Ποτα­μιού) ή πόσο έχει ενο­χλη­θεί για τα ανοίγ­ματα της Ελλάδας στη Ρωσία που «θέτουν ένα αμφι­βόλω την κοινή ευρω­παϊκή στάση έναντι της Ρωσίας». Επίσης, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, οι άνθρω­ποι του κ. Μάρτιν Σουλτς είναι ενίοτε οι πιο σκληροί στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Οι πλη­ρο­φο­ρίες πάλι των ενα­σχο­λου­μέ­νων με το ρεπορ­τάζ των Βρυ­ξελ­λών, αλλά και σκόρ­πιες ανα­φο­ρές κατά καιρούς στον ξένο τύπο, θέλουν τον κ. Μάρτιν Σουλτς να έχει πολύ καλό λόγο που το κάνει αυτό και δεν είναι ούτε η αγωνία του για τον ελλη­νικό κυβερ­νη­τικό συνα­σπι­σμό ούτε η ανη­συ­χία του για τον ρωσικό επε­κτα­τι­σμό: δεν θέλει να μείνει πίσω στην κούρσα. Φωνά­ζουν οι Γερ­μα­νοί για την επί­σκεψη Τσίπρα στη Μόσχα, άρα, αυτός πρέπει να φανεί ότι φωνάζει περισ­σό­τερο. Διότι, ο κ. Μάρτιν Σουλτς δεν θέλει να είναι για πάντα Πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου. Ο κ. Μάρτιν Σουλτς έχει φιλο­δο­ξίες. Γιατί να μην είναι ο υπο­ψή­φιος των Γερ­μα­νών Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τών για την Καγκε­λα­ρία, σκέ­φτε­ται ο κ. Μάρτιν Σουλτς. Έτσι, θεωρεί μια χαρά ευκαι­ρία να κάνει προ­ε­κλο­γικό αγώνα στην πλάτη της Ελλάδας και να υπο­δει­κνύει με ποιον θα συγκυ­βερνά το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές ή σε ποια πρω­τεύ­ουσα θα ταξι­δέ­ψει ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός. Τα πάντα έχουν τον λόγο τους που γίνο­νται και δεν είναι πάντα αυτός που φαί­νε­ται ή που ισχυ­ρί­ζο­νται.