WSJ: Πέντε συμπεράσματα από τη συνάντηση Μέρκελ – Τσίπρα

Με αντα­πο­κρί­σεις από το Βε­ρο­λί­νο, αμε­ρι­κα­νι­κά ΜΜΕ κά­νουν ανα­φο­ρά στη συ­νά­ντη­ση του πρω­θυ­πουρ­γού, Αλέξη Τσί­πρα, με τη Γερ­μα­νί­δα κα­γκε­λά­ριο, ‘Αγκε­λα Μέρ­κελ, κα­τα­γρά­φο­ντας εκτι­μή­σεις για το πε­ριε­χό­με­νο των δη­λώ­σε­ών τους.

Σε δη­μο­σί­ευ­μα, της Γουόλ Στριτ Τζέρ­ναλ ση­μειώ­νο­νται πέντε θέ­μα­τα-συ­μπε­ρά­σμα­τα για τη συ­νά­ντη­ση των δύο ηγε­τών. Με­τα­ξύ άλλων ανα­φέ­ρε­ται:

1) Η προ­σω­πι­κή χη­μεία. Οι δύο ηγέ­τες είναι ήρε­μοι και λο­γι­κοί, οι οποί­οι απο­κλεί­ε­ται να κά­νουν πα­ρά­πο­να ο ένας για τον άλλο. Η ήρεμη ιδιο­συ­γκρα­σία τους, όμως, δεν έκρυ­ψε τις πο­λι­τι­κές δια­φο­ρές τους, που φά­νη­καν στην κοινή συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου και οι οποί­ες αφο­ρούν από τις πο­λε­μι­κές απο­ζη­μιώ­σεις μέχρι το πρό­γραμ­μα διά­σω­σης και δεν ήταν ποτέ τόσο με­γά­λες τα τε­λευ­ταία πέντε χρό­νια.

2) Το μή­νυ­μα. Η ουσία της συ­νά­ντη­σης μπο­ρεί να είναι το μή­νυ­μα που αυτή στέλ­νει προς τους θερ­μό­αι­μους σε Ελ­λά­δα και Γερ­μα­νία. Οι λαϊ­κι­στές πο­λι­τι­κοί στην Ελ­λά­δα προ­κά­λε­σαν την ορ­γι­σμέ­νη αδιαλ­λα­ξία στη Γερ­μα­νία, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών. Με την πρό­σκλη­ση προς τον κ. Τσί­πρα, η κα Μέρ­κελ έστει­λε ένα μή­νυ­μα ότι όλοι πρέ­πει να ηρε­μή­σουν και να τους αφή­σουν να συ­νερ­γα­στούν.

3) Ανα­φο­ρά στον πό­λε­μο. Ο κ. Τσί­πρας είναι απο­φα­σι­σμέ­νος να θέσει το θέμα των πο­λε­μι­κών απο­ζη­μιώ­σε­ων, όσο κι αν αυτό δεν είναι αρε­στό στο Βε­ρο­λί­νο. Η Γερ­μα­νία επι­μέ­νει ότι το θέμα έχει κλεί­σει, ενώ οι προη­γού­με­νες ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις δεν το τό­νι­ζαν για να μην πε­ρι­πλέ­ξουν τις συ­νο­μι­λί­ες για το πρό­γραμ­μα διά­σω­σης. Η νέα ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση προ­τι­μά να ασκή­σει πίεση, παρά να χτί­σει καλή θέ­λη­ση. Ο κ. Τσί­πρας δή­λω­σε ότι το θέμα είναι ηθικό και δεν αφορά τα χρή­μα­τα.

4) Μην ανα­φέ­ρεις τον πό­λε­μο. Ο κ. Τσί­πρας κα­τήγ­γει­λε την αμοι­βαία εχθρό­τη­τα και στις δύο χώρες που οφεί­λε­ται στην ιστο­ρία του Β΄ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου και δή­λω­σε ότι «η ση­με­ρι­νή δη­μο­κρα­τι­κή Γερ­μα­νία δεν έχει τί­πο­τα να κάνει με τη Γερ­μα­νία του Τρί­του Ράιχ» και κά­λε­σε τα δύο έθνη «να αφή­σουν τις σκιές του πα­ρελ­θό­ντος» και «να γυ­ρί­σουν σε­λί­δα». Ωστό­σο, οι συ­νε­χείς ανα­φο­ρές της κυ­βέρ­νη­σής του για τη να­ζι­στι­κή κα­το­χή στην Ελ­λά­δα, θα μπο­ρού­σε να εξη­γή­σει γιατί η ιστο­ρία κυ­ριαρ­χεί στα πρω­το­σέ­λι­δα και στις δύο χώρες στον ίδιο βαθμό που κυ­ριαρ­χούν και τα ση­με­ρι­νά οι­κο­νο­μι­κά προ­βλή­μα­τα της Ελ­λά­δας.

5) Πλη­σιά­ζει η ώρα των απο­φά­σε­ων για τον κ Τσί­πρα. Η συ­νά­ντη­ση δεν θα οδη­γή­σει σε λύση του ση­μα­ντι­κό­τε­ρου προ­βλή­μα­τος της Ελ­λά­δας, δη­λα­δή της ρευ­στό­τη­τας. Η κα Μέρ­κελ επέ­μει­νε ότι δεν είναι αρ­μό­δια για να το λύσει. Το πρό­βλη­μα για τον κ. Τσί­πρα είναι ότι, κατά πάσα πι­θα­νό­τη­τα, δεν μπο­ρεί να τους ευ­χα­ρι­στή­σει όλους, τους τε­χνο­κρά­τες, το δικό του συ­να­σπι­σμό της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και τους δε­ξιούς-εθνι­κι­στι­κές, Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες. Μέχρι στιγ­μής, κερ­δί­ζει χρόνο, απο­φεύ­γο­ντας την επι­λο­γή, αλλά ο χρό­νος και τα χρή­μα­τα τε­λειώ­νουν.