Συζητήθηκε χθες η αίτηση θετού γιου εκλιπόντος Ροδίτη μουσουλμάνου που διεκδικεί μέρος αμύθητης περιουσίας

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, συ­ζη­τή­θη­κε χθες η αί­τη­ση του θετού γιου εκλι­πό­ντος ζά­μπλου­του Ρο­δί­τη μου­σουλ­μά­νου, για την συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τά­σχε­ση κι­νη­τών και ακι­νή­των, χρη­μα­τι­κών ποσών και χρη­μα­τι­κών απαι­τή­σε­ων από τη χήρα του και κάθε άλλου, που έλκει στο όνομά του και για λο­γα­ρια­σμό του κλη­ρο­νο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα στην κλη­ρο­νο­μι­κή πε­ριου­σία του αλλά και κάθε τρί­του στα χέρια του οποί­ου βρί­σκο­νται για οποιο­δή­πο­τε λόγο τμή­μα­τα εξ’ αδιαι­ρέ­του με­ρί­δια της κλη­ρο­νο­μι­κής πε­ριου­σί­ας του, μέχρι του ποσού των 14.673.514,31 €.

Ο θετός γιος του εκλι­πό­ντος, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», είχε επι­χει­ρή­σει από το έτος 1998 τη λύση της υιο­θε­σί­ας. Ο γιος κα­τόρ­θω­σε να εκ­δώ­σει από­φα­ση που ακύ­ρω­σε προη­γού­με­νη, που έκανε δεκτό το αί­τη­μα του θετού πα­τέ­ρα του και υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει δι­καιώ­μα­τα στην αμύ­θη­τη πε­ριου­σία της απο­βιώ­σα­σας μη­τέ­ρας του.

Η πε­ριου­σία αυτή σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς του κλη­ρο­νο­μή­θη­κε πα­ρα­τύ­πως από τον θετό πα­τέ­ρα του και την διεκ­δι­κεί από την χήρα του και οποιον­δή­πο­τε άλλο τον κλη­ρο­νό­μη­σε.

Ση­μειώ­νε­ται ότι ο υιο­θε­τη­μέ­νος γιος είχε εμπλα­κεί σε μια απί­στευ­τη δι­κα­στι­κή πε­ρι­πέ­τεια με τον εκλι­πό­ντα πα­τέ­ρα του.

Στην πο­ρεία υπήρ­ξε συμ­βι­βα­στι­κή επί­λυ­ση της δια­φο­ράς με τον θετό πα­τέ­ρα του και όπως υπο­στη­ρί­ζει ο θετός γιός, θα έδιδε δυ­νά­μει του συμ­βι­βα­σμού, πλη­ρε­ξού­σια στον ίδιο ή σε άτομο της επι­λο­γής του προ­κει­μέ­νου αυτός να προ­βεί στην πα­ραί­τη­ση στο όνομα και για λο­γα­ρια­σμό του από κάθε έν­δι­κο μέσο που μέχρι τότε είχε ασκή­σει στην Ελ­λά­δα.

Θα έκανε δε χρήση του δι­καιώ­μα­τος της πα­ραί­τη­σης, όπως είχε δε­σμευ­θεί τότε προ­φο­ρι­κά σ’ εκεί­νο ο θετός πα­τέ­ρας του, μόνο αφό­του τα­κτο­ποιού­σε ορι­στι­κά, ανα­φο­ρι­κά με τα με­τα­ξύ τους εκ­κρε­μού­ντα κλη­ρο­νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα, και υπό την αί­ρε­ση ότι θα ενέ­κρι­νε την προ­α­να­φερ­θεί­σα τα­κτο­ποί­η­ση – δια­κα­νο­νι­σμό.

Είχαν συμ­φω­νή­σει, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, να λάβει το 75% της κλη­ρο­νο­μι­κής πε­ριου­σί­ας της μη­τέ­ρας του στη Ρόδο και στην Ελ­λά­δα γε­νι­κό­τε­ρα και το 100% της κλη­ρο­νο­μι­κής πε­ριου­σί­ας στην Τουρ­κία, ενώ ο πα­τέ­ρας του το 25%.

Προ­χώ­ρη­σε τότε στην άμεση πα­ραί­τη­ση από όλα τα έν­δι­κα μέσα που είχε έως τότε ασκή­σει πριν προ­βεί στην τα­κτο­ποί­η­ση των με­τα­ξύ τους κλη­ρο­νο­μι­κών εκ­κρε­μο­τή­των.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι πέρα των 10.000 ευρώ που του είχε δώσει για να τον δε­λε­ά­σει κα­νέ­να άλλο όρο δεν τή­ρη­σε από τη συμ­φω­νία τους.

Στις 7 Νο­εμ­βρί­ου 2013 συ­ζη­τή­θη­κε μετά από πο­λυ­ε­τή κα­θυ­στέ­ρη­ση και ανα­μο­νή, ενώ­πιον του Α’ Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Κα­κουρ­γη­μά­των Αθη­νών η κα­τη­γο­ρία σε βάρος του, ύστε­ρα από μή­νυ­ση του θετού πα­τέ­ρα του για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή πλα­στο­γρα­φία, ανα­φο­ρι­κά σε ιδιό­γρα­φη δια­θή­κη.

Επί της υπό­θε­σης αυτής εξε­δό­θη από­φα­ση δυ­νά­μει της οποί­ας το Δι­κα­στή­ριο είχε αμ­φι­βο­λί­ες ως προς την πλα­στό­τη­τα της επί­δι­κης δια­θή­κης και τον απάλ­λα­ξε.

Χθες ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου η χήρα του εκλι­πό­ντος υπο­στή­ρι­ξε ότι το μόνο πε­ριου­σια­κό στοι­χείο του συ­ζύ­γου της στην Ελ­λά­δα κατά την ημέρα του θά­να­του του ήταν ένα επι­βα­τι­κό αυ­το­κί­νη­το το οποίο πε­ρι­ήλ­θε στην ιδιο­κτη­σία της.

Τό­νι­σε ότι ο σύ­ζυ­γός της βρι­σκό­ταν σε συ­νε­χή δι­κα­στι­κή δια­μά­χη από το έτος 1995,  με τον γιο του. Υπο­στή­ρι­ξε ότι ο ισχυ­ρι­σμός του ότι η θετή του μη­τέ­ρα εγκα­τά­λει­ψε την Ελ­λά­δα εξαι­τί­ας του βί­αιου και πιε­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα του θετού πα­τέ­ρα του είναι εντε­λώς ψευ­δής.

Δια­τεί­νε­ται ότι μετά τον θά­να­το της θετής του μη­τέ­ρας και αφού αυτή είχε συ­ντά­ξει ενώ­πιον του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Ρόδου την 30.05.1997 δη­μό­σια δια­θή­κη, με την οποία άφηνε μο­να­δι­κό κλη­ρο­νό­μο της τον σύ­ζυ­γο της, η συ­μπε­ρι­φο­ρά του θετού γιού συ­νε­χί­στη­κε προς το πρό­σω­πο του πα­τέ­ρα του με μο­να­δι­κό και εμ­φα­νή σκοπό να του απο­σπά­σει όσο τον δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα.

Ανα­φέρ­θη­κε με ση­μεί­ω­μά της σε από­σπα­σμα της δια­θή­κης της θετής του μη­τέ­ρας που ανα­φέ­ρε­ται στη διά­στα­ση που είχε επέλ­θει στις σχέ­σεις τους, ενώ υπο­στή­ρι­ξε ότι η δια­θή­κη που είχε εμ­φα­νί­σει ήταν πλα­στή.

Η πλευ­ρά της χήρας εκ­προ­σω­πεί­ται από το δι­κη­γό­ρο κ. Γιώρ­γο Κυ­πραίο, ενώ ως δι­κη­γό­ρος του γιου πα­ρέ­στη η δι­κη­γό­ρος κ. Ελ­πί­δα Κύρ­μπα­ση.