Ισπανοί πανεπιστημιακοί: «Υπερβαίνουν το ελληνικό χρέος τα χρήματα που χρωστά η Γερμανία στην Αθήνα»

Η Γερ­μα­νία χρω­στά χρή­μα­τα στην Ελ­λά­δα και, σύμ­φω­να με αρ­κε­τούς υπο­λο­γι­σμούς, το ποσόν αυτό ανέρ­χε­ται σχε­δόν στα διπλά χρή­μα­τα από αυτά που έχει λάβει η Αθήνα από τους Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους της, απο­φαί­νε­ται σε ση­με­ρι­νό της δη­μο­σί­ευ­μα η ισπα­νι­κή ηλε­κτρο­νι­κή εφη­με­ρί­δα El Publico.

Επι­κα­λού­με­νη στοι­χεία από με­λέ­τες γνω­στών και καθ’ όλα έγκρι­των Ισπα­νών ιστο­ρι­κών κι οι­κο­νο­μο­λό­γων, η αρι­στε­ρών απο­κλί­σε­ων εφη­με­ρί­δα δη­μο­σιεύ­ει, υπό τον τίτλο «Το χρέος της να­ζι­στι­κής Γερ­μα­νί­ας ξε­περ­νά όσα ζη­τούν οι Μέρ­κελ και ΕΕ από την Αθήνα» έναν εκτε­νή απο­λο­γι­σμό των γε­γο­νό­των από την επι­βο­λή από το χι­τλε­ρι­κό κα­θε­στώς του ανα­γκα­στι­κού δα­νεί­ου, ισο­δύ­να­μου με 3 δισεκ. ευρώ, τη συν­διά­σκε­ψη του 1953 για τη δια­γρα­φή του 63% του συ­νο­λι­κού εξω­τε­ρι­κού χρέ­ους της Γερ­μα­νί­ας, έως τη συμ­φω­νία των «Δύο συν Τέσ­σε­ρις» του 1990 για τη μη πλη­ρω­μή των επα­νορ­θω­τι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων του Βε­ρο­λί­νου, ενό­ψει της ενο­ποί­η­σης των δύο Γερ­μα­νιών.

Σύμ­φω­να με τον κα­θη­γη­τή Ιστο­ρί­ας Εδμούν­δο Φα­γιά­νας Εσκου­έρ, εάν για το κα­το­χι­κό δά­νειο «ισο­δύ­να­μο με 3 δισεκ. ευρώ», «εφαρ­μο­σθεί ως ση­μείο ανα­φο­ράς το μέσο επι­τό­κιο των αμε­ρι­κα­νι­κών ομο­λό­γων, το ποσόν που θα έπρε­πε σή­με­ρα να κα­τα­βά­λει η Γερ­μα­νία θα ήταν 163,800 δισεκ. ευρώ».

Ποσόν που ου­δέ­πο­τε κα­τα­βλή­θη­κε, υπεν­θυ­μί­ζει από την πλευ­ρά του κι ο κα­θη­γη­τής Σύγ­χρο­νης Ιστο­ρί­ας στο Παν/μιο Κο­μπλου­τέν­σε της Μα­δρί­της Κάρ­λος Σάνθ Ντίαθ, «μο­λο­νό­τι η Κα­το­χή στην Ελ­λά­δα ήταν μία από τις ωμό­τε­ρες στην Ευ­ρώ­πη» επι­ση­μαί­νο­ντας τις με­γά­λες απώ­λειες, από πείνα και κα­κου­χί­ες, με­τα­ξύ του πλη­θυ­σμού τις χώρας και τις κα­τα­στρο­φι­κές επι­πτώ­σεις στην οι­κο­νο­μία της Ελ­λά­δας.

«Ο υπο­λο­γι­σμός της κα­τα­στρο­φής» εκτι­μά ο Φα­γιά­νας Εσκου­έρ «ποι­κί­λει ανά­λο­γα με τις διά­φο­ρες εκτι­μή­σεις, που την ανά­γουν σε έως και 300 δισεκ. ευρώ. Ποσό που ο Γάλ­λος οι­κο­νο­μο­λό­γος και πρώην σύμ­βου­λος του Νι­κο­λά Σαρ­κο­ζί, Ζακ Ντε­πλά, ανε­βά­ζει ακόμη και στα 575 δισεκ. ευρώ» υπο­γραμ­μί­ζε­ται στο ίδιο άρθρο. «Είναι σαφές πως με αυτά τα ποσά, η Ελ­λά­δα όχι απλώς θα είχε λύσει το πρό­βλη­μα του χρέ­ους, αλλά θα της πε­ρίσ­σευαν και χρή­μα­τα» προ­σθέ­τει ο ίδιος κα­θη­γη­τής.

Μά­λι­στα η εφη­με­ρί­δα ση­μειώ­νει ιδιαί­τε­ρα, πως οι απο­ζη­μιώ­σεις, που αξιώ­νουν οι Έλ­λη­νες, δεν φθά­νουν ούτε καν στα πραγ­μα­τι­κά χρη­μα­τι­κά ύψη που πρέ­πει να τους δο­θούν: «162 δισεκ. ευρώ, χωρίς να υπο­λο­γι­σθούν τα επι­τό­κια από την εποχή της Κα­το­χής (….) τα 108 δισεκ. αντι­στοι­χούν στις κα­τα­στρο­φές των υπο­δο­μών, ενώ τα υπό­λοι­πα στο κα­τα­να­γκα­στι­κό δά­νειο της δο­σί­λο­γης κυ­βέρ­νη­σης».

Ανα­φο­ρι­κά με τη δυ­σα­ρέ­σκεια της γερ­μα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης για τη με­τε­κλο­γι­κή στάση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ απέ­να­ντι στο θέμα των επα­νορ­θώ­σε­ων, αλλά και στον πα­ραλ­λη­λι­σμό που «τόλ­μη­σε» ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης στο Βε­ρο­λί­νο με την κα­τά­στα­ση που οδη­γεί στην άνοδο των νε­ο­να­ζί στην Ελ­λά­δα, ο κα­θη­γη­τής στο UCM Κάρ­λος Σανθ Ντίαθ δη­λώ­νει πως «δεν ήταν μία αναι­δής στάση. Κα­νέ­να άλλο έθνος δεν μπο­ρεί να κα­τα­νο­ή­σει κα­λύ­τε­ρα την κα­τά­στα­ση στην Ελ­λά­δα. Η Ευ­ρώ­πη οφεί­λει να δι­δα­χθεί το μά­θη­μα πως, όταν φέρ­νουν έναν λαό στην απο­γο­ή­τευ­ση και την τα­πεί­νω­ση, ο δρό­μος προς τον εξ­τρε­μι­σμό ανοί­γει διά­πλα­τα».

Ο Σανθ Ντίαθ επι­πλέ­ον υπεν­θυ­μί­ζει πως η «Γερ­μα­νία πέ­τυ­χε από την Ευ­ρώ­πη συμ­φω­νία ότι πάνω απ’ όλα δεν πρό­κει­ται να απο­ζη­μιώ­σει τις χώρες της Νό­τιας Ευ­ρώ­πης», για τις «βο­ή­θειες» εν είδει άλλου «Σχε­δί­ου Μάρ­σαλ» που τις εξα­νά­γκα­σε να της δώ­σουν στον Β’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο. Συμ­φω­νία που, όπως υπο­γράμ­μι­σε ο Γερ­μα­νός οι­κο­νο­μο­λό­γος του London School of Economics Άλ­μπρεχτ Ριτσλ (σε συ­νέ­ντευ­ξή του στο Der Spiegel το 2011), κα­θι­στά τη Γερ­μα­νία στον με­γα­λύ­τε­ρο χρε­ώ­στη του 20ου αιώνα, αλλά ακόμη και σε όλη την σύγ­χρο­νη χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή ιστο­ρία, καθώς ήταν πρω­τα­γω­νι­στής στις πιο βα­ριές εθνι­κές χρε­ο­κο­πί­ες».

Κατά τον Σανθ Ντίαθ, η Ελ­λά­δα έχει όλους τους κα­λούς λό­γους και τα ιστο­ρι­κά δε­δι­κα­σμέ­να για να αξιώ­σει μία επί­λυ­ση του χρέ­ους της… à la Γερ­μα­νι­κά, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως χάρις σ’ αυτές τις χα­ρι­στι­κές συμ­φω­νί­ες μπό­ρε­σε να επα­νεκ­κι­νή­σει το ση­με­ρι­νό γερ­μα­νι­κό οι­κο­νο­μι­κό θαύμα, να τε­θούν οι βά­σεις για τη ση­με­ρι­νή ανά­πτυ­ξή της. Κα­τα­λή­γο­ντας σχο­λιά­ζει: «Η Γερ­μα­νία ήταν η χώρα που επω­φε­λή­θη­κε όσο καμ­μία άλλη από την ΕΕ, συ­νε­πώς είναι εκεί­νη που πε­ρισ­σό­τε­ρο απ’οποιον­δή­πο­τε άλλο οφεί­λει να φρο­ντί­σει γι αυτήν». Το άρθρο ολο­κλη­ρώ­νε­ται με την πα­ρα­τή­ρη­ση του ίδιου κα­θη­γη­τή, πως ψί­χου­λα που έδωσε η Γερ­μα­νία οιω­νεί επα­νορ­θώ­σε­ων στην Ελ­λά­δα με­τα­πο­λε­μι­κά, «ήταν μία αρ­χι­κή δόση εν ανα­μο­νή της δια­πραγ­μά­τευ­σης για την κα­τα­βο­λή των απο­ζη­μιώ­σε­ων μετά τη (γερ­μα­νι­κή) ενο­ποί­η­ση. Όμως, τα πάντα πα­ρέ­μει­ναν σ’ αυτό το ση­μείο και μάλ­λον θα πα­ρα­μεί­νουν εκεί, εάν ο Τσί­πρας δεν βγά­λει την Μέρ­κελ από την οι­κο­νο­μι­κή της αμνη­σία».

Κα­θη­με­ρι­νή