Κυβερνήσεις ανδρών

Η περί­φημη ποσό­στωση, μετράει μόλις 6 γυναί­κες σε μια κυβέρ­νηση 34 ανδρών.

Πολύ­παθη η σχέση των γυναι­κών με την πολι­τική. Κατά πρώτον, γιατί οι περί ισό­τη­τας λόγοι των κομ­μά­των μένουν στα χαρτιά για αρχη­γούς και επι­τε­λεία. Και κατά δεύ­τε­ρον, γιατί στις εκλογές, παγιώ­νο­νται κάποιες παμπά­λαιες ανα­μο­νές κομ­μά­των και εκλο­γι­κού σώματος από τις γυναί­κες.

Ανα­μο­νές με τις οποίες οι υπο­ψή­φιες οφεί­λουν να συμ­μορ­φω­θούν.

‘ Ετσι, αν θέλουν να τρα­βή­ξουν την προσοχή και να εκλε­γούν, ανα­γκά­ζο­νται να προ­βά­λουν τα δια­φο­ρε­τικά στοι­χεία του φύλου τους και του ρόλου τους.

Την άσκηση μιας «δια­φο­ρε­τι­κής πολι­τι­κής», βασι­σμέ­νης στις υπο­τι­θέ­με­νες γυναι­κείες αρετές και δεξιό­τη­τες. Την ανι­διο­τέ­λεια, την αφο­σί­ωση, την ομορφιά , τη μητρική αγάπη.

Να ανοίξω μια παρέν­θεση εδώ. Ακόμη και επι­τυ­χη­μέ­νες γυναί­κες πολι­τι­κοί, που έχουν απο­δεί­ξει ότι είναι σε θέση να ασκούν πολι­τική με άνεση, με εφόδια και περ­γα­μη­νές που θα ζήλευαν πολλοί άρρενες συνά­δελ­φοί τους,- ένα πρότυπο που παρεκκλίνει- ανα­γκά­ζο­νται να μετα­κι­νού­νται από το ένα πρόσωπο στο άλλο, να προ­βάλ­λουν τις γυναι­κείες αρετές τους και την οικο­γε­νειακή ευτυχία τους ή ακόμη, να προ­σπα­θούν να προ­σαρ­μό­σουν την εικόνα τους στο προ­σφι­λές στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης και επι­βρα­βευ­μένο από το εκλο­γικό σώμα πρότυπο νεαρών καλ­λο­νών που βάλ­θη­καν εσχάτως να εκπορ­θή­σουν το Κοι­νο­βού­λιο.

‘Εχουν πέσει στην “παγίδα”, επι­τυ­χη­μέ­νες ήδη πολι­τι­κοί ή νεοει­σερ­χό­με­νες, να χρη­σι­μο­ποιούν σε προ­ε­κλο­γι­κούς λόγους ή φυλ­λά­δια, στε­ρε­ό­τυπα ή χαρα­κτη­ρι­στικά, λάθος ερμη­νευ­μένα στην πάροδο του χρόνου.

Οι γυναί­κες πολι­τι­κοί, παρά τις τερά­στιες δια­φο­ρές τους, συνε­χί­ζουν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται βάσει του φύλου τους ως μία ειδική κατη­γο­ρία, κάτι που προ­φα­νώς, δεν ίσχυσε ποτέ για τους άνδρες πολι­τι­κούς που, και ως δημόσια πρόσωπα, συνε­χί­ζουν να δια­τη­ρούν την ατο­μι­κό­τητά τους και να μην χαρα­κτη­ρί­ζουν τα ιδιαί­τερα ανδρικά χαρα­κτη­ρι­στικά ολό­κληρο το ανδρικό φύλο. Κλείνει η παρέν­θεση.

Θα θεω­ρούσα βήμα προς την πρόοδο αν την ποσό­στωση την είχαν επι­βάλ­λει δια νόμου σε άλλες εποχές. Tο 1928 για παρά­δειγμα όταν δημο­σιευό­ταν στην εφη­με­ρίδα της εποχής «Νέα Ημέρα» το παρα­κάτω κατα­πλη­κτικό:

«Ορι­σμένα τινά ελλη­νικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναί­κας. Σχε­τι­κώς με το ίδιον τούτο θέμα, δια­πρε­πέ­στα­τος επι­στή­μων, είχεν άλλοτε ανα­πτύξη από του βήματος της Βουλής, το επι­στη­μο­νι­κώς πασί­γνω­στον, άλλως τε, γεγονός, ότι παν θήλυ δια­τε­λεί εις ανι­σόρ­ρο­πον και έξαλλον πνευ­μα­τι­κήν κατά­στα­σιν ωρι­σμέ­νας ημέρας εκάστου μηνός. Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αυταί, δεν συμπί­πτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύ­να­τον να ευρεθεί ημέρα πνευ­μα­τι­κής ισορ­ρο­πίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορί­ζω­νται αι εκά­στοτε εκλογαί. Η γυναι­κεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επι­κίν­δυ­νον, άρα απο­κρου­στέον.»

Φαντα­σθείτε τι θα έλεγαν για τυχόν υπο­ψη­φιό­τητα…

‘ Εστω, την εποχή, εκεί λίγο πριν το ’70.Τότε που η κύρια απα­σχό­ληση για τη μέση γυναίκα ήταν ακόμη τα «οικιακά». Από τότε βέβαια πολλά άλλαξαν.

Οι συνή­θειες της καθη­με­ρι­νό­τη­τας άλλαξαν. Το ότι πλέον στην οικο­γέ­νεια εργά­ζο­νται και οι άνδρες και οι γυναί­κες, έχει ανα­τρέ­ψει παλιές κατε­στη­μέ­νες λογικές.

Οι γυναί­κες διεκ­δι­κούν πια τη ζωή τους, άρα μπορούν να διεκ­δι­κή­σουν και την εκλογή τους χωρίς βοήθεια.

Απαι­τούν την ισότητα ( αν και ψάχνουν λάθος ισότητα μερικές φορές…) Δεν είναι προ­βλη­μα­τι­κές. Γιατί ως τέτοιες αντι­με­τω­πί­ζο­νται στο συγκε­κρι­μένο θέμα. Σαν άτομα ειδικών αναγκών που χρήζουν βοη­θείας.

Γιατί να θεω­ρεί­ται ένας πολίτης λιγό­τερο ικανός από κάποιον άλλον στο εκλέ­γε­σθαι, μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα;

Δηλαδή τι παρα­πάνω χρειά­ζε­ται για να χαρα­κτη­ρί­σει κάποιος αυτή τη λογική σαν καθαρά ρατσι­στική;

Οι κατά τα λοιπά λαλί­στα­τες και περί άλλων πάντα τυρ­βά­ζου­σες γυναι­κείες οργα­νώ­σεις έχουν να πουν κάτι πάνω σ’ αυτό;

Οι κυρίες του Κοι­νο­βου­λίου μήπως;

Διότι, δεν μπορείς κυρία μου, από τη μια να δια­τρα­νώ­νεις: « Δεν είμαι του αντρός μου, δεν είμαι του πατρός μου θέλω να’ μαι ο εαυτός μου» (με αφορμή σχέδιο νόμου για το επίθετο…) και να είσαι της ποσό­στω­σης.