Ημέρα μνήμης θυμάτων της τρομοκρατίας στην Ελλάδα

Η “Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων της Εγκλη­μα­τι­κής Δράσης της Τρο­μο­κρα­τίας στην Ελλάδα” καθιε­ρώ­θηκε το 2006, με πρόταση της τότε Υπουρ­γού Παι­δείας Μαριέ­τας Γιαν­νά­κου και τιμάται από τότε κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του έτους.

Η πρόταση της κ. Γιαν­νά­κου απο­τυ­πώ­θηκε στο άρθρο 14 του νόμου 2443/2006, το οποίο ψήφισαν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και κατα­ψή­φι­σαν ΚΚΕ και ΣΥΝ.

Κατά τη διάρ­κεια της τότε συζή­τη­σης στη Βουλή ο ειση­γη­τής της ΝΔ, Γιώργος Βασι­λείου, τόνισε ότι η καθιέ­ρωση της ημέρας μνήμης “απο­τε­λεί τον ελά­χι­στο φόρο τιμής που οφεί­λουμε να απο­τί­σουμε σε όλους αυτούς που έπεσαν θύματα από πολέ­μιους της δημο­κρα­τίας. Η μνήμη μας για τα πρόσωπα αυτά, πρέπει να μείνει εναργής και να απο­τε­λεί μνημείο ανα­φο­ράς για όλους μας”.

Την επίσημη στάση του ΠΑΣΟΚ εξέ­φρασε ο ειση­γη­τής του, Χρήστος Αηδόνης, ο οποίος χαρα­κτή­ρισε την καθιέ­ρωση της ημέρας μνήμης “ελάσ­σονα και όχι μείζονα εθι­μο­τυ­πική δια­δι­κα­σία, με την οποία δεν μπορεί να δια­φω­νή­σει κανείς”.

Την αντί­θεσή τους στην καθιέ­ρωση ημέρας μνήμης για τα θύματα της τρο­μο­κρα­τίας εξέ­φρα­σαν τα κόμματα της Αρι­στε­ράς.

Ο βου­λευ­τής του ΚΚΕ, Αντώνης Σκυλ­λά­κος, αφού τη χαρα­κτή­ρισε αμε­ρι­κα­νι­κής εμπνεύ­σεως, υπο­γράμ­μισε ότι το κόμμα του δεν δια­πνέ­ε­ται από τρο­μο­λα­γνεία, αλλά από σεβασμό προς τα θύματα της τρο­μο­κρα­τίας. Για “πανη­γυ­ρι­σμούς και πυρο­τε­χνή­ματα” έκανε λόγο ο, εκείνη την εποχή, εκπρό­σω­πος του Συνα­σπι­σμού, Φώτης Κου­βέ­λης.

“Θα έπρεπε να σκε­φτούν ότι ο γιος μου δεν παίρνει άδεια από κει που βρί­σκε­ται”

Πέρυσι η αντί­στοιχη εκδή­λωση έλαβε χώρα στο Παρεκ­κλήσι της Ιεράς Μητρό­πο­λης Αθηνών. Η εκδή­λωση διορ­γα­νώ­νε­ται από τον Σύλλογο Αλλη­λεγ­γύης για τα θύματα της τρο­μο­κρα­τίας “Θάνος Αξαρ­λιάν”.

Στην επι­μνη­μό­συνη δέηση παρέστη και ο υπουρ­γός Δημό­σιας Τάξης και Προ­στα­σίας του Πολίτη, Νίκος Δένδιας, ο οποίος επε­σή­μανε την ανα­γκαιό­τητα της κοι­νω­νι­κής ομό­νοιας απέ­να­ντι στην τρο­μο­κρα­τία, ενώ αίσθηση προ­κά­λε­σαν οι δηλώ­σεις της μητέρας του Θάνου Αξαρ­λιάν, ο οποίος είχε πέσει νεκρός από ρουκέτα της 17 Νοέμβρη στο Σύνταγμα, το 1992.

Όταν η κ. Σταυ­ρούλα Αξαρ­λιάν ρωτή­θηκε για την από­δραση του Χρι­στό­δου­λου Ξηρού, ο οποίος είχε πάρει μέρος στην επίθεση κατά του τότε υπουρ­γού Γιάννη Παλαιο­κρασσά, κατά την οποία σκο­τώ­θηκε ο γιος της (ο θάνατος του οποίου χαρα­κτη­ρί­στηκε από την οργά­νωση παρά­πλευρη απώλεια), ανα­φέρ­θηκε στην άδεια που δόθηκε στον Ξηρό από τις φυλακές και τόνισε: “Θα έπρεπε να σκε­φτούν ότι ο γιος μου δεν παίρνει άδεια από κει που βρί­σκε­ται”.

Ο κ. Δένδιας, μετά την ολο­κλή­ρωση της τελετής, έκανε την εξής δήλωση:

“Καταρ­χήν, σήμερα η καρδιά μας στρέ­φε­ται προς τη μνήμη των θυμάτων της τρο­μο­κρα­τίας και προς τις οικο­γέ­νειές τους, με την ελπίδα η χώρα, αν θέλετε και η παγκό­σμια κοι­νό­τητα, να μην θρη­νή­σει άλλα θύματα.

Από εκεί και πέρα, θα ήθελα να σας πω ότι επα­νει­λημ­μέ­νως έχω δια­τυ­πώ­σει την άποψη ότι η πρό­κληση της τρο­μο­κρα­τίας στη χώρα μας είναι υπαρκτή. Έχω επίσης, όμως, πει ξεκά­θαρα ότι πιστεύω ακρά­δα­ντα πως η ελλη­νική κοι­νω­νία, ομο­νο­ούσα, χωρίς υπο­ση­μειώ­σεις, χωρίς κόμματα, μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει την τρο­μο­κρα­τία. Η κοι­νω­νική ομόνοια απέ­να­ντι στο θέμα αυτό είναι το απα­ραί­τητο πλαίσιο, ώστε να μπο­ρέ­σουν οι διω­κτι­κές αρχές της χώρας μας να αντι­με­τω­πί­σουν το φαι­νό­μενο της εγχώ­ριας τρο­μο­κρα­τίας”.

Τα 23 θύματα της 17 Νοέμβρη

Ενθυ­μού­με­νοι τα θύματα της τρο­μο­κρα­τίας στην Ελλάδα, κάνουμε αρχικά λόγο για εκείνα της 17 Ν πριν την ορι­στική εξάρ­θρωση της μετά τη σύλληψη των μελών του “σκληρού” πυρήνα της.

Πρό­κει­ται για τους:

Ο Ρίτσαρντ Γουέλς, Σταθ­μάρ­χης της CIA (23.12.1975)

Ο Ευάγ­γε­λος Μάλλιος, από­κτα­κτος αστυ­νο­μι­κός και βασα­νι­στής της χούντας (14.12.1976)

Ο Αστυ­νό­μος Παντε­λής Πέτρου και ο αστυ­φύ­λα­κας οδηγός του Σωτήρης Στα­μού­λης (16.01.1980)

Ο Τζορτζ Τσάντες (αμε­ρι­κα­νός διπλω­μά­της)

Ο οδηγός του Νίκος Βελού­τσος (15.11.1983)

Ο αστυ­φύ­λα­κας Χρήστος Μάτης (24.12.1984)

Ο εκδότης της “Απο­γευ­μα­τι­νής” Νίκος Μομ­φερ­ρά­τος και ο οδηγός του Σ. Ρου­σέ­της (21.2.1985)

Ο αρχι­φύ­λα­κας Νίκος Γεωρ­γα­κό­που­λος (26.11.1985)

Ο βιο­μή­χα­νος Δημή­τρης Αγγε­λό­που­λος (8.4.1986)

Ο βιο­μή­χα­νος Αλέ­ξαν­δρος Αθα­να­σιά­δης (1.5.1988)

Ο ναυ­τι­κός ακό­λου­θος των ΗΠΑ Γουί­λιαμ Νορντίν (28.6.1988)

Ο εισαγ­γε­λέας Κώστας Ανδρου­λι­δά­κης (10.1.1989)

Ο δημο­σιο­γρά­φος και βου­λευ­τής Παύλος Μπα­κο­γιάν­νης (26.9.1989)

Ο Αμε­ρι­κα­νός λοχίας Ρόναλντ Στιού­αρτ (12.5.1991)

Ο αστυ­φύ­λα­κας Γιάννης Βαρής (02.11.1991)

Ο Τούρκος διπλω­μά­της Γιορ­γκού Τσετίν (7.10.1992)

Ο φοι­τη­τής Θάνος Αξαρ­λιάν (14.7.1992)

Ο διοι­κη­τής της Εθνικής Τρά­πε­ζας Μιχάλης Βρα­νό­που­λος(24.1.1994)

Ο Τούρκος διπλω­μά­της Ομέρ Σιπα­χί­ο­γλου (4.7.1994)

Ο εφο­πλι­στής Κώστας Περα­τι­κός (28.5.1997)

Ο Βρε­τα­νός στρα­τιω­τι­κός ακό­λου­θος Στίβεν Σόντερς (8.6.2000)

Η δολο­φο­νία του Στίβεν Σόντερς έδωσε αφορμή για την επέμ­βαση της Σκό­τλαντ Γιαρντ η οποία συνέ­βαλε δρα­στικά στην σύλληψη των μελών της “17 Νοέμβρη”.

Το πρώτο θύμα της 17 Νοέμβρη, ήταν ο σταθ­μάρ­χης της CIA στην Αθήνα, Ρίτσαρντ Γουέλς. Δολο­φο­νή­θηκε από τρία μέλη της στις 23 Δεκεμ­βρίου 1975, έξω από το σπίτι του στο Ψυχικό, ενώ επέ­στρεφε με τη σύζυγό του από δεξίωση στο σπίτι του Αμε­ρι­κα­νού πρέσβη. Η ανάληψη ευθύνης, είχε σταλεί στη γαλλική εφη­με­ρίδα “Liberation”, ωστόσο δεν έγινε πιστευτή και για ένα χρόνο δεν αξιο­λο­γή­θηκε. Η δολο­φο­νία Γουέλς, είχε παρα­γρα­φεί, όταν τα μέλη της 17Ν, κάθισαν στο εδώλιο.

Κομ­βι­κές στην πορεία της οργά­νω­σης, θεω­ρού­νται η δολο­φο­νία του Παύλου Μπα­κο­γιάννη και ο θάνατος του φοιτητή Θάνου Αξαρ­λιάν, στην επίθεση με ρουκέτα που είχε ως στόχο τον Ιωάννη Παλαιο­κρασσα.

Το πρωί της 26ης Σεπτεμ­βρίου 1989, ο Παύλος Μπα­κο­γιάν­νης κατευ­θυ­νό­ταν προς το γραφείο του σε πολυ­κα­τοι­κία της οδού Ομήρου στο κέντρο της Αθήνας. Σύμφωνα με μαρ­τυ­ρία της Ντ. Μπα­κο­γιάννη στη δίκη της 17Ν, ο Παύλος Μπα­κο­γιάν­νης, έχοντας περάσει όλο το βράδυ στα γραφεία του Συνα­σπι­σμού (ήταν σε εξέλιξη οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για σχη­μα­τι­σμό κυβέρ­νη­σης), είπε στον συνοδό του να μην πάει μαζί του στο γραφείο.

Οι δολο­φό­νοι τον περί­με­ναν στην είσοδο. Τον πυρο­βό­λη­σαν τέσ­σε­ρις φορές και σύμφωνα με την αστυ­νο­μία, ένας από αυτούς του έριξε και τη χαρι­στική βολή. Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, που κατέ­θεσε στη δίκη της 17 Νοέμβρη, στο σημείο της επί­θε­σης είδε τον Σάββα Ξηρό και τον Ηρακλή Κωστάρη. Ο άνθρω­πος που έδωσε τη χαρι­στική βολή με το 45αρι φέρεται να είναι ο Δημή­τρης Κου­φο­ντί­νας.

Στις 14 Ιουλίου 1992, η 17 Νοέμβρη επι­χει­ρεί να δολο­φο­νή­σει τον τότε υπουργό Οικο­νο­μι­κών, Γιάννη Παλαιο­κρασσά.

Η επίθεση γίνεται με ρουκέτα και στόχο το θωρα­κι­σμένο αυτο­κί­νητό του, στη συμβολή των οδών Βουλής και Καρα­γιώργη Σερβίας. Από τα θραύ­σματα και το ωστικό κύμα χάνει τη ζωή του ο 20χρονος Θάνος Αξαρ­λιάν.

Στη δίκη της 17 Νοέμβρη, ο Δημή­τρης Κου­φο­ντί­νας ζήτησε συγ­γνώμη από τη μητέρα του Αξαρ­λιάν, η οποία δεν την δέχθηκε, καθώς όπως είπε όταν έχασε το παιδί της έκανε έκκληση στην οργά­νωση να στα­μα­τή­σει ορι­στικά τις επι­θέ­σεις. Εκείνοι όμως συνέ­χι­σαν.

Από την ίδια οργά­νωση τραυ­μα­τί­στη­καν ο Αμε­ρι­κα­νός λοχίας Ρόμπερτ Τσαντ (3.4.1984), ο Πανα­γιώ­της Ρου­σέ­της (οδηγός του Μομ­φερ­ρά­του) (2.2.1985), ο γιατρός Ζαχα­ρίας Καψα­λά­κης (4.4.1987), ο εισαγ­γε­λέας Πανα­γιώ­της Ταρα­σου­λέας (18.1.1989), ο τότε βου­λευ­τής του ΠαΣοΚ Γιώργος Πέτσος (8.5.1989), ο επι­χει­ρη­μα­τίας Βαρδής Βαρ­δι­νο­γιάν­νης και ο οδηγός του (20.9.1990), ο τούρκος επι­τε­τραμ­μέ­νος Ντενίζ Μπου­λούκ­μπακσι, ο οδηγός του, η ιδιαι­τέρα του και μία διερ­χό­μενη πολίτις (16.7.1991), ο τότε υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Γιάννης Παλαιο­κρα­σάς (14.7.1992) και ο τότε βου­λευ­τής της Νέας Δημο­κρα­τίας Λευ­τέ­ρης Παπα­δη­μη­τρίου (21.12.1992).

Από την “Αντι­κρα­τική Πάλη” δολο­φο­νή­θη­καν ο εισαγ­γε­λέας Γεώρ­γιος Θεο­φα­νό­που­λος (1.4.1985) και οι συνοδοί χρη­μα­τα­πο­στο­λής Γ. Παντα­ζό­που­λος και Μ. Τσι­μπού­ρης.

Από την “Επα­να­στα­τική Αλλη­λεγ­γύη” δολο­φο­νή­θηκε ο ψυχί­α­τρος των φυλακών Κορυ­δαλ­λού Μάριος Μαράτος (19.2.90).

Από τους “Επα­να­στα­τι­κούς Πυρήνες” δολο­φο­νή­θηκε η υπάλ­λη­λος Ασφα­λι­στι­κής Εται­ρείας Βιρ­γι­νία Κων­στα­ντί­νου, ενώ τραυ­μα­τί­στηκε και 30χρονος συνά­δελ­φός της.

Στους Πυρήνες της Φωτιάς χρε­ώ­νε­ται η δολο­φο­νία του Δημήτρη Μίχα, του 53χρονου οδηγού ταξί που προ­σπά­θησε να στα­μα­τή­σει τους δράστες μετά από ληστεία τρά­πε­ζας στις 19.08. 2012.

Η Σέχτα των Επα­να­στα­τών είχε ανα­λά­βει την ευθύνη για τη δολο­φο­νία του Σωκράτη Γκιόλια στις 19.07.2010 έξω από το σπίτι του.

Την 1η Νοεμ­βρίου του 2013, τα μέλη της Χρυσής Αυγής Γ. Φου­ντού­λης και Μ. Καπε­λώ­νης δολο­φο­νή­θη­καν έξω από τα γραφεία του κόμ­μα­τος στο Νέο Ηρά­κλειο. Την ευθύνη είχε ανα­λά­βει η πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­μενη και άγνωστη μέχρι τότε οργά­νωση Μαχό­με­νες Λαϊκές Επα­να­στα­τι­κές Δυνά­μεις. Οι δράστες της επί­θε­σης παρα­μέ­νουν άγνω­στοι, ασύλ­λη­πτοι, ενώ έχουν επι­κη­ρυ­χθεί.

Αστυ­νο­μι­κοί θύματα της 17Ν

Όσα χρόνια δρούσε η 17Ν, είχε σκο­τώ­σει συνο­λικά επτά αστυ­νο­μι­κούς.

Τετάρτη 16 Ιανουα­ρίου 1980 (από­σπα­σμα από σχετικό αφιέ­ρωμα της “Ελευ­θε­ρο­τυ­πίας”):

Ώρα 22.40. Το όπλο της “17Ν” σκο­τώ­νει στο Παγκράτι τον υπο­διευ­θυ­ντή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρου. Λίγες ημέρες αργό­τερα υπο­κύ­πτει στα τραύ­ματά του και ο οδηγός του Σωτήρης Στα­μού­λης. Ήταν μια περί­ο­δος ιδιαι­τέ­ρως φορ­τι­σμένη λόγω ευρύ­τα­των αγρο­τι­κών κινη­το­ποι­ή­σεων σε πολλές περιο­χές της Ελλάδας, οι οποίες αντι­με­τω­πί­στη­καν με την πατρο­πα­ρά­δοτη μέθοδο του ξύλου και των δακρυ­γό­νων.

Η “17Ν” άφησε την προ­κή­ρυξή της στο σημείο της επί­θε­σης ενα­ντίον των δύο αστυ­νο­μι­κών. Η πρώτη της παρά­γρα­φος είναι σαφής:

“Η “δημο­κρα­τική” κυβέρ­νηση και η αστυ­νο­μία έλυσαν το πρό­βλημα: στέλ­νουν τα ΜΑΤ και τις αύρες, που εφορ­μάνε αλα­λά­ζο­ντας και χτυ­πώ­ντας τα ρόπαλα στις ασπίδες τους σαν νέοι κανί­βα­λοι, κατα­τρο­μο­κρα­τούν το λαό, ξυλο­κο­πούν βάναυσα με τα ρόπαλά τους όποιον βρουν μπροστά τους, χυδαιο­λο­γώ­ντας και βρί­ζο­ντας, πνίγουν όλο τον κόσμο στα δακρυ­γόνα ρίχνο­ντάς τα όπου μπορούν και ενα­ντίον όλων. Μετα­τρέ­πουν γενικά το χώρο σε βομ­βαρ­δι­σμένη περιοχή εμπό­λε­μης περιό­δου και γυρί­ζουν νικητές και τρο­παιού­χοι απ’ την πολε­μική επι­χεί­ρηση ενάντια σε ειρη­νι­κούς δια­δη­λω­τές”.

Και σε άλλο σημείο: «Τα ΜΑΤ σαν κύρια δύναμη τρο­μο­κρα­τίας του λαού παίζουν τον ίδιον ρόλο πού έπαιξαν οι βασα­νι­στές στη διάρ­κεια της δικτα­το­ρίας, το ρόλο εκφό­βι­σης των πλα­τύ­τε­ρων στρω­μά­των του λαού με την πιο άγρια και πιο στυγνή τρο­μο­κρα­τία στην πιο καθαρή της μορφή. Γι’ αυτό και δε χτυπάνε μόνο τους δια­δη­λω­τές, αλλά οποιον­δή­ποτε βρουν μπροστά τους, περα­στι­κούς, γυναι­κό­παιδα, για­τρούς, δημο­σιο­γρά­φους, δημάρ­χους, βου­λευ­τές”. Στο ίδιο κείμενο χρη­σι­μο­ποιεί­ται ο όρος “κοπρό­σκυλα” για να περι­γρα­φούν οι αστυ­νο­μι­κοί.

“Θύματα πολέμου”

Ύστερα από πολλά χρόνια, σε άλλη προ­κή­ρυξη με ημε­ρο­μη­νία 30 Ιουλίου 2002, ανα­φέ­ρε­ται στα εκ παρα­δρο­μής θύματα, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των οδηγών που συνό­δευαν τους “στόχους” της:

“Αλλά και άλλα άτομα όπως ο Σωτήρης Στα­μού­λης, ο Νίκος Βελού­τσος, ο Γιάννης Βαρής, ο Γιάννης (εδώ ο συντά­κτης κάνει λάθος, ενώ το σωστό όνομα είναι Νίκος) Γεωρ­γα­κό­που­λος, ο Γιώργος (σ.σ.: το σωστό είναι Πανα­γιώ­της) Ρου­σέ­της και ο Χρήστος Μάτης ήταν θύματα πολέμου. Κανείς δεν ήθελε το θάνατό τους. Αλλά δυστυ­χώς δε γινόταν αλλιώς”. Επρό­κειτο για ανθρώ­πους που είχαν χάσει τη ζωή τους από επι­θέ­σεις με βόμβες ή ρου­κέ­τες της «17Ν». Από αυτούς δύο ήταν αστυ­νο­μι­κοί.

Στο “Κάραβελ”

Στις 26 Νοεμ­βρίου του 1985 μια βόμβα της “17Ν” έξω από το ξενο­δο­χείο “Κάραβελ” σκο­τώ­νει τον αστυ­φύ­λακα Νίκο Γεωρ­γα­κό­πουλο και τραυ­μα­τί­ζει άλλους 12. Ήταν οι ημέρες που η Αθήνα είχε συγκλο­νι­στεί από τη δολο­φο­νία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυ­νο­μικό Θανάση Μελίστα, ο οποίος κατα­δι­κά­στηκε σε πρώτο βαθμό και αθω­ώ­θηκε σε δεύτερο. Έγραφε τότε η “17Ν” για εκείνη την ενέρ­γειά της:

“Είναι μια δυνα­μική απά­ντηση στην εν ψυχρώ δολο­φο­νία του αθώου 15χρονου μαθητή Καλτεζά απ’ το δολο­φόνο Μελίστα. Μια δυνα­μική απά­ντηση στην πρό­κληση που απο­τε­λεί η παρα­πο­μπή του απ’ την ανε­ξάρ­τητη Δικαιο­σύνη με κατη­γο­ρίες αστείες που ουσια­στικά τον αθω­ώ­νουν, και η μη κράτησή του. Απά­ντηση στο γεγονός ότι οι μόνοι που αντέ­δρα­σαν υγιώς σ’ αυτή τη φασι­στική δολο­φο­νία ξυλο­κο­πή­θη­καν άγρια στο Χημείο και κλεί­στη­καν στις φυλακές με βαριές κατη­γο­ρίες. Απά­ντηση στις δεκάδες τραυ­μα­τι­σμών και τις εγκλη­μα­τι­κές επι­θέ­σεις των ΜΑΤ-ΜΕΑ στο Χημείο και το Πολυ­τε­χνείο”.

Στο τηλε­φώ­νημα για την ανάληψη της ευθύνης είχαν ειρω­νευ­τεί και το επίσημο επι­χεί­ρημα της Αστυ­νο­μίας περί απώ­λειας της ψυχραι­μίας του Μελίστα. “Συγ­γνώμη, χάσαμε την ψυχραι­μία μας”, είχαν πει.

Η επίθεση στα ΜΑΤ

Στις 2 Νοεμ­βρίου 1991 μέλη της “17Ν” εκτό­ξευ­σαν μια ρουκέτα και μια χει­ρο­βομ­βίδα σε ένα λεω­φο­ρείο με αστυ­νο­μι­κούς των ΜΑΤ που βρι­σκό­ταν στο υπαί­θριο πάρ­κινγκ της οδού Χαρι­λάου Τρι­κούπη, απέ­να­ντι από τα τότε γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Ένας αστυ­φύ­λα­κας νεκρός, ο Γιάννης Βαρής, 26 ετών, από τα Αρα­χω­βί­τικα της Πάτρας.

Στην προ­κή­ρυξη έκαναν λόγο για την κρατική βία και την κατα­στολή που εφαρ­μό­ζουν στην κυβερ­νη­τική πολι­τική:

“Μονα­δικό μέσο υλο­ποί­η­σης αυτής της πολι­τι­κής είναι η κρατική φασι­στική βίαια κατα­στολή μέσω των ΜΑΤ. Οπου­δή­ποτε και αν στρέ­ψουμε το βλέμμα μας, σε όλη αυτήν την περίοδο, θ’ αντι­κρί­σουμε το ίδιο, τραγικά μονό­τονα επα­να­λαμ­βα­νό­μενο, θέαμα. Εργα­ζό­με­νοι να δια­μαρ­τύ­ρο­νται ειρη­νικά και άοπλα ενάντια σ’ αυτή τη ληστρική κυβερ­νη­τική πολι­τική και τα ΜΑΤ να επε­λαύ­νουν, πνί­γο­ντάς τους στα δακρυ­γόνα, ξυλο­κο­πώ­ντας και τραυ­μα­τί­ζο­ντάς τους”.

Και περιέ­γραφε ανά­γλυφα την αιτία πολέμου με τα ΜΑΤ:

“Οποια­δή­ποτε μαζική χρήση δακρυ­γό­νων από μέρους τους ενάντια στους δια­δη­λω­τές, όπου θα υπάρ­χουν τραυ­μα­τίες, θα συνο­δεύ­ε­ται από μία παρό­μοια βίαια απά­ντηση από μέρους μας. Κατά συνέ­πεια, για οτι­δή­ποτε τους συμ­βαί­νει ή θα τους συμβεί υπεύ­θυ­νοι είναι οι ίδιοι και οι αρχηγοί τους, που τους δια­τά­ζουν κυνικά να σακα­τεύ­ουν τον κόσμο”.

Το χτύπημα στο Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο

Στις 24 Ιουνίου 1991 μια αστυ­νο­μική περί­πο­λος βρι­σκό­ταν γύρω από ένα παγκάκι έξω από το Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο. Λίγο μετά τις 10 το βράδυ εξερ­ράγη μια βόμβα τραυ­μα­τί­ζο­ντας και τους έξι. Ήταν ένα από τα λίγα κοινά χτυ­πή­ματα του “ΕΛΑ” μαζί με την “1η ΜΑΗ”.

Σε υστε­ρό­γραφο στην προ­κή­ρυξη που απέ­στει­λαν τότε στην “Ελευ­θε­ρο­τυ­πία” οι δύο οργα­νώ­σεις ανέ­φε­ραν:

“Ειδικά δια­λέ­ξαμε να χτυ­πή­σουμε τα μόνιμα χαφιέ­δικα καθε­στω­τικά τρο­μο­κρα­τικά όργανα καθη­με­ρι­νής τρο­μο­κρα­τίας στην περιοχή των Εξαρ­χείων. Αυτούς δηλαδή που προ­σπα­θούν να δια­λύ­σουν κάθε δυνα­τό­τητα κοι­νω­νι­κής και πολι­τι­κής αντι­κα­θε­στω­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας που ιστο­ρικά έχει δια­μορ­φω­θεί στην ευρύ­τερη αυτή περιοχή”.

Λευκή τρο­μο­κρα­τία

Με τον όρο Λευκή τρο­μο­κρα­τία χαρα­κτη­ρί­ζε­ται η χρονική περί­ο­δος που ακο­λού­θησε μετά τη Συμ­φω­νία της Βάρ­κι­ζας και την παρά­δοση των όπλων από τον ΕΛΑΣ ως απο­τέ­λε­σμα της ήττας των δυνά­μεων της Αρι­στε­ράς στο κίνημα του Δεκεμ­βρίου 1944. Για του­λά­χι­στον ένα χρόνο και συγκε­κρι­μένα από την επομένη της συμ­φω­νίας (Φεβρουά­ριος 1945) έως τις 31 Μαρτίου του 1946 οι ανώ­νυ­μοι (κυρίως) αρι­στε­ροί πολίτες της επαρ­χίας υπέ­στη­σαν διώξεις από ένοπλες παρα­κρα­τι­κές ομάδες που προέβαιναν-συχνά με την ανοχή των Αρχών και της χωροφυλακής- σε πράξεις βίας ενα­ντίον τους.

Κατά τη διάρ­κεια των δεκα­ε­τιών του ’50 και του ’60, μετά τη λήξη δηλαδή του εμφυ­λίου πολέμου (1946-1949) η παρά­ταξη που ασκούσε την κυβερ­νη­τική εξουσία (δεξιά) χρε­ώ­νε­ται με ανοχή στη δράση ορι­σμέ­νων παρα­κρα­τι­κών συμ­μο­ριών, που είχαν σαν απο­κο­ρύ­φωμά τους τη δολο­φο­νία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσ­σα­λο­νίκη το 1963.

Η έρευνα που ακο­λού­θησε, απο­κά­λυψε ευθύνες της Χωρο­φυ­λα­κής στο συμβάν. Μάλιστα, ο τότε πρω­θυ­πουρ­γός Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής αγα­να­κτι­σμέ­νος για το όργιο τρο­μο­κρα­τίας που επι­κρα­τούσε, έκανε τη γνωστή σε όλους δήλωση “τελικά, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;”.

Η φυγή Ξηρού και η απόφαση για φυλακές τύπου Γ πριν την νέα σύλληψη του

Μετά τη φυγή Ξηρού πριν από ένα χρόνο, η κυβέρ­νηση της ΝΔ απο­φά­σισε να αυστη­ρο­ποι­ή­σει το καθε­στώς φυλά­κι­σης. Με νομο­σχέ­διο που υπερ­ψη­φί­στηκε για τις φυλακές υψίστης ασφα­λείας και συγκε­κρι­μένα στο άρθρο 13 του νομο­σχε­δίου προ­βλέ­πε­ται ρητή απα­γό­ρευση για τη χορή­γηση αδειών σε κατα­δί­κους για τρο­μο­κρα­τική δράση, ενώ ορί­ζε­ται ρητά ότι δεν θα μπορούν να απο­λυ­θούν ούτε με όρους, αν δεν έχουν εκτίσει του­λά­χι­στον 20 χρόνια εγκλει­σμού. Παράλ­ληλα, με σειρά δια­τά­ξεων, την ευθύνη και τον σχε­δια­σμό της φρού­ρη­σης των σωφρο­νι­στι­κών κατα­στη­μά­των ανα­λαμ­βά­νει το Αρχη­γείο της ΕΛ.ΑΣ.

Οι φυλακές Υψίστης Ασφα­λείας λει­τουρ­γούν ήδη στον Δομοκό και οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σης των κρα­του­μέ­νων εκεί, τρο­μο­κρα­τών ή επι­κίν­δυ­νων κακο­ποιών, προ­βλέ­πο­νται εξαι­ρε­τικά αυστη­ρές στα πρότυπα φυλακών που λει­τουρ­γούν στο εξω­τε­ρικό.

Ωστόσο έχουν ήδη δια­τυ­πω­θεί σχόλια και καταγ­γε­λίες για κατα­πά­τηση ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των μετά την μετα­φορά στις νέες φυλακές των πρώτων κρα­του­μέ­νων.

Η Ένωση Σωφρο­νι­στι­κών Υπαλ­λή­λων Δομοκού, έχει πρό­σφατα ανα­φέ­ρει με ανα­κοί­νωσή της πως οι φυλακές τύπου Γ΄ δεν είναι έτοιμες να λει­τουρ­γή­σουν, γιατί δεν έχουν ολο­κλη­ρω­θεί τα έργα που έχουν σχέση με την δια­βί­ωση των κρα­του­μέ­νων και την ασφά­λεια των φυλακών.

Με αφορμή τις μετα­γω­γές κρα­του­μέ­νων στις φυλακές υψίστης ασφα­λείας το Τμήμα Δικαιω­μά­των του ΣΥΡΙΖΑ, με ανα­κοί­νωσή του, υπεν­θυ­μί­ζει τη δέσμευσή του να καταρ­γή­σει τις φυλακές τύπου Γ και να δώσει προ­τε­ραιό­τητα στην αντι­με­τώ­πιση των πραγ­μα­τι­κών προ­βλη­μά­των των φυλακών. “Στις δημο­κρα­τι­κές χώρες, η ασφά­λεια της φυλακής δεν εξαιρεί τους κρα­τού­με­νους, ενώ σκοπός της ποινής είναι η επα­νέ­νταξη και όχι η εκδί­κηση, πολύ δε περισ­σό­τερο η εξό­ντωση των κρα­του­μέ­νων” επι­ση­μαί­νε­ται στην ίδια ανα­κοί­νωση.

Υ.Γ. Σημειώ­νε­ται προς αποφυγή παρε­ξη­γή­σεων, πως στο παρα­πάνω κείμενο γίνεται αναφορά μόνο στα θύματα των επι­θέ­σεων εκείνων τις οποίες έχουν ανα­γνω­ρί­σει οι τρο­μο­κρα­τι­κές οργα­νώ­σεις της χώρας και έχουν ανα­λά­βει την ευθύνη για αυτές.

news247.gr