“Ανεξάρτητοι Έλληνες” και εργασιακά δικαιώματα

Για τους “Ανε­ξάρ­τη­τους Έλληνες”, όπως κατ’ επα­νά­ληψη έχει επι­ση­μά­νει ο πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος Πάνος Καμ­μέ­νος, ο του­ρι­σμός παρα­μέ­νει ο βασι­κό­τε­ρος πυλώνας εξόδου της χώρας από την παρα­τε­τα­μένη οικο­νο­μική ύφεση λόγω της σκληρής μνη­μο­νια­κής πολι­τι­κής που εφαρ­μό­ζει η συγκυ­βέρ­νηση Νέας Δημο­κρα­τίας και ΠΑΣΟΚ.

Στον περα­σμένο χρόνο σε όλους τους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς σημειώ­θηκε σημα­ντική αύξηση του του­ρι­στι­κού ρεύ­μα­τος με ανάλογη αύξηση του του­ρι­στι­κού εισο­δή­μα­τος.

Ωστόσο, η διάχυση αυτού του εισο­δή­μα­τος δεν υπήρξε δίκαιη, με θύματα κυρίως τους εργα­ζό­με­νους στις ξενο­δο­χεια­κές, και γενι­κό­τερα στις του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Η πλήρης ισο­πέ­δωση των εργα­σια­κών δικαιω­μά­των με τους εφαρ­μο­στι­κούς νόμους των μνη­μο­νίων είχε ως συνέ­πεια όχι μόνο τις μεγάλες περι­κο­πές μισθών των χιλιά­δων ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λων αλλά και την επι­κρά­τηση συν­θη­κών εργα­σίας αποι­κιο­κρα­τίας.

Το οκτάωρο εργα­σίας καταρ­γή­θηκε, και οι μεγάλες ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις ανα­ζή­τη­σαν φθηνά εργα­τικά χέρια με τους “μαθη­τευό­με­νους” αλλο­δα­πούς εργα­ζό­με­νους και τους οικο­νο­μι­κούς μετα­νά­στες, ανα­σφά­λι­στους στο σύνολό τους σχεδόν, σε βάρος των ασφα­λι­στι­κών ταμείων και των ντόπιων εργα­ζο­μέ­νων, όπως της Ρόδου, της Κω και των άλλων νησιών.

Στις προ­τε­ραιό­τη­τες των “Ανε­ξάρ­τη­των Ελλήνων” στο πλαίσιο του κυβερ­νη­τι­κού προ­γράμ­μα­τος του κόμ­μα­τος, είναι η εξά­λειψη του αντι­κοι­νω­νι­κού αυτού φαι­νο­μέ­νου, με την απο­κα­τά­σταση των μισθών και συντά­ξεων και την κατάρ­γηση όλων των αντερ­γα­τι­κών νόμων που ψήφισε η συγκυ­βέρ­νηση Σαμαρά και Βενι­ζέ­λου, με παράλ­ληλη ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και της Πρό­νοιας.

Η επα­να­φορά των μισθών στα επίπεδα του 2009, καθώς και των κατώ­τα­των συντά­ξεων στο όριο των 800 ευρώ απο­τε­λεί για τους “Ανε­ξάρ­τη­τους Έλληνες” βασική προ­ϋ­πό­θεση για την ανα­θέρ­μανση της οικο­νο­μίας και την τόνωση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας στις μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις.

Η απο­κα­τά­σταση, επίσης, του κοι­νω­νι­κού κράτους, απο­τε­λεί μονό­δρομο, με την αύξηση των επι­δο­μά­των ανερ­γίας και τη λήψη όλων εκείνων των μέτρων για την κατα­πο­λέ­μηση της ανερ­γίας, η οποία απο­τε­λεί σήμερα τη Λερναία Ύδρα για τους νέους κυρίως, αλλά και για εκεί­νους που βρί­σκο­νται κοντά στο όριο συντα­ξιο­δό­τη­σης και δεν έχουν δουλειά.

Ως γενικό όριο ηλικίας συντα­ξιο­δό­τη­σης καθο­ρί­ζε­ται το 65ο έτος, ενώ οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις συντα­ξιο­δό­τη­σης στα βαρέα και ανθυ­γιεινά επαγ­γέλ­ματα θα είναι αυτές που ίσχυαν πριν από την εφαρ­μογή των μνη­μο­νίων.

Οι “Ανε­ξάρ­τη­τοι Έλληνες” δεσμεύ­ο­νται να δια­σφα­λί­σουν για τους ανθρώ­πους του μόχθου και της εργα­σίας ένα κατώ­τατο όριο σύντα­ξης ίσο με το 80% του εκά­στοτε βασικού μισθού.

Και παράλ­ληλα, με τις ανα­γκαίες νομο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις, να απο­κα­τα­στή­σουν το κύρος του συν­δι­κα­λι­στι­κού κινή­μα­τος που καθυ­πο­τά­χθηκε από τα κόμματα εξου­σίας για τους δικούς τους σκοπούς.

Γιατί μόνο μέσα από ένα ελεύ­θερο και υγιές συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα οι εργα­ζό­με­νοι μπορούν να έχουν ουσια­στικό ρόλο στη διεκ­δί­κηση και κατο­χύ­ρωση των δικαιω­μά­των τους.