Εισαγγελείς εναντίον Υπουργείου Δικαιοσύνης

Την έντο­νη αντί­θε­σή τις στο νο­μο­σχέ­διο του υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης, με δια­τά­ξεις του οποί­ου απε­λευ­θε­ρώ­νο­νται πολ­λές κα­τη­γο­ρί­ες κρα­του­μέ­νων, εκ­φρά­ζει η Ένωση Ει­σαγ­γε­λέ­ων Ελ­λά­δος.

Σε ανα­κοί­νω­σή της υπο­στη­ρί­ζει ότι με το νο­μο­σχέ­διο ακυ­ρώ­νο­νται οι δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις και ότι «ο υπερ­πλη­θυ­σμός των κα­τα­στη­μά­των κρά­τη­σης απο­τε­λεί προ­φα­νώς μεί­ζον πρό­βλη­μα, τούτο όμως δεν μπο­ρεί να επι­λύ­ε­ται με την αυ­θαί­ρε­τη νο­μο­θε­τι­κή μεί­ω­ση του χρό­νου πραγ­μα­τι­κής έκτι­σης της ποι­νής και,συ­να­κό­λου­θα, με τη γε­νι­κευ­μέ­νη, χωρίς εξαι­ρέ­σεις ελευ­θέ­ρω­ση κα­τα­δι­κα­σθέ­ντων για εγκλή­μα­τα κάθε βαθ­μί­δας και βα­ρύ­τη­τας, η οποία :

(i) ισο­δυ­να­μεί με ακύ­ρω­ση των δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων που τις επέ­βα­λαν in casu, επί τη βάσει συ­γκε­κρι­μέ­νων πραγ­μα­τι­κών και νο­μι­κών δε­δο­μέ­νων,

(ii) αναι­ρεί το γε­νι­κό και ει­δι­κό προ­λη­πτι­κό απο­τέ­λε­σμα της επι­βλη­θεί­σας ποι­νής,

(iii) απο­δο­μεί το σχήμα της επι­βο­λής τι­μω­ρί­ας δί­και­ης και ανά­λο­γης με το έγκλη­μα που τέ­λε­σε ο δρά­στης, τον οποίο -εν τέλει- επι­βρα­βεύ­ει για λό­γους που συ­ναρ­τώ­νται με μόνη την πα­ροι­μιώ­δη αδυ­να­μία της Πο­λι­τεί­ας να εξα­σφα­λί­σει τα στοι­χειώ­δη μέσα και τις υπο­δο­μές αντι­με­τώ­πι­σης της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας,

(iv) είναι δυ­να­τόν να εγεί­ρει ζη­τή­μα­τα δια­κιν­δύ­νευ­σης της δη­μό­σιας τάξης, στο μέτρο που χωρίς εξαι­ρέ­σεις, συν­δε­ό­με­νες με τη βα­ρύ­τη­τα του εγκλή­μα­τος (όπως εκεί­νες λ.χ. που προ­βλε­πό­ταν στο άρθρο 1 Ν 4043/2012 στο οποίο πα­ρέ­πε­μπε το άρθρο 8 § 5 Ν 4198/2013), προ­βλέ­πει γε­νι­κή ελευ­θέ­ρω­ση των κρα­του­μέ­νων ενώ, τέλος,

(v) ενι­σχύ­ει την εντύ­πω­ση μιας Πο­λι­τεί­ας που λει­τουρ­γεί με ασυ­νέ­χεια, αυ­το­α­ναι­ρού­με­νη και μη σε­βό­με­νη τους νό­μους που η ίδια θέ­σπι­σε, στο ευαί­σθη­το, μά­λι­στα, πεδίο του ποι­νι­κού φαι­νο­μέ­νου.

Ο νο­μο­θέ­της οφεί­λει να ανα­λο­γι­στεί εν προ­κει­μέ­νω, εάν η αιτία της συμ­φό­ρη­σης των κα­τα­στη­μά­των κρά­τη­σης οφεί­λε­ται σε αξιό­λο­γο βαθμό στην κα­τα­χρη­στι­κή πρό­βλε­ψη ποι­νι­κών κυ­ρώ­σε­ων και ει­δι­κών ποι­νι­κών δια­δι­κα­σιών εκ μέ­ρους της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας, για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση συχνά σκο­πών άσχε­των με την ποι­νι­κή πα­ρά­βα­ση κα­θαυ­τή, ώστε η όποια ρε­α­λι­στι­κή πο­λι­τι­κή αντι­με­τώ­πι­σής της, θα έπρε­πε προ πα­ντός να πε­ρι­λά­βει τη χρη­στή, συ­νε­πή, συ­στη­μα­τι­κά ορ­γα­νω­μέ­νη και δογ­μα­τι­κά αν­θε­κτι­κή ποι­νι­κή νο­μο­θέ­τη­ση.

(Β) Παρά τον αν­θρω­πι­σμό που δια­πνέ­ει μεί­ζον μέρος των προς ψή­φι­ση δια­τά­ξε­ων, όσον αφορά στην από­λυ­ση κα­τα­δί­κων ασθε­νών (από ορι­σμέ­νες νό­σους) ή ανα­πή­ρων (ορι­σμέ­νων πο­σο­στών), είναι αμ­φί­βο­λο εάν ένας τέ­τοιος «à la carte» αν­θρω­πι­σμός μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει επι­στη­μο­νι­κά απο­δε­κτό κρι­τή­ριο επιει­κούς με­τα­χεί­ρι­σης κα­τη­γο­ριών κα­τα­δί­κων, καθό μέρος :

(i) δια­σπά τη σύν­δε­ση με­τα­ξύ της πρά­ξης τους και του σκο­πού που τά­χθη­κε να υπη­ρε­τή­σει η ποινή που τους επι­βλή­θη­κε,

(ii) δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ριο εξα­το­μι­κευ­μέ­νης εξέ­τα­σης της εκά­στο­τε πε­ρί­πτω­σης από τη δι­κα­στι­κή αρχή και

(iii) πα­ρί­στα­ται –στο μέτρο που βα­σί­ζε­ται σε μο­νο­με­ρή, γε­νι­κή πρό­κρι­ση ηλι­κια­κών με­γε­θών ή άλλων αξιο­λο­γή­σε­ων (ασθε­νεί­ας ή ανα­πη­ρί­ας) χωρίς καμία εξαί­ρε­ση συ­ναρ­τώ­με­νη με τη βα­ρύ­τη­τα της πρά­ξης- ως μη ενταγ­μέ­νος στο ποι­νι­κό δόγμα, που απαι­τεί την επι­βο­λή και έκτι­ση της κύ­ρω­σης σε ατο­μι­κό, εξα­το­μι­κευ­μέ­νο και μη διε­πό­με­νο από γε­νι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πλαί­σιο.

(Γ) Παρά το γε­γο­νός ότι με το Σχέ­διο Νόμου προ­ω­θού­νται, επί­σης,ρυθ­μί­σεις σχε­τι­κά με τους ανή­λι­κους πα­ρα­βά­τες, απο­βλέ­που­σες στην άμ­βλυν­ση των συ­νε­πειών της ποι­νι­κής με­τα­χεί­ρι­σής τους και στην κοι­νω­νι­κή εν­σω­μά­τω­σή τους, σύμ­φω­να με τα Διε­θνή Κεί­με­να, πα­ρα­βλέ­πε­ται ο υπαρ­κτός κίν­δυ­νος της εκ­με­τάλ­λευ­σης αυτής ακρι­βώς της (αδι­καιο­λό­γη­τα επιει­κούς, ιδίως για τα κα­κουρ­γή­μα­τα που επι­σύ­ρουν βα­ρεί­ες ποι­νές πλην της ισό­βιας κρά­τη­σης) με­τα­χεί­ρι­σης, από ένα κύκλο ατό­μων που έχει δια­πι­στω­θεί ότι ενερ­γούν ορ­γα­νω­μέ­να, είτε χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ανη­λί­κους, είτε εμ­φα­νι­ζό­με­νοι αυτοί ως ανή­λι­κοι –όντες αλ­λο­δα­ποί ενή­λι­κοι- δια­πράτ­το­ντες μεί­ζο­νος κοι­νω­νι­κής απα­ξί­ας αδι­κή­μα­τα. Ορι­σμέ­νες από τις προ­ω­θού­με­νες δια­τά­ξεις πα­ρί­στα­νται να διευ­κο­λύ­νουν μια τέ­τοια αμι­γώς εγκλη­μα­τι­κή και σχε­δια­σμέ­νη δράση. Και στο ση­μείο αυτό, οι γε­νι­κές ρυθ­μί­σεις του Σχε­δί­ου Νόμου πα­ρα­πέ­μπουν μάλ­λον σε πρό­θε­ση συλ­λή­βδην «αμνή­στευ­σης» και όχι εξα­το­μι­κευ­μέ­νης εξέ­τα­σης της πα­ρα­βα­τι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς (δια­πι­στω­μέ­νων και μη) ανη­λί­κων.

Το ΔΣ της ΕΕΕ με λύπη κα­τα­γρά­φει, τέλος, ότι κατά τη δια­δι­κα­σία σύ­ντα­ξης και αυτού του Σχε­δί­ου Νόμου δεν ζη­τή­θη­κε η συ­νει­σφο­ρά ή οι­πα­ρα­τη­ρή­σεις του Ει­σαγ­γε­λι­κού Κλά­δου, ενώ και η βρα­χεία προ­θε­σμία δη­μό­σιας δια­βού­λευ­σης επ’ αυτού δεν επαρ­κεί για την ανά­δει­ξη του στα­δί­ου αυτού, ως ου­σια­στι­κού.»

ΑΠΕ-ΜΠΕ