Η φτήνια τρώει τον παρά στην Ryanair

Θα πάω την Κυ­ρια­κή, θα γυ­ρί­σω τη Δευ­τέ­ρα. Κλεί­νω το ει­σι­τή­ριο μόλις πέντε μέρες πριν: Θεσ­σα­λο­νί­κη -Ρώμη, 118 ευρώ με τη RyanAir. Δεν ακού­γε­ται κα­θό­λου άσχη­μο.

Μόνο που κάπου εδώ, τε­λειώ­νει το θε­τι­κό μέρος του ρε­πορ­τάζ. Ξε­κι­νώ να κλεί­σω το ει­σι­τή­ριο και αρ­χί­ζουν οι μι­κρές, πι­κρές χρε­ώ­σεις.

Θες να πλη­ρώ­σεις με πι­στω­τι­κή κάρτα αντί για χρε­ω­στι­κή; Τρία ευρώ πάνω. Θες να δια­λέ­ξεις από πριν πού θα κά­θε­σαι; 15 ευρώ για κάθε πτήση. Θες να σου στεί­λουν γρα­πτό μή­νυ­μα με τα στοι­χεία της πτή­σης; 2 ευρώ ακόμα. Θες να επι­βι­βα­στείς με το πρώτο γκρουπ επι­βα­τών στο αε­ρο­πλά­νο; 14 ευρώ έξτρα.

Και μετά, αρ­χί­ζουν τα τρι­ψή­φια: αν έχεις μαζί σάκο με ρα­κέ­τες του τένις, τσά­ντα του γκολφ ή εξο­πλι­σμό για σκέι­τμπορντ, 100 ευρώ. Μου­σι­κό όρ­γα­νο; Αλλα 100 ευρώ. Μπό­τες του σκι; 100 ευρώ ακόμα. Το κα­θι­σμα­τά­κι του μωρού για αυ­το­κί­νη­το; 20 ευρώ.

Η RyanAir μπο­ρεί να είναι διά­ση­μη για τα φθηνά της ει­σι­τή­ρια σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρώ­πη, αλλά είναι επί­σης διά­ση­μη για τις κρυ­φές χρε­ώ­σεις της – αν, ας πούμε, ξε­χά­σεις να τυ­πώ­σεις το ει­σι­τή­ριό σου από το σπίτι και πας στο γκισέ του αε­ρο­δρο­μί­ου χωρίς αυτό, θα σε χρε­ώ­σουν μέχρι και 100 ευρώ έξτρα!

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τη στιγ­μή που απο­φα­σί­ζεις να τα­ξι­δέ­ψεις με τη RyanAir αρ­χί­ζουν οι εκ­πλή­ξεις. Και δεν τε­λειώ­νουν μέχρι να κα­τέ­βεις από το αε­ρο­πλά­νο.

Στο τρίτο «κλικ» του πο­ντι­κιού δια­πι­στώ­νω πως η βα­λί­τσα μου δεν συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στην τιμή ει­σι­τη­ρί­ου. Μπορώ να πάρω μαζί μου μόνο μία τσά­ντα στην κα­μπί­να επι­βα­τών, μέχρι 10 κιλά. Το επό­με­νο «κλικ» είναι ακόμη πιο δια­φω­τι­στι­κό: αν θέλω κα­νο­νι­κή βα­λί­τσα, θα πρέ­πει να πλη­ρώ­σω 40 ευρώ επι­πλέ­ον! Απο­φα­σί­ζω να τα­ξι­δέ­ψω χωρίς βα­λί­τσα, αλλά στο επό­με­νο «κλικ» το πα­ζά­ρι συ­νε­χί­ζε­ται.

Τώρα αρ­χί­ζουν οι πα­ρά­ξε­νες προ­σφο­ρές:

Θες να μιλάς στο κι­νη­τό όσο είσαι στον αέρα; RyanAir Talk, με οκτώ ευρώ την ώρα. Θες να βγά­λεις από τώρα ει­σι­τή­ριο από το αε­ρο­δρό­μιο για το κέ­ντρο της Ρώμης; 4 ευρώ. Θες να κά­νεις το τουρ της Ρώμης όταν φτά­σεις; 25 ευρώ. Θες να αγο­ρά­σεις βα­λί­τσα ή τσά­ντα ή σα­κί­διο; Από 40 έως 100 ευρώ. Θες να νοι­κιά­σεις αυ­το­κί­νη­το; 50 ευρώ τη μέρα.

Κάθε πά­τη­μα στο «continue» σε βγά­ζει και σε μια και­νούρ­για σε­λί­δα, που κάτι θέλει να σου που­λή­σει. Εχω φτά­σει στην πέμ­πτη σε­λί­δα κι ακόμα δεν έχω υπο­κύ­ψει σε κα­νέ­να πει­ρα­σμό. Και τότε, εμ­φα­νί­ζε­ται η λο­τα­ρία: «Παίξε με τη RyanAir για να κερ­δί­σεις το τα­ξί­δι σου και 15 λίρες βά­ου­τσερ δώρο». Στο «θες να παί­ξεις;» πατάω «ναι». Και με την άκρη του μα­τιού μου βλέπω στην τιμή του ει­σι­τη­ρί­ου δίπλα να προ­στί­θε­νται «2 ευρώ χρέ­ω­ση για παι­χνί­δι»!

Μου παίρ­νει πε­ρί­που δέκα λεπτά απα­νω­τών «κλικ» για να φτάσω στη σε­λί­δα όπου τε­λι­κά θα κλεί­σω το ει­σι­τή­ριο, αλλά σκέ­φτο­μαι την τιμή – ευ­και­ρία των 118 ευρώ και κάνω υπο­μο­νή. Επι­τέ­λους, κά­πο­τε φτάνω στο τέλος. Πατάω το «Pay now», πε­ρι­μέ­νω όλο ανυ­πο­μο­νη­σία… και το σύ­στη­μα με πε­τά­ει έξω! «Sorry», μου γρά­φει, «έχου­με κά­ποια προ­βλή­μα­τα με την ιστο­σε­λί­δα μας». «Η κρά­τη­σή σας έχει κλει­δω­θεί».

Μισή ώρα μετά, που το σύ­στη­μα ξε­μπλο­κά­ρει, δια­πι­στώ­νω πως ακόμη δεν έχω κάνει κρά­τη­ση. Πως πρέ­πει να ξα­να­κά­νω, δη­λα­δή, όλη τη δια­δι­κα­σία απ’ την αρχή. Και ακόμη δεν έχω καν δει το αε­ρο­πλά­νο…

Οποιος μπει πρώ­τος κά­θε­ται εκεί που θέλει

Αε­ρο­δρό­μιο Μα­κε­δο­νία. «Είστε για Ρώμη;». Γνέφω στην υπάλ­λη­λο της RyanAir. Τσε­κά­ρει το ει­σι­τή­ριο που έχω τυ­πώ­σει απ’ το σπίτι. «Ωραία, κα­θή­στε εκεί μέχρι να ανοί­ξει η πύλη», λέει δεί­χνο­ντας ένα πε­ρι­φραγ­μέ­νο χώρο μπρο­στά στην πόρτα που βγά­ζει στον αε­ρο­διά­δρο­μο. Τη ρωτάω πότε θα μου δώσει τον αριθ­μό της θέσης μου στο αε­ρο­πλά­νο. «Δεν θα έχετε συ­γκε­κρι­μέ­νη θέση», μου εξη­γεί ευ­γε­νι­κά. «Αλλά αν θέ­λε­τε να δια­λέ­ξε­τε μια καλή θέση, να κα­θή­σε­τε τώρα κοντά στην πύλη, ώστε μόλις ανοί­ξει, να τρέ­ξε­τε για να προ­λά­βε­τε». Για μια στιγ­μή νο­μί­ζω πως η υπάλ­λη­λος μου κάνει πλάκα. Μόνο που δεν γε­λά­ει. Κοι­τώ­ντας λοξά μήπως και χα­μο­γε­λά­σει ξαφ­νι­κά που με ξε­γέ­λα­σε, πάω κοντά στην πύλη. Γύρω μου σιγά σιγά μα­ζεύ­ε­ται το τσούρ­μο των επι­βα­τών. Ολοι όρ­θιοι, σπρώ­χνουν ποιος θα κολ­λή­σει πιο κοντά προς την πόρτα. Υστε­ρα από πέντε λεπτά σ’ αυτήν την κα­τά­στα­ση, αρ­χί­ζω να σκέ­φτο­μαι πως η υπάλ­λη­λος δεν έκανε πλάκα.

Σι­γου­ρεύ­ο­μαι εντε­λώς τη στιγ­μή που ανοί­γει η πύλη και νιώθω να με σπρώ­χνουν πε­νή­ντα άλλοι επι­βά­τες προς τα έξω. «Μα τι με κά­νεις;» ακούω τον Θεσ­σα­λο­νι­κιό δίπλα μου να λέει. Το σα­κί­διο της μπρο­στι­νής έχει χωθεί στο πλευ­ρό του. Σπρώ­χνο­ντας ο ένας τον άλλον περ­νά­με σαν αέρας το τε­λευ­ταίο τσεκ και τρέ­χο­ντας πια, κα­τε­βαί­νου­με τα σκα­λιά προς το λε­ω­φο­ρειά­κι. Νιώθω πως αν σκο­ντά­ψω, οι πίσω θα με τσα­λα­πα­τή­σουν. Ενα μικρό άλμα, και κολ­λάω στις πλά­τες των άλλων στο λε­ω­φο­ρείο. Ετσι πα­στω­μέ­νοι ξε­κι­νά­με για το αε­ρο­πλά­νο. «Ελένη, άμα μπεις πρώτη να πιά­σεις θέση», ακούω τη γυ­ναί­κα δίπλα μου. «Εν­νοια σου, θα τρέξω σαν τον άνεμο!», απα­ντά­ει η κόρη της.

Ξαφ­νι­κά, το λε­ω­φο­ρείο φρε­νά­ρει. Μέσα από το τζάμι πίσω από τα σώ­μα­τα, βλέπω το αε­ρο­πλά­νο. Οι πόρ­τες ανοί­γουν. «Πάμε! Πάμε! Πάμε!», ακούω πίσω μου. Ολοι μαζί πε­τα­γό­μα­στε έξω και τρέ­χου­με. Είναι σαν την από­βα­ση στη Νορ­μαν­δία, αλλά με βα­λί­τσες αντί για όπλα. Οι γέροι και οι χο­ντροί μέ­νουν πίσω – αλλά όπως θα μάθω σύ­ντο­μα, οι πα­χύ­σαρ­κοι αντι­με­τω­πί­ζο­νται πε­ρί­που όπως η πα­νού­κλα στις πτή­σεις της RyanAir. Προς το παρόν, τρέχω στη σκάλα του αε­ρο­πλά­νου και ορμάω σε μια τριά­δα θέ­σε­ων να πιάσω το πα­ρά­θυ­ρο. Νιώθω μιαν αλ­λό­κο­τη ευ­τυ­χία που τα κα­τά­φε­ρα. Συ­νέρ­χο­μαι μόνο όταν βλέπω μια Ιτα­λί­δα να χο­ρεύ­ει που πρό­λα­βε να κα­πα­ρώ­σει το κά­θι­σμα στην έξοδο κιν­δύ­νου.

Ενας 18άρης Γερ­μα­νός έρ­χε­ται και κά­θε­ται δίπλα μου. Είναι πολύ αδύ­να­τος, αλλά οι θέ­σεις είναι τόσο στε­νές, που ανα­γκα­στι­κά κολ­λά­ει επάνω μου. Το μπλου­ζά­κι μου μυ­ρί­ζει ήδη γερ­μα­νι­κό αντη­λια­κό, το αε­ρο­πλά­νο πια έχει γε­μί­σει ασφυ­κτι­κά, έχει ζέστη και πι­τσι­ρι­κά­δες και μπα­γκά­ζια πα­ντού. Είναι πε­ρί­που σαν το ΚΤΕΛ της Σα­ντο­ρί­νης τον Δε­κα­πε­νταύ­γου­στο, μόνο που αυτό εδώ όπου να ‘ναι θα πε­τά­ξει.

Στον διά­δρο­μο έχουν ξε­μεί­νει εννέα όρ­θιοι, χωρίς θέση. «Φουλ;», ρω­τά­ει ο μπρος αε­ρο­συ­νο­δός την πίσω. «Φουλ!», απα­ντά­ει εκεί­νη. Ο αε­ρο­συ­νο­δός μα­ζεύ­ει τους εννέα και ξε­κι­νά­ει δια­νο­μή. Περ­πα­τά­ει αργά και όπου βλέ­πει άδεια θέση, «You!», λέει και δεί­χνει έναν απ’ τους όρ­θιους. «Sit there!». Τον τρίτο στη σειρά, έναν εύ­σω­μο νεαρό, δεν τον θέλει κα­νείς. «Γιατί σε μένα ο χο­ντρός;», κάνει ο Ελ­λη­νας που του κλή­ρω­σε να κά­τσει αρι­στε­ρά του. Ο νε­ο­φερ­μέ­νος δεν κα­τα­λα­βαί­νει λέξη, αλλά έχει τον δικό του πόνο: ξε­χει­λί­ζει από το κά­θι­σμα, τα μπρά­τσα της κα­ρέ­κλας χώ­νο­νται στα πλευ­ρά του. Ο τρί­τος της τριά­δας το φι­λο­σο­φεί. «Ε, ας στρι­μω­χτού­με», λέει όπως είναι σχε­δόν κολ­λη­μέ­νος στο τζάμι. «Και τι έγινε; Δε­κα­πέ­ντε ευρώ πλη­ρώ­σα­με το ει­σι­τή­ριο».

Το βα­σα­νι­στή­ριο με το σι­δε­ρέ­νιο κουτί

Στο Ciampino, το δεύ­τε­ρο αε­ρο­δρό­μιο της Ρώμης, είναι σαν να μην υπάρ­χει άλλη αε­ρο­πο­ρι­κή εται­ρεία. Εμείς στο γκισέ Α10, πε­τά­με με RyanAir για Θεσ­σα­λο­νί­κη, απέ­να­ντι ξε­κι­νά­ει μια τε­ρά­στια ουρά που στρι­φο­γυ­ρί­ζει σε όλη την αί­θου­σα ανα­μο­νής για να κα­τα­λή­ξει στο γκισέ για Γκέ­τε­μποργκ και στο βάθος ήδη ετοι­μά­ζε­ται για τα­ξί­δι το τσούρ­μο για Αϊ­ντ­χό­βεν. Αυτοί οι επι­βά­τες της RyanAir είναι και οι πιο άτυ­χοι. Η υπάλ­λη­λος τους βάζει έναν έναν να χώ­νουν την τσά­ντα τους στο ει­δι­κό σι­δε­ρέ­νιο κουτί, να της απο­δεί­ξουν πως χω­ρά­ει. «Επε­σαν στη στρίγ­γλα», κάνει ο νε­α­ρός δίπλα μου, ο Γιώρ­γος, που έχει ξα­να­πε­τά­ξει με RyanΑir. Τον κοι­τά­ζω με απο­ρία. «Οι υπάλ­λη­λοι μόνο αν θέ­λουν σε ελέγ­χουν», λέει. «Αν θέ­λουν, μπο­ρούν και να σου ζυ­γί­σουν τη βα­λί­τσα». Ο νε­α­ρός λέει πως το χει­ρό­τε­ρο απ’ όλα «είναι να σου βγά­λουν το χάρ­τι­νο κουτί. Εκεί δεν μπο­ρείς να τη στρι­μώ­ξεις τη βα­λί­τσα. Αν πας να τη βά­λεις μέσα κι αυτό σκι­στεί, πλη­ρώ­νεις επί τόπου. Εκατό ευρώ ακόμα!». Αλλά βέ­βαια, μπο­ρεί και να μη σου ζη­τή­σουν τί­πο­τε απ’ όλ’ αυτά. «Να, κοίτα εκεί», κάνει ο Γιώρ­γος. Μου δεί­χνει την ουρά της RyanAir για Ντί­σελ­ντορφ. Με­γά­λες και μι­κρές χει­ρα­πο­σκευ­ές περ­νούν χωρίς κα­νέ­ναν έλεγ­χο. Η υπάλ­λη­λος στα­μα­τά­ει μόνο μια γυ­ναί­κα με τρεις τσά­ντες. Οι υπό­λοι­ποι επι­βά­τες την χα­ζεύ­ουν όπως έχει πέσει στο πά­τω­μα και πα­λεύ­ει να χω­ρέ­σει όλα της τα πράγ­μα­τα σε μία τσά­ντα. «Και να τα κα­τα­φέ­ρει, θα φρα­κά­ρει μετά η τσά­ντα της στο σι­δε­ρέ­νιο κουτί», λέει ο Γιώρ­γος. «Το οποίο είναι δύο πό­ντους πιο στενό από το αντί­στοι­χο της Ολυ­μπια­κής. Για να που­λά­ει η RyanAir τις δικές της βα­λί­τσες, που είναι στο σωστό μέ­γε­θος». «Τι γί­νε­ται αν η τσά­ντα σου δεν χω­ρά­ει;», τον ρωτάω. «Ο,τι γί­νε­ται κάθε φορά που σε πιά­νει λάθος η RyanAir: πλη­ρώ­νεις», λέει ο Γιώρ­γος. «Φθηνά ει­σι­τή­ρια, πα­νά­κρι­βα πρό­στι­μα». Στο αε­ρο­δρό­μιο του Λον­δί­νου, λέει, είδε και ζυ­γα­ριές της RyanAir με… κερ­μα­το­δέ­κτη: όποιος επι­βά­της ήθελε να ξέρει αν είναι η βα­λί­τσα του υπέρ­βα­ρη πριν φτά­σει στο γκισέ, έπρε­πε να πλη­ρώ­σει μισή λίρα για να τη ζυ­γί­σει!

Ανα­ρω­τιέ­μαι τι απ’ όλ’ αυτά πε­ρι­μέ­νει τη δική μας πτήση. Εί­μα­στε ήδη όρ­θιοι στην ουρά εί­κο­σι λεπτά όταν, επι­τέ­λους, έρ­χε­ται το προ­σω­πι­κό να ανοί­ξει την πύλη. Πρώ­τοι περ­νούν οι τρεις νε­α­ροί που έχουν κάνει priority booking – δη­λα­δή με 10 ευρώ πα­ρα­πά­νω, δι­καιού­νται να μπουν πρώ­τοι στο αε­ρο­πλά­νο και να δια­λέ­ξουν όποια θέση τους αρέ­σει. Ο πρώ­τος περ­νά­ει γε­λα­στός, ο δεύ­τε­ρος το ίδιο, ο τρί­τος όμως ακού­ει το «Just a moment, sir!». Ο υπάλ­λη­λος παίρ­νει την τσά­ντα του, που μοιά­ζει έτοι­μη να εκρα­γεί απ’ τα πολλά ρούχα. Την πάει στο σι­δε­ρέ­νιο κουτί. Ο νε­α­ρός ση­κώ­νει την τσά­ντα και προ­σπα­θεί να τη βάλει ανά­με­σα στα σί­δε­ρα. Βλέπω τον υπάλ­λη­λο που τον κοι­τά­ζει με ύφος μα­ταιό­τη­τας. Ο νε­α­ρός όμως επι­μέ­νει, τώρα χτυ­πά­ει με μανία την τσά­ντα του να χωθεί στο κουτί. Και ξαφ­νι­κά, το σί­δε­ρο υπο­χω­ρεί και η τσά­ντα γλι­στρά­ει μέσα ολό­κλη­ρη. «Ναιαιαι!», φω­νά­ζει ο νε­α­ρός και ση­κώ­νει τα χέρια στον αέρα. Γυ­ρί­ζει προς την ουρά των Ελ­λή­νων. «Greece – Italy, one – zero!», φω­νά­ζει δυ­να­τά. Ο φίλος του, δυο μέτρα πιο ‘κει, κάνει αυ­θόρ­μη­τα σήμα να χει­ρο­κρο­τή­σου­με. Οι επι­βά­τες γε­λώ­ντας αρ­χί­ζουν τα πα­λα­μά­κια. Ο νε­α­ρός με την τσά­ντα υπο­κλί­νε­ται και μετά φεύ­γει για το αε­ρο­πλά­νο κα­τα­χει­ρο­κρο­τού­με­νος. Πίσω του ο υπάλ­λη­λος της RyanAir πρέ­πει να έχει τρο­μά­ξει. Γιατί δεν τσε­κά­ρει ούτε ζυ­γί­ζει καμία άλλη βα­λί­τσα της επα­να­στα­τη­μέ­νης πτή­σης μας.

Φό­ρε­σαν… τις απο­σκευ­ές τους

«Τώρα φάτε τη σκόνη μας!». Εί­μα­στε οι τυ­χε­ροί που κα­τά­φε­ραν να μπουν στο πρώτο λε­ω­φο­ρείο προς το αε­ρο­πλά­νο. Ο νε­α­ρός δίπλα μου χο­ρο­πη­δά­ει. Με το που κλεί­νουν οι πόρ­τες, κάνει απ’ το τζάμι χει­ρο­νο­μί­ες στους φί­λους του που έμει­ναν πίσω, στον αε­ρο­διά­δρο­μο, να πε­ρι­μέ­νουν το δεύ­τε­ρο λε­ω­φο­ρείο. «Κο­ρόι­δα­αα!», φω­νά­ζει. Αυτό είναι κάτι που μα­θαί­νεις μετά την πρωτη πτήση με RyanAir: όποιος μπο­ρέ­σει να μπει στο πρώτο λε­ω­φο­ρείο για το αε­ρο­πλά­νο, δια­λέ­γει πρώ­τος θέση, πράγ­μα που θε­ω­ρεί­ται πολύ με­γά­λη υπό­θε­ση στις στρι­μωγ­μέ­νες πτή­σεις αυτής της εται­ρεί­ας.

Το λε­ω­φο­ρείο ξε­κι­νά­ει. «Τώρα εί­μα­στε πα­σά­δες!», ακούω μια κυρία πίσω μου να λέει. «Ναι, και μοιά­ζου­με και με πα­σά­δες!», της απα­ντά­ει η φίλη της. Γυ­ρί­ζω να δω… και πράγ­μα­τι, η γυ­ναί­κα πα­ρου­σιά­ζει ομοιό­τη­τα με τον Αλή Πασά των Ιω­αν­νί­νων. Φο­ρά­ει δύο μα­ντί­λια στον λαιμό, ένα που­λό­βερ, ένα φού­τερ, ένα δερ­μά­τι­νο παλτό κι από πάνω μια ροζ ζα­κέ­τα. «Ζε­σταί­νο­μαι, όμως…», λέει στη φίλη της. «Κου­ρά­γιο, θα γδυ­θού­με στο αε­ρο­πλά­νο», της απα­ντά­ει εκεί­νη. Η φίλη της είναι πε­ρί­που πε­νή­ντα ετών και έχει τυ­λι­χτεί με ένα που­κά­μι­σο, ένα τζά­κετ, μια γού­νι­νη ζα­κέ­τα, ένα με­τα­ξω­τό γι­λέ­κο κι ένα χρυσό φου­λά­ρι. Οι δύο γυ­ναί­κες δί­νουν σαφή απά­ντη­ση στην απο­ρία μου, πώς μπο­ρεί ένας Ελ­λη­νας να πάει στη Ρώμη και να μην ψω­νί­σει τί­πο­τα για να μη βα­ρύ­νει τη βα­λί­τσα του. Η απά­ντη­ση είναι «δεν μπο­ρεί». Κι αυτό οδη­γεί σε απί­θα­νες με­ταμ­φιέ­σεις στον δρόμο του γυ­ρι­σμού.

Δεν υπάρ­χει τί­πο­τε δω­ρε­άν

Στην κα­μπί­να έχει ζέστη. «Κο­ρα­κιά­σα­με!», κάνει ο Ελ­λη­νας δίπλα μου. Με το που βγαί­νουν τα τρό­λεϊ με τα ανα­ψυ­κτι­κά, τον βλέπω που ανα­θαρ­ρεί. «One water!», λέει στον αε­ρο­συ­νο­δό σε άψογα ελ­λη­νο­αγ­γλι­κά. Εκεί­νος του δίνει ένα μπου­κα­λά­κι. «Τhree euros», του λέει.

Με το μπου­κα­λά­κι στο χέρι, ο άν­δρας μένει στήλη άλα­τος. «Τρία;», λέει και μετά ακο­λου­θεί μια χυ­δαιό­τη­τα που σε κάνει να εύ­χε­σαι ο αε­ρο­συ­νο­δός να μη μι­λά­ει ελ­λη­νι­κά. «Τι λέει ρε ο φίλος;», συ­νε­χί­ζει ο Ελ­λη­νας, «τρία λίτρα νερό θα έπαιρ­να στην Ελ­λά­δα με τρία γιού­ρο». Ο αε­ρο­συ­νο­δός τον κοι­τά­ζει. «Three euros», ξα­να­λέ­ει πα­γε­ρά.

Η επα­νά­στα­ση κα­τα­στέλ­λε­ται.

Ο άν­δρας βγά­ζει ένα πε­ντά­ευ­ρο και πριν καν βάλει στην τσέπη του τα ρέστα, πίνει με λύσσα το νερό. Στην τε­λευ­ταία στα­γό­να, «το “Ζα­γό­ρι” είναι κα­λύ­τε­ρο», τον ακούω που λέει μεσ’ απ’ τα δό­ντια του.

Αυτός είναι ένας ακόμη τρό­πος να αυ­ξη­θούν τα κέρδη της RyanAir. Μέσα στο αε­ρο­πλά­νο δεν υπάρ­χει τί­πο­τα δω­ρε­άν – το 2010 σκέ­φτη­καν μήπως χρε­ώ­σουν 1 ευρώ την επί­σκε­ψη στις τουα­λέ­τες! Τώρα ο καφές κάνει τρία ευρώ και το σά­ντουιτς πε­ντέ­μι­σι. Αλλά, βέ­βαια, οι βε­τε­ρά­νοι των πτή­σε­ων χα­μη­λού κό­στους έχουν πάρει τα μέτρα τους.

Το «κριτς κριτς» δεν έχει στα­μα­τή­σει ούτε στιγ­μή πίσω μου. Ενας νε­α­ρός Ιτα­λός τρώει φι­στί­κια με επι­κά­λυ­ψη κα­ρα­μέ­λας. «Nuts from Rome!», μου λέει καθώς το «κριτς κριτς» συ­νε­χί­ζε­ται κι εγώ τον κοι­τά­ζω δο­λο­φο­νι­κά.

«Μaybe you want some? ».

Πηγή: kathimerini.gr