Tάσος Λέου: Oνειρευόταν από παιδί να γίνει πιλότος κι έφτασε να είναι κυβερνήτης στο μεγαλύτερο αεροπλάνο του κόσμου!

Συ­νέ­ντευ­ξη στη

Μαίρη Φώτη

Ο Τάσος Λέου ήξερε ότι όταν με­γα­λώ­σει θα γίνει πι­λό­τος, από τη στιγ­μή που στα οκτώ του χρό­νια μπήκε για πρώτη φορά σε αε­ρο­πλά­νο και ο παι­δι­κός εν­θου­σια­σμός του τον οδή­γη­σε μέχρι το πι­λο­τή­ριο. Τα εκα­το­ντά­δες πο­λύ­χρω­μα κου­μπά­κια εντυ­πω­σί­α­σαν το μικρό αγόρι, που έβαλε σκοπό μια μέρα, να κα­τα­φέ­ρει να κα­θί­σει στη θέση του κυ­βερ­νή­τη… Όπως κι έγινε.

Ο Τάσος Λέου από την Κάρ­πα­θο, έκανε το όνει­ρό του πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και σή­με­ρα είναι κυ­βερ­νή­της στο με­γα­λύ­τε­ρο επι­βα­τι­κό αε­ρο­πλά­νο του κό­σμου, το Airbus A380 της Emirates.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του σή­με­ρα στη «δ», μιλά για την από­φα­σή του να γίνει πι­λό­τος, για την δια­δρο­μή από την Αυ­στρα­λία στην Κάρ­πα­θο και από εκεί για το Λον­δί­νο και την Αμε­ρι­κή, την επι­στρο­φή στην Ελ­λά­δα και την από­φα­ση να τα αφή­σει όλα πίσω και να φύγει για το Ντου­μπάι όπου ζει σή­με­ρα με την οι­κο­γέ­νειά του, για το πώς το 8χρονο εκεί­νο αγόρι έκανε το όνει­ρό του πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και πώς είναι στα 41 σου χρό­νια να πι­λο­τά­ρεις το με­γα­λύ­τε­ρο επι­βα­τι­κό αε­ρο­σκά­φος του κό­σμου!

• Τάσο, ποσό καιρό είσαι στην Emirates;

Η πρό­σλη­ψή μου έγινε στις 14 Ια­νουα­ρί­ου του 2011, όταν ήμουν 34 ετών.

• Αυτή τη δου­λειά ονει­ρευό­σουν να κά­νεις από παιδί;

Εγώ γεν­νή­θη­κα στην Αυ­στρα­λία και η πρώτη μου επαφή με τα αε­ρο­πλά­να ήταν όταν ήμουν 8 ετών που πή­γα­με οι­κο­γε­νεια­κώς στην Ελ­λά­δα. Το τα­ξί­δι από την Αυ­στρα­λία στην Ελ­λά­δα το θυ­μά­μαι σαν να ήταν χθες. Μά­λι­στα είχα ζη­τή­σει από την μη­τέ­ρα μου να με πάει στο πι­λο­τή­ριο και με πήγε. Θυ­μά­μαι είχα εντυ­πω­σια­στεί από τα πολλά χρω­μα­τι­στά κου­μπά­κια… Κά­θι­σα μέσα στο πι­λο­τή­ριο πε­ρί­που μισή ώρα. Και από τότε μα­γεύ­τη­κα με τα αε­ρο­πλά­να!

• Στην Ελ­λά­δα πού μέ­να­τε;

Ηρ­θα­με από την Αυ­στρα­λία και πή­γα­με στην Κάρ­πα­θο όπου έμει­να μέχρι που τε­λεί­ω­σα το σχο­λείο. Εφυγα από την Κάρ­πα­θο όταν έπρε­πε να πάω στην Αθήνα για τις σπου­δές μου, για να κάνω την προ­ε­τοι­μα­σία για το πα­νε­πι­στή­μιο στην Αγ­γλία. Πήρα πτυ­χίο αε­ρο­δια­στη­μι­κής από το Λον­δί­νο και μετά απο­φά­σι­σα να πάω στην Αμε­ρι­κή για το πτη­τι­κό κομ­μά­τι των σπου­δών. Κι εκεί… πέφτω πάνω στα δρα­μα­τι­κά γε­γο­νό­τα με τους Δί­δυ­μους Πύρ­γους. Είχα ολο­κλη­ρώ­σει τις σπου­δές μου, είχα πάρει τα πτυ­χία μου και ερ­γα­ζό­μουν στη σχολή που απο­φοί­τη­σα, ως εκ­παι­δευ­τής. Εμείς για να ερ­γα­στού­με ως πι­λό­τοι πρέ­πει να βρού­με έναν τρόπο να προ­σθέ­σου­με ώρες στο ενερ­γη­τι­κό μας και ένας από τους τρό­πους είναι να εκ­παι­δεύ­σεις και­νού­ριους μα­θη­τές και στη συ­νέ­χεια να πας στις αε­ρο­γραμ­μές. Όταν έπε­σαν οι Δί­δυ­μοι Πύρ­γοι στα­μά­τη­σαν όλα. Δεν ήξερα τι να κάνω… Στα­μα­τά­ει το όνει­ρο; Συ­νε­χί­ζω; Τα πα­ρα­τάω; Σκο­πός μου ήταν να πα­ρα­μεί­νω στην Αμε­ρι­κή επει­δή εκεί ήταν η με­γά­λη αγορά των αε­ρο­γραμ­μών αλλά μετά τα δρα­μα­τι­κά αυτά γε­γο­νό­τα άλ­λα­ξαν τα δε­δο­μέ­να, όμως και στην Ελ­λά­δα τότε ήταν δύ­σκο­λο για να βρεις δου­λειά στις αε­ρο­γραμ­μές.

• Οπότε τι κά­νεις; Φεύ­γεις από την Αμε­ρι­κή;

Ναι, φεύγω από την Αμε­ρι­κή. Εκ­κρε­μού­σε η στρα­τιω­τι­κή μου θη­τεία στην Ελ­λά­δα και απο­φα­σί­ζω να πάω στον στρα­τό. Το 2003 ολο­κλή­ρω­σα τη θη­τεία μου και το τοπίο των αε­ρο­γραμ­μών μόλις είχε ξε­κι­νή­σει να αλ­λά­ζει στην Ελ­λά­δα, με τη δη­μιουρ­γία της Aegean που είχε προ­κύ­ψει από την συγ­χώ­νευ­ση άλλων εται­ρειών και είχε ξε­κι­νή­σει δια­γω­νι­σμούς για προ­σλή­ψεις. Τον πρώτο δια­γω­νι­σμό τον έχασα διότι ήμουν ακόμα φα­ντά­ρος και μόλις απο­λύ­θη­κα άρ­χι­σε νέος γύρος προ­σλή­ψε­ων. Το 2005 μπήκα στην Aegean, είχα όμως ερ­γα­στεί προη­γου­μέ­νως στην Veravia που εκτε­λεί cargo πτή­σεις, όχι ως πι­λό­τος πα­ρ΄ό­τι είχα τα πτυ­χία, αλλά στην επι­με­λη­τεία μέχρι να έρθει ο χρό­νος να πε­τά­ξω ως πι­λό­τος αλλά… δεν έβλε­πα φως. Οπότε απο­φά­σι­σα να πάω στην σχολή Global που πε­τού­σε στην Τα­νά­γρα και εν συ­νε­χεία στα Μέ­γα­ρα και να ερ­γα­στώ ως εκ­παι­δευ­τής πι­λό­των -ό,τι έκανα και στην Αμε­ρι­κή- και μά­λι­στα τους ορ­γά­νω­σα και το ground school που αφορά στην θε­ω­ρη­τι­κή εκ­παί­δευ­ση της οποί­ας ήμουν υπεύ­θυ­νος. Πρό­κει­ται για αρ­κε­τά καλή σχολή στην Ελ­λά­δα, η οποία σή­με­ρα βρί­σκε­ται στην ακμή της και μά­λι­στα εκ­παι­δεύ­ει και πολ­λούς ξέ­νους πι­λό­τους. Εμει­να εκεί μέχρι που πήγα στην Aegean. Πέ­τα­ξα με 737 Boing που είχε τότε και στη συ­νέ­χεια τα Airbus 320, όταν άλ­λα­ξε το στόλο και πήρε πιο σύγ­χρο­να αε­ρο­πλά­να. Εμει­να εκεί μέχρι που ήρθα στην Emirates το 2011.

• Πώς πήρες την από­φα­ση να πας στο Ντου­μπάι;

Η σύ­ζυ­γός μου είναι κι εκεί­νη από την Κάρ­πα­θο αλλά έχει με­γα­λώ­σει στον Κα­να­δά. Όταν ήρθε η ευ­και­ρία της Emirates, ήμα­σταν 34 ετών. Της εξή­γη­σα πώς έχουν τα πράγ­μα­τα κι επει­δή είχε εμπει­ρί­ες από τη ζωή στο εξω­τε­ρι­κό, δεν είχε αντίρ­ρη­ση να με ακο­λου­θή­σει στο Ντου­μπάι. Αρ­χι­κά συμ­φω­νή­σα­με να έρ­θου­με μαζί για το τε­τρα­ή­με­ρο που έπρε­πε να προη­γη­θεί της πρό­σλη­ψης ώστε να διεκ­πε­ραιω­θούν οι γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες και να δώσω τις απα­ραί­τη­τες εξε­τά­σεις για την πρό­σλη­ψή μου, κι αν σε αυτό το τε­τρα­ή­με­ρο πή­γαι­ναν όλα καλά και της άρεσε και της ίδιας, τότε θα μέ­να­με, όπως κι έγινε. Τότε ο πρώ­τος μου γιος ο Κων­στα­ντί­νος ήταν έξι μηνών και μόλις εί­χα­με αγο­ρά­σει σπίτι στο Πόρτο Ράφτη. Η κρίση δεν μας είχε αγ­γί­ξει ακόμα. Αυτό που με ώθησε να φύγω από την Ελ­λά­δα ήταν το γε­γο­νός ότι στην Aegean, πα­ρ΄ό­τι είναι φα­ντα­στι­κή εται­ρεία και εξαι­ρε­τι­κοί οι άν­θρω­ποι που τη διοι­κούν, οι οι­κο­νο­μι­κές απο­λα­βές φτά­νουν μέχρι ένα συ­γκε­κρι­μέ­νο ση­μείο. Επι­πλέ­ον, αν θες να τα­ξι­δέ­ψεις και να γυ­ρί­σεις όλο τον κόσμο, με την Aegean αυτό δεν ήταν εφι­κτό.

• Οπότε σου δί­νε­ται μια τε­ρά­στια ευ­και­ρία με την Emirates.

Ακρι­βώς. Στην Emirates είχα την δυ­να­τό­τη­τα να πε­τά­ξω το με­γα­λύ­τε­ρο αε­ρο­πλά­νο στον κόσμο, το Airbus A380, που παίρ­νει 615 άτομα και το οποίο είναι όνει­ρο ζωής για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους πι­λό­τους. Εγώ είμαι κυ­βερ­νή­της σε αυτό το αε­ρο­σκά­φος το οποίο είναι σαν τρία A320 Airbus μαζί! Είναι τε­ρά­στιο. Αρκεί να σας πω ότι είναι διώ­ρο­φο, δια­θέ­τει δύο χώ­ρους για σπα­ό­πως επί­σης και μπαρ στην δια­κε­κρι­μέ­νη θέση. Επί­σης έχω την δυ­να­τό­τη­τα να πε­τά­ξω σε όλο τον κόσμο Αφρι­κή, Ευ­ρώ­πη, Ασία, Αυ­στρα­λία, Αμε­ρι­κή, Νότια Αμε­ρι­κή… Πάμε πα­ντού, η Emirates έχει πε­ρισ­σό­τε­ρους από 150 προ­ο­ρι­σμούς αυτή τη στιγ­μή.

• Το πρώτο σου τα­ξί­δι που πέ­τα­ξες ως κυ­βερ­νή­της το θυ­μά­σαι;

Κυ­βερ­νή­της έγινα στην Emirates. Όταν έφυγα από την Aegean ήταν η πε­ρί­ο­δος που επρό­κει­το να γίνω κυ­βερ­νή­της. Στην Emirates ωστό­σο, και κυ­βερ­νή­της να ήσουν σε άλλη εται­ρεία, πρώτα πετάς ως συ­γκυ­βερ­νή­της και μετά ως κυ­βερ­νή­της. Την πρώτη μου πτήση ως κυ­βερ­νή­της βε­βαί­ως και την θυ­μά­μαι, ήταν από Ντου­μπάι στην Τζέτα.

• Πά­ντως πέρα από την αίγλη του επαγ­γέλ­μα­τος, είναι τε­ρά­στια η ευ­θύ­νη του πι­λό­του.

Οπωσ­δή­πο­τε είναι. Μέσα σε ένα αε­ρο­σκά­φος, ει­δι­κά όταν με­τα­φέ­ρεις 615 άτομα, η ευ­θύ­νη είναι τε­ρά­στια. Εγώ σχε­δόν σε κάθε πτήση, κα­λού­μαι να αντι­με­τω­πί­σω ένα ια­τρι­κό θέμα και είναι λο­γι­κό όταν είσαι 14 ώρες μέσα σε ένα αε­ρο­σκά­φος. Είναι τόσοι πολ­λοί οι άν­θρω­ποι και τόσες πολ­λές οι ώρες, που όλο και κάτι θα κλη­θείς να αντι­με­τω­πί­σεις. Είναι τε­ρά­στια ευ­θύ­νη αλλά εί­μα­στε κα­τάλ­λη­λα εκ­παι­δευ­μέ­νοι ώστε να μπο­ρού­με να αντα­πο­κρι­θού­με.

• Σου έχει τύχει κά­ποιο έκτα­κτο πε­ρι­στα­τι­κό;

Ναι, βε­βαί­ως. Αντι­με­τώ­πι­σα καρ­δια­κή προ­σβο­λή σε πτήση από Ντου­μπάι για Σί­δνεϋ. Ευ­τυ­χώς στα αε­ρο­πλά­να πλέον υπάρ­χει δο­ρυ­φο­ρι­κή τε­χνο­λο­γία που συν­δέ­ου­με τον ασθε­νή-επι­βά­τη με μια συ­σκευή και η συ­σκευή αυτή στέλ­νει όλα τα δε­δο­μέ­να σε ένα ια­τρι­κό team στο έδα­φος με ήχο και ει­κό­να, κι έτσι ο για­τρός είναι σαν να είναι μπρο­στά στον ασθε­νή. Ετσι κά­να­με και σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση και απο­φα­σί­στη­κε να προ­σγειω­θού­με στην Σι­γκα­πού­ρη για να με­τα­φερ­θεί ο ασθε­νής στο πλη­σιέ­στε­ρο Νο­σο­κο­μείο. Αυτά συμ­βαί­νουν…

• Αυτή την πε­ρί­ο­δο, ποιο δρο­μο­λό­γιο εκτε­λείς;

Μπο­ρού­με να επι­λέ­ξου­με εμείς τα δρο­μο­λό­για. Εγώ έχω συγ­γε­νείς στη Νέα Υόρκη και από την πλευ­ρά της γυ­ναί­κας μου στο Το­ρό­ντο, επο­μέ­νως πρώτη προ­τί­μη­ση είναι αυτοί οι προ­ο­ρι­σμοί. Το κα­λο­καί­ρι ερ­χό­μα­σταν και στην Αθήνα. Επί­σης επι­λέ­γω νέους προ­ο­ρι­σμούς μόλις ανοί­ξουν ή κάνω επι­λο­γή ανά­λο­γα με τη διά­θε­σή μου και τον καιρό! Αν θέλω ζέστη, αν θέλω χιόνι… Αυτά είναι τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα του επαγ­γέλ­μα­τος. Βέ­βαια εμείς οι πι­λό­τοι δεν πάμε για δια­κο­πές στους διά­φο­ρους προ­ο­ρι­σμούς, χρειά­ζε­ται χρό­νος για να ξε­κου­ρα­στού­με ώστε να κά­νου­με την πτήση της επι­στρο­φής γι αυτό είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νος ο ελεύ­θε­ρος χρό­νος μας.

• Από το σπίτι χρειά­ζε­ται να λεί­πεις πολ­λές μέρες;

Με το αε­ρο­πλά­νο αυτό, κά­νου­με μα­κρι­νά τα­ξί­δια. Συ­νή­θως λείπω 3 με 4 μέρες αλλά όταν επι­στρέ­ψω μένω 2 με 3 ημέ­ρες στο σπίτι. Επο­μέ­νως ναι μεν λείπω αλλά όταν επι­στρέ­φω έχω χρόνο να δω την οι­κο­γέ­νειά μου, τη σύ­ζυ­γο και τα παι­διά μου. Τα παι­διά πια, ο Κων­στα­ντί­νος που είναι 8, ο Νι­κό­λας που είναι 5 και η Εύη που είναι 3 ετών έχουν μάθει το πρό­γραμ­μα του μπα­μπά. Εγώ και η σύ­ζυ­γός μου η Μαρία, θε­ω­ρού­με ότι είναι ιδα­νι­κό αυτό, δεν βα­ριό­μα­στε ο ένας τον άλλον! Η σπίθα πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νή! Μόλις προ­σγειω­θώ το πρώτο πράγ­μα που κάνω είναι να επι­κοι­νω­νή­σω με την οι­κο­γέ­νεια.

• Το επό­με­νο επαγ­γελ­μα­τι­κό σου βήμα ποιο θα μπο­ρού­σε να είναι;

Είμαι τώρα κυ­βερ­νή­της δύο χρό­νια σε αυτό το αε­ρο­σκά­φος και έχω ήδη απο­φα­σί­σει να μπω στον τομέα της εκ­παί­δευ­σης. Εχω πε­ρά­σει την δια­δι­κα­σία για να γίνω Type Rating Instructor, ώστε να εκ­παι­δεύω πλη­ρώ­μα­τα στο αε­ρο­σκά­φος Α380 κι αυτό τόσο επει­δή μου αρέ­σει, όσο κι επει­δή περ­νάς πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο στο σπίτι. Τον Φε­βρουά­ριο, λοι­πόν, ξε­κι­νάω την εκ­παί­δευ­ση για να γίνω εκ­παι­δευ­τής και στη συ­νέ­χεια το επό­με­νο στά­διο είναι να γίνω εξε­τα­στής. Εμείς ανα­νε­ώ­νου­με το πτυ­χίο μας ου­σια­στι­κά δύο φορές τον χρόνο, αφού για δύο μέρες κάθε έξι μήνες πε­ρί­που, κα­λού­μα­στε να αντι­με­τω­πί­σου­με μέσα στους εξο­μοιω­τές προ­βλή­μα­τα, που είναι πι­θα­νόν να αντι­με­τω­πί­σου­με στον αέρα.

• Όπως;

Όπως τι κά­νου­με αν πάρει φωτιά ο κι­νη­τή­ρας του αε­ρο­σκά­φους για πα­ρά­δειγ­μα… Κάθε έξι μήνες αντι­με­τω­πί­ζου­με στον εξο­μοιω­τή πι­θα­νές κα­τα­στά­σεις έκτα­κτης ανά­γκης. Δεν είναι μια δου­λειά που απλώς παίρ­νεις το πτυ­χίο σου και την εξα­σκείς. Κάθε έξι μήνες πρέ­πει να απο­δει­κνύ­εις ότι είσαι ικα­νός να πετάς και να φέ­ρεις την ευ­θύ­νη για τους αν­θρώ­πους που με­τα­φέ­ρεις.

• Σή­με­ρα, στα 41 σου χρό­νια, αι­σθά­νε­σαι ότι δι­καί­ω­σες εκεί­νο το οκτά­χρο­νο αγο­ρά­κι που μπήκε στο πι­λο­τή­ριο και μα­γεύ­τη­κε;

Ναι, βε­βαί­ως! Εκατό τοις εκατό. Αν δεν έκανα αυτή τη δου­λειά, πάντα με έκαι­γε κάτι μέσα μου…