Α-τυπος και υπογραμμός: Η συγγνώμη

Στην πα­ρέ­λα­ση της Πα­ρα­σκευ­ής, με συ­γκί­νη­σε ένα κο­ρι­τσά­κι που πα­ρή­λα­σε στο ανα­πη­ρι­κό του αμα­ξί­διο, με τη βο­ή­θεια ενός άλλου κο­ρι­τσιού της ίδιας ηλι­κί­ας.

Ως ει­κό­να ήταν κα­θη­λω­τι­κή, όχι μόνο για το σθέ­νος του κο­ρι­τσιού και των γο­νιών της, αλλά για όλους εμάς τους υπό­λοι­πους που στε­κό­μα­σταν εκεί, θε­ω­ρώ­ντας ότι το κο­ρί­τσι αυτό έκανε κάτι δια­φο­ρε­τι­κό. Το κο­ρί­τσι όμως αυτό, έκανε το αυ­το­νό­η­το… Στά­θη­κε ίση απέ­να­ντι σε ίσους.

Το κο­ρί­τσι αυτό, πήρε μέρος στις εκ­δη­λώ­σεις εορ­τα­σμού της επε­τεί­ου του ΟΧΙ για να τι­μή­σει τους γνω­στούς αλλά και αφα­νείς ήρωες του έπους του ’40, και να τι­μή­σει την πα­τρί­δα της. Το ερώ­τη­μα που πέ­ρα­σε από το μυαλό μου όμως, είναι αν την τι­μά­ει και η πα­τρί­δα της. Εγω­ι­στι­κό θα μπο­ρού­σε να πει κά­ποιος, ρε­α­λι­στι­κό τολμώ να πω εγώ.

Κοι­τώ­ντας γύρω μου, αφού το κο­ρί­τσι πέ­ρα­σε από μπρο­στά μου, συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι σχε­δόν σε κα­νέ­να από τα κτή­ρια του κέ­ντρου το κο­ρί­τσι δεν θα μπο­ρού­σε να είχε πρό­σβα­ση με το ανα­πη­ρι­κό του αμα­ξί­διο, είδα θέ­σεις στάθ­μευ­σης ΑΜΕΑ κα­τει­λημ­μέ­νες από ανά­πη­ρους στα μυαλά, πε­ζο­δρό­μια χωρίς ρά­μπες, είδα μια πόλη που κάνει δύ­σκο­λη τη ζωή των αν­θρώ­πων που κι­νού­νται με ανα­πη­ρι­κό αμα­ξί­διο.

Δεν χρειά­ζε­ται πολλή φα­ντα­σία για να πάει η σκέψη πα­ρα­πέ­ρα… Σχο­λεία χωρίς πρό­σβα­ση για ΑΜΕΑ, δη­μό­σια κτή­ρια, πάρκα, παι­δι­κές χαρές, κα­τα­στή­μα­τα, εστια­τό­ρια, κέ­ντρα δια­σκέ­δα­σης, γει­το­νιές… Κι αν τα τε­λευ­ταία χρό­νια δεν είχε με­ρι­μνή­σει ο νόμος, τότε θα μι­λού­σα­με για μια πόλη και κα­τ΄ε­πέ­κτα­ση μια χώρα από­λυ­τα εχθρι­κή προς τους αν­θρώ­πους που αντι­με­τω­πί­ζουν κι­νη­τι­κά προ­βλή­μα­τα.

Δεν θα μι­λή­σω για τις πι­στο­ποι­ή­σεις ανα­πη­ρί­ας και τα ΚΕΠΑ, γι αυτά, κάθε δι­καιού­χος έχει τη δική του προ­σω­πι­κή ιστο­ρία τρέ­λας να δι­η­γη­θεί.

Στο κο­ρί­τσι αυτό, που θαύ­μα­σα, και σε κάθε κο­ρί­τσι και αγόρι στην ίδια θέση, τι πε­ρι­θώ­ρια δί­νου­με ως κοι­νω­νία, ως κρά­τος, ως πο­λι­τεία να ονει­ρευ­τεί μια ζωή ίση απέ­να­ντι σε ίσους;

Μια ζωή χωρίς εμπό­δια και δυ­σκο­λί­ες πρό­σβα­σης σε κάθε μορφή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς τους, στο σχο­λείο, στις σπου­δές, στην άθλη­ση, στη δια­σκέ­δα­ση, στην αγορά ερ­γα­σί­ας θα έπρε­πε να ήταν αδια­πραγ­μά­τευ­τη και αυ­το­νό­η­τη…

Στην Ελ­λά­δα του 2016 όμως, ακόμα πα­λεύ­ου­με γι­΄αυ­τά τα αυ­το­νό­η­τα που δεν μας έχουν γίνει συ­νεί­δη­ση, ούτε στον κα­θέ­να ξε­χω­ρι­στά ούτε σε όλους μαζί.

Αυτό το στυγ­μιό­τυ­πο, ήταν ένα από τα λίγα που ξε­χώ­ρι­σα στις επε­τεια­κές εκ­δη­λώ­σεις της πε­ρα­σμέ­νης Πα­ρα­κευ­ής και γιατί αυτές οι ει­κό­νες αξί­ζει να μέ­νουν απο­τυ­πω­μέ­νες στην καρ­διά και στο μυαλό μας.

Γιατί οι άν­θρω­ποι που δί­νουν κα­θη­με­ρι­νά τις μάχες τους για όσα εμείς θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­να και αυ­το­νό­η­τα, είναι εκεί­νοι που χα­ράσ­σουν τομές στην κοι­νω­νία και την ωθούν να εξε­λι­χθεί.

Και γιατί επί­σης θα ήθελα να της ζη­τή­σω συγ­γνώ­μη, για όλα όσα δεν κά­νου­με για εκεί­νη, κλέ­βο­ντάς της στιγ­μές από την παι­δι­κή της αθω­ό­τη­τα και ξε­γνοια­σιά…